บทที่ 130

ในตอนนี้ ฉินหมิงเยว่เดินออกไปแล้ว เธอโดนนายแบล็คเอาปืนจี้ และกลายเป็นตัวประกันในมือเขา

เซียวหยุนหลงก็ลุกขึ้นยืนทันใด การกระทำของเขาดึงดูดความสนใจของจางตู๋ซานและพวกในทันที และปากกระบอกปืนสีดำขลับทั้งหมดก็ชี้มาที่เขา

“แกจะทำอะไร?” ชายหน้ายาวเหมือนม้าคนนั้นตะโกนถาม

เซียวหยุนหลงยกมือทั้งสองขึ้น แล้วพูดว่า : “ฉันอยากแลกเปลี่ยนตัวประกัน เอาฉันไปเป็นตัวประกันแทนเธอเถอะ”

ดวงตาของจางตู๋ซานหรี่ลง เขายิ้มเยาะแล้วพูดว่า : “แกไม่กลัวตายสินะ ถึงได้กล้ายืนขึ้นมาตอนนี้”

“พี่ชาย ฉันกลัวตายมากนะ บนโลกนี้ไม่มีใครไม่กลัวตายหรอก แต่บนโลกนี้มีบางสิ่งที่คุณต้องทำมันโดยไม่ลังเลแม้รู้ดีว่าคุณอาจต้องจะตาย เพราะเธอเป็ภรรยาของฉัน ฉันเป็นสามีของเธอ ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ฉันในฐานะผู้ชาย ก็ควรจะยืนขึ้นมา ไม่ใช่หรือ?” เซียวหยุนหลงพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

ในตอนนี้ ร่างบางของฉินหมิงเยว่ก็สั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไม ภายใต้อารมณ์ที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ออก ขอบตาของเธอก็แดงเรื่อ หยดน้ำตาพราวระยับก็กลิ้งกลอกเอ่ออยู่ที่ขอบตาของเธอ

จางตู๋ซานมองฉินหมิงเยว่ แล้วก็มองเซียวหยุนหลง ราวกับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“พวกคุณจับตัวประกันน่ะ ถ้าตัวประกันมีสถานะทางสังคมที่แน่นอน เงินเดิมพันก็จะยิ่งมากขึ้น ไม่ใช่หรือ? ฉันคือนายน้อยตระกูลเซียว มีความสำคัญไม่น้อยเลยในเมืองเจียงห่าย พวกคุณเห็นว่าภรรยาผมสวยใช่ไหมล่ะ ถ้าผมไม่มีฝีมือคงจะไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ ดังนั้น พวกคุณจับผมไปย่อมดีกว่าจับเธอไป”“”เซียวหยุนหลงเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งสงบ ประโยคสุดท้ายที่พูดไปนั้นล้วนพูดไปมั่วๆ ในเมืองเจียงห่ายความสำคัญของฉินหมิงเยว่มากกว่าเขามากนัก แต่พวกบ้าระห่ำตรงหน้านั้นไม่รู้หรอกว่าเรื่องจริงเป็นอย่างไร

ฉินหมิงเยว่นั้นอาจกล่าวได้ว่างามโดดเด่นไม่มีใครเทียบได้ ราวกับเทพธิดา หากจินตนาการตามหลักแล้ว ผู้ชายที่ได้ผู้หญิงแบบนี้ไปครอง ความสามารถและสถานะของเขาคงไม่เลวเลยทีเดียว

จริงอย่างที่เซียวหยุนหลงบอก จางตู๋ซานจับตัวประกันคนหนึ่งออกไปเผชิญหน้ากับตำรวจ ไม่ใช่แค่ชีวิตของตัวประกัน แต่หากตัวประกันมีสถานะมีตำแหน่งแห่งหนที่แน่นอน ตำรวจก็จะรู้สึกกดดันมากยิ่งขึ้นไปอีก

ฉินหมิงเยว่จ้องมองเซียวหยุนหลง หยาดน้ำตาพราวระยับทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัว เธอกำลังมองเซียวหยุนหลงที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็มองไม่ชัด เห็นเป็นรางๆ ภาพรางๆนั้นเห็นเป็นเซียวหยุนหลงยกยิ้มมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ

เธอพยายามขยับปาก อยากจะพูดบางอย่าง แต่เธอกลับพูดอะไรไม่ออก

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนี้ เซียวหหยุนหลงลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง นั่นเท่ากับว่าเขาต้องเอาชีวิตของตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเพื่อแลกกับความปลอดภัยของเธอ

ดังนั้น เธอไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร หรือบางทีเธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย

เซียวหยุนหลงเสนอตัวออกไปอย่างห้าวหาญ มันก็พอที่จะอธิบายได้แล้ว

นายแบล็คหันไปมองทางจางตู๋ซาน ราวกับต้องการถามความคิดเห็นของจางตู๋ซาน จางตู๋ซานคิดๆดู แล้วเขาก็มองไปที่นายแบล็ค กำลังจะพยักหน้าเพื่อแสดงเจตนา ตกลงตามความต้องการที่เซียวหยุนหลงเสนอมา

ในช่วงเวลาแสนสั้นนี้ เพียงชั่วพริบตาเดียว เซียวหยุนหลงก็เคลื่อนไหว ราวกับมังกรดุร้าย โจมตีด้วยพลังราวกับสายฟ้าฟาด!