บทที่ 129

ไม่ใช่ทุกคนในเหตุการณ์ที่จะสงบนิ่งได้เหมือนเซียวหยุนหลง พวกเขากำลังมองดูระเบิดควบคุมระยะไกลที่กำลังนับถอยหลังอยู่ตลอดเวลา เวลานับถอยหลังเปลี่ยนจากสิบนาทีเป็นเก้านาที แปดนาที...พวกเขารู้สึกได้ถึงความตายที่ค่อยๆแผ่ปกคลุมมาทางพวกเขา

ราวกับเทพมรณะที่เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ทีละก้าว พร้อมกับเคียวสีเลือดในมือ

สิ่งนี้นำพาความรู้สึกกลัวของพวกเขาไปสู่จุดสูงสุด พวกเขารู้สึกหมดอาลัยตายอยาก และผู้หญิงในเหตุการณ์ก็ล้วนสะอื้นกันเบาๆ ผู้ชายหลายคนก็ถึงกับแขนขาอ่อนแรง ล้มลงไปกับพื้น ใบหน้าซีดไร้สีราวกับคนตาย

“ขอร้องล่ะพวกคุณ ปล่อยฉันออกไปเถอะ พวกคุณจะเอาเงินเท่าไรก็ได้...ฉันมีเงินนะ ฉันไม่อยากตาย ปล่อยฉันออกไปเถอะ!”

ภายใต้ความกดดันอย่างยิ่งยวดที่มองไม่เห็นนี้ ในที่สุดก็มีคนที่ทนไม่ไหวแล้ว มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนขึ้น และพูดกล่าวเสียงดัง

ผู้หญิงคนนี้ใส่เสื้อผ้าหรูหรา อายุประมาณสามสิบกว่า ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีสดเข้ม ราวกับเธอควบคุมอารมณ์ไม่ได้แล้ว เธอยืนขึ้น แล้วตะโกนออกมาด้วยเสียงดัง

เธอมองไปที่หมายเลขนับถอยหลังสีแดงราวกับโลหิตของระเบิดควบคุมระยะไกล เส้นประสาทของเธอตึงเครียด และความรู้สึกหวาดกลัวก็ได้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของเธอ เธอทนกับความรู้สึกหวาดกลัวต่อการรอคอยความตายที่จะมาถึงไม่ไหว เธอจึงยืนขึ้น ทั้งตะโกนเสียงดัง และร้องไห้ อ้อนวอนขอออกไปจากที่นี่

“นั่งลงไป! อยากตายใช่ไหมฮะ?”

ชายหน้าเหี้ยมคนหนึ่งถือปืนชี้มาทางผู้หญิงคนนี้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม

“ฉันแค่อยากออกไป ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่!”

ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องเสียงแหลม แล้วเธอก็รีบพุ่งตัวไปทางด้านนอกของอาคารพาณิชย์ว่านฮุยอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ตัวประกันคนอื่นๆในเหตุการณ์เห็นผู้หญิงคนนี้พุ่งออกไป พวกเขาก็ค่อยๆเคลื่อนไหว และตัวประกันซึ่งเดิมถูก จางตู๋ซานและพวกควบคุมไว้ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมาปั่นป่วนเล็กน้อย

“รนหาที่ตาย!”

ชายหน้าเหี้ยมรีบพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือซ้ายล็อคคอของผู้หญิงคนนี้เอาไว้ ปืนในมือกดลงไปบนหน้าอกของเธอ

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว!

ผู้หญิงคนนี้หงายหลังล้มลงกับพื้น หน้าอกของเธอเป็นสีแดงฉาน

การยิงครั้งนี้ ยังทำให้ตัวประกันคนอื่นๆในเหตุการณ์ตื่นกลัว ตัวประกันที่เดิมจะก่อความวุ่นวายต่างตกใจหน้าซีด ทุกคนอ่อนแรงล้มยวบลงกับพื้น บางคนก็สิ้นหวังแล้ว ดวงตาแข็งทื่อและว่างเปล่า และไม่มีความหวังที่จะรอดชีวิตเลย

เวลาชั่วพริบตาเดียวที่เสียงปืนดังขึ้น ฉินหมิงเยว่จับแขนเซียวหยุนหลงไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว มืออีกข้างของเธอก็กอดเซียวหลิงเอ๋อร์ไว้แนบอก ใบหน้างดงามราวกับหยกของเธอก็พลันถอดสี เมื่อเผชิญกับเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างกะทันหันนี้ ดวงตาเบิกกว้างมองดูคนถูกยิงตายต่อหน้าต่อตาเธอ เธอเสียใจ และหวาดกลัวมาก เธอทำอะไรไม่ถูกเลย

ดวงตาของเซียวหยุนหลงมีแววหนักแน่นเล็กๆ แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เขากำหมัดแน่นอยู่ในความเงียบ มีความกรุ่นโกรธปะทุขึ้นอย่างรุนแรงในอกของเขา