บทที่ 121

ฉินหมิงเยว่สัมผัสได้ถึงเสียงลมรอบๆตัว ได้ยินเสียงคำรามของเครื่องยนต์ปะปนมาด้วย เธอสามารถสัมผัสได้ทั้งหมดรอบๆตัว อากาศที่สดชื่นนั้น ยังมีความรู้สึกราวกับได้บินร่อนอยู่ในก้อนเมฆ ความรู้สึกเช่นนี้ช่างแสนวิเศษเสียจริงๆ ไม่เคยมีมาก่อน ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน

เธอไม่เคยขับรถจักรยานยนต์มาก่อน แล้วก็ไม่เคยนั่งรถจักรยานยนต์มาก่อน ก่อนหน้านี้ขับแต่รถเก๋ง ต่อให้เป็นรถสปอร์ตที่ดีกว่านี้ ก็ล้วนไม่มีความรู้สึกเช่นนี้

เพราะว่าตัวรถล้วนมีกระจกบังลม มีหน้าต่าง ภายในรถถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ทำให้ไม่ได้ยินเสียงลม ไม่ได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่ลมแรงพัดปะทะใบหน้า

ฉินหมิงเยว่หลับตา และทันใดเธอก็รู้สึกสุขสมเป็นอย่างมาก ราวกับว่ากำลังบินอยู่บนก้อนเมฆก็มิปาน โบยบินได้อย่างอิสระ สามารถผ่อนคลายร่างกายและจิตใจทั้งหมดลงได้ ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องตรึกตรองพิจารณา ปล่อยให้ความรู้สึกที่เหมือนบินได้นี้นำพาตัวเธอให้ได้ประสบพบกับความสวยงามที่ไม่เคยได้พบมาก่อน

นอกจากความรู้สึกที่เหมือนบินได้แล้ว เธอรู้สึกว่าใจที่แต่เดิมเคยสงบของตนนั้นก็กลายเป็นคลุ้มคลั่งขึ้นมา มันช่างเร้าใจ เลือดร้อนเดือดพล่าน และมีความรู้สึกกะปรี้กะเปร่า

ในขณะเดียวกัน ฉินหมิงเยว่ก็รู้สึกได้ว่าที่แท้แผ่นหลังของเซียวหยุนหลงมั่นคงแข็งแรงเช่นนี้ กว้างใหญ่เช่นนี้ ก็เหมือนกับภูเขาลูกใหญ่ ที่สามารถแบกรับทั้งหมดของเธอได้

การได้เอนซบแผ่นหลังที่กว้างราวกับภูเขาใหญ่ ทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจในทีแรกเหล่านั้นอันตรธานหายไปหมดสิ้น เธอรู้สึกว่าในนาทีนี้ต่อให้มีพายุลมฝนซัดสาดเข้ามาอย่างฉับพลัน ภูเขาลูกนี้ก็จะกำบังลมฝนให้กับเธอ

ฉินหมิงเยว่ไม่รู้เลยว่า เมื่อตัวเธอเริ่มผ่อนคลายลงเรื่อยๆ ตัวเธอก็กอดเซียวหยุนหลงแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ทั้งตัวของเธอแนบชิดติดกับแผ่นหลังของเซียวหยุนหลงไปแล้ว

ทำให้เซียวหยุนหลงที่กำลังขับรถอยู่ถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง——ที่แท้ จุดยอดของภรรยาในอนาคตของตนคนนี้ช่างสูงส่งเย่อหยิ่งเสียจริงๆ เหลือบมองการมีอยู่ของยอดเขาเล็กๆ ทั้งอวบอ้วน และยังอ่อนนุ่ม!

หรือในอนาคตตนจะขี่สัตว์ประหลาดไปส่งหมิงเยว่ที่บริษัทก็ได้ ขอแค่สามารถรักษาความรู้สึกเลือดร้อนพพลุ่งพล่านบนเส้นทางอย่างนี้ไว้ได้

……

ณ คฤหาสน์ตระกูลเซียว

เซียวหยุนหลงขี่สัตว์ประหลาดเข้ามา เขาลดความเร็วของรถลงอย่างช้าๆ นที่สุดตัวรถก็หยุดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเซียว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือฉินหมิงเยว่ยังคงกอดเขาไม่ปล่อย ในใจเขาก็คิดว่าหรือจะปล่อยให้ฉินหมิงเยว่กอดเขาต่อไปแบบนี้ดีไหม? ถ้าสามารถคุยกับเธอให้เปลี่ยนอิริยาบถ อย่างเช่นให้ตัวเขาหันกายไปทางเธอ แล้วเธอยังคงกอดเขาอยู่ มันคงจะดี——พูดตามตรง การที่แผ่นหลังของเขาถูกกดทับด้วยร่างกายที่เซ็กซี่และนุ่มนวลของฉินหมิงเยว่ ทำให้ทรวงอกด้านหน้าของเขาเริ่มจะประท้วงแล้ว

ฉินหมิงเยว่ที่แต่เดิมดื่มด่ำอยู่กับความรู้สึกของการโบยบินอย่างอิสระ ที่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย และมันก็งดงามมาก

ทันใดนั้น เธอกลับรู้สึกว่าทุกอย่างเงียบสงบลง ไม่ได้ยินเสียงลมที่หวีดหวิวอยู่ข้างหูอีกต่อไป ราวกับว่าร่างทั้งร่างค่อยๆตกลงมาจากก้อนเมฆอย่างช้าๆ แล้วร่วงหล่นลงบนพื้น

เธอลืมตาขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เห็นเซียวหยุนหลงหยุดรถลงแล้ว เธอก็ส่งเสียง“หืม”ออกมา

“เอ่อ...หมิงเยว่ ถึงแล้วล่ะ” เซียวหยุนหลงรู้สึกว่าหมิงเยว่ขยับตัวแล้ว จึงเอ่ยปากออกมา

“อ้ออ...”“อ้า——”