บทที่ 139

“พี่หยุนหลง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? คุณยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?”

ถังกั๋วเดินมายังด้านหน้าของเซียวหยุนหลงพลางเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเป็นกังวล

“ได้รับบาดเจ็บแบบนี้ฉันชินแล้ว ไม่ได้เจ็บอะไร” เซียวหยุนหลงยิ้มและเอ่ยตอบ

“งั้นคุณอยากกินผลไม้อะไรไหม? ฉันจะเอามาให้คุณ” ถังกั๋วกล่าว

เซียวหยุนหลงหันกลับมา เขายิ้มและกล่าว “ได้ยินคุณพูดถึงเรื่องกิน ฉันก็รู้สึกหิวขึ้นมาหน่อยแล้ว...อีกอย่างฉันยังไม่ได้กินอาหารเย็นเลย หนูกั๋ว ถ้าไม่อย่างนั้นคุณออกไปหาอะไรมาให้ฉันกินหน่อยสิ?”

“ฮะ? คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ? คุณอยากกินอะไร ฉันจะไปซื้อมาให้” ถังกั๋วรีบกล่าว

“คุณไปร้านอาหาร เอากับข้าวสักสองอย่างแล้วก็ข้าวสวยแค่นั้นก็พอแล้ว” เซียวหยุนหลงตอบ

“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้---” ถังกั๋วเอ่ย เธอก้าวเดินไปเพียงสองก้าว จากนั้นราวกับว่านึกอะไรบางอย่างได้ เธอหันกลับมาและพูดกับหลิวหรูเยียน “พี่หรูเยียน คุณรอฉันอยู่ที่นี่สักพักหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันกลับมา”

ขณะกล่าว ถังกั๋วก็ออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

หลิวหรูเยียนมองมือของถังกั๋วที่ปิดประตูห้องพักผู้ป่วยลง นัยต์ตาคู่สวยนั้นหันกลับมาชำเลืองมองเซียวหยุนหลง เธอเอ่ยคำพูดที่แฝงความนัย “ใช้ได้เลยนะคุณ ทำให้ทุกคนจากไปได้แล้ว คุณมีแผนอะไรงั้นเหรอ?”

เซียวหยุนหลงหัวเราะ เขากล่าว “สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่ฉันชอบ รู้จักฉันดีเกินไปจริงๆ แต่อย่างไรเสีย ระยะห่างระหว่างคุณกับฉันนั้นไกลเกินไป ต่อให้ฉันมีแผนการอะไรก็คงไม่สามารถทำได้หรอก คุณก็เห็นว่าฉันบาดเจ็บ คุณจะไม่เดินเข้ามาใกล้ฉันอีกสักนิดแล้วปลอบฉันหน่อยเหรอ?”

นัยต์ตาคู่นั้นที่สดใสของหลิวหรูเยียน เธอเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “ก็เห็นว่าคุณแข็งแรงมีชีวิตชีวาดีนี่นา มองไม่ออกเลยจริงๆว่าคุณได้รับบาดเจ็บมา”

แม้ว่าจะพูดแบบนั้น หลิวหรูเยียนก็ยังคงเดินเข้าไปหาเซียวหยุนหลง การก้าวเท้านั้นดูสง่างาม ความงดงามนี้ มีออร่าและเสน่ห์ของความรักใคร่ระหว่างชายหญิงไหลเวียน เรือนร่างเซ็กซี่ที่ถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้กระโปรงที่รัดแน่นนั้นเผยให้เห็นได้อย่างชัดเจน เป็นผู้หญิงสวยที่มีส่วนเว้า ส่วนโค้งและเนินอกที่เซ็กซี่มากเลยจริงๆ

ทันทีที่หลิวหรูเยียนเข้ามาใกล้ ฉับพลันเซียวหยุนหลงก็เหยียดมือออกไปและคว้าหลิวหรูเยียนเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของตน

“อ๊ะ---”

หลิวหรูเยียนร้องอุทานออกมา แต่กลับปล่อยตัวให้โผเข้าสู่อ้อมกอดของเซียวหยุนหลง

ในเวลานี้ ลมหายใจของหลิวหรูเยียนถี่ระรัวอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ นัยน์ตาที่วาบหวามคู่นั้นดูมีเสน่ห์เล็กน้อย ภายใต้บรรยากาศชวนสับสนนี้มีเสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานได้จริงๆ

เป็นอีกครั้งที่เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเซียวหยุนหลงและกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของผู้ชาย สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างเลี่ยงไม่ได้

“หรูเยียน คุณว่าคุณควรจะปลอบโยนฉันสักหน่อยไหม?” เซียวหยุนหลงหรี่สายตาลงพร้อมกับเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่อันตราย

“คุณ คุณทำแบบนี้ได้ไง...นี่โรงพยาบาลนะ คุณเองก็บาดเจ็บอยู่ด้วย” หลิวหรูเยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“นี่เป็นห้องพักผู้ป่วยพิเศษ เว้นแต่ฉันจะกดปุ่มเรียก จะไม่มีพยาบาลเข้ามารบกวน ส่วนอาการบาดเจ็บ…เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าคุณบอกว่าฉันแข็งแรงและดูมีชีวิตชีวาดีหรอกเหรอ?” เซียวหยุนหลงยิ้มพร้อมกับเอ่ย