บทที่ 131

ภายในสนามยังมีคนผู้หนึ่งจากกลุ่มคนที่ไม่กลัวตาย นั่นก็คือชายหน้าม้า

ชายหน้าม้าได้ฟื้นคืนสติแล้ว ใบหน้าของเขาดูประหลาดใจ ปืนพก Type 54 pistol ที่ถืออยู่ในมือขวาก็ถูกยกขึ้นเช่นกัน

“ย๊าก!”

เซียวหยุนหลงคำรามเสียงดังกึกก้อง สายเกินไปแล้วที่เขาจะใช้ประโยชน์จากปืนAK47ในมือของเขาเพื่อฆ่าชายหน้าม้าผู้นี้ หลังจากที่เขาแผดเสียงคำราม ร่างกายของเขาก็กระแทกเข้ากับชายหน้าม้าราวกับรถถังหุ้มเกราะ

ปัก!

ร่างของเซียวหยุนหลงกระแทกเข้ากับชายหน้าม้าอย่างรุนแรง วินาทีนั้น ชายหน้าม้าได้ลั่นไกปืน

การปะทะในครั้งนี้ของเซียวหยุนหลงนั้นดูดุร้ายและน่ากลัวเป็นอย่างมาก ด้วยความแข็งแกร่งที่มหาศาลและไร้ขอบเขตของเขาทำให้ชายหน้าม้าล้มกระแทกลงกับพื้น

จากนั้นปากกระบอกปืนสีดำAK47ที่เซียวหยุนหลงถืออยู่ในมือก็ถูกเสียบเข้าไปในปากของชายหน้าม้า

ปัง!

นัยต์ตาของเซียวหยุนหลงนิ่งสงบ เขาเหนี่ยวไก เลือดสาดกระเซ็นราวกับดอกไม้ผลิบานจากด้านหลังศีรษะของชายหน้าม้า

ฆ่าในพริบตา!

นี่คือการฆ่าในชั่วพริบตาเดียว!

เพียงแค่พริบตาเดียวเขาก็ได้สังหารกลุ่มผู้ไม่กลัวตายทั้งหกรวมถึงผู้นำจางตู๋ซาน อีกทั้งยังคลี่คลายวิกฤตในครานี้!

กระทั่งตอนนี้ เซียวหยุนหลงลุกขึ้น เขาสูดลมหายใจเข้า ใบหน้าที่แข็งกร้าวของเขาสงบราวกับน้ำ เสมือนว่าเหตุการณ์เช่นนี้ ประสบการณ์แบบนี้เขาเองก็ได้พบเจอมานับครั้งไม่ถ้วน เรื่องราวการฆ่าในพริบตานั้นเขาเองก็ได้ทำมาแล้วหลายครา

เซียวหยุนหลงก้าวเท้าไปยังด้านหน้าของเซียวหลิงเอ๋อร์ เขายื่นมือออกไปเช็ดหยดน้ำตาบนแก้มของเซียวหลิงเอ๋อร์อย่างเบามือพลางเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล “หนูหลิง ไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะลืมตา”

“พี่ชาย ----”

เซียวหลิงเอ๋อร์ส่งเสียงร้องออกมา

เซียวหยุนหลงอุ้มเซียวหลิงเอ๋อร์ขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง จากนั้นเดินไปตรงหน้าฉินหมิงเยว่ เมื่อมองไปยังฉินหมิงเยว่ที่กำลังยืนนิ่งงันเป็นไก่ไม้ เขายิ้มพลางเอ่ย “หมิงเยว่ คุณไม่เป็นอะไรนะ?”

ทันทีที่ฉินหมิงเยว่ฟื้นคืนสติ เธอจ้องมองเซียวหยุนหลงด้วยท่าทีเลื่อนลอย เธอมีคำพูดมากมายแล้วเธอก็รู้สึกประหลาดใจมาก อีกทั้งยังรู้สึกยากที่จะเชื่อ...แต่เธอกลับไม่รู้ว่าในตอนนี้ควรเริ่มต้นพูดจากจุดไหน

เซียวหยุนหลงยิ้ม เขาจับมือที่บอบบางของเธอและเอ่ย “พวกเราออกไปก่อนเถอะ”

เมื่อพูดอย่างนั้น เซียวหยุนหลงก็หันไปมองตัวประกันในสนามที่ยังคงตกตะลึงอยู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เอาล่ะ ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว สามารถออกไปได้แล้ว แต่ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องเบียดอัดกัน ตอนนี้ไม่มีอันตรายแล้ว!”

สำหรับระเบิดควบคุมระยะไกลนั้น ขณะที่เซียวหยุนหลงคว้ารีโมทคอนโทรลเอาไว้ได้ เขาได้กดปุ่มหยุดแล้ว

จางตู๋ซานเป็นคนที่รักและหวงแหนชีวิต เช่นนั้นแล้วระเบิดควบคุมระยะไกลนี้สามารถเริ่มนับถอยหลังได้และมันก็สามารถหยุดได้เช่นกัน ท้ายที่สุดเกรงว่าจางตู๋ซานจะไม่เริ่มจุดชนวนระเบิดจนกว่าจะถึงนาทีสุดท้าย ระเบิดเป็นหนึ่งในเบี้ยต่อรองที่สำคัญที่สุดที่เขานำมาใช้เจรจากับตำรวจ

มือข้างหนึ่งของเซียวหยุนหลงอุ้มเซียวหลิงเอ๋อร์ไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็จับมือของฉินหมิงเยว่พลางเดินออกมา ฉากนี้ดูอบอุ่นและน่าประทับใจมาก