บทที่ 140

“โอเค อย่างไรเสียฉันก็ยังคิดว่าพี่หรูเยียนดูแปลกไปหนิดหน่อย” ถังกั๋วกล่าว

หลิวหรูเยียนลอบกัดฟันแน่น ไม่รู้จริงๆว่าควรพูดอย่างไรดี เธอชำเลืองสายตามอง เห็นว่าเซียวหยุนหลงนั้นกำลังกินอาหารเหมือนกับคนที่เป็นปกติอย่างไรอย่างนั้น ภายในใจของเธอรู้สึกหงุดหงิด ความขวยเขินที่ยากจะอธิบายได้เกิดขึ้นในหัวใจของเธอ

“ผู้ชายคนนี้เสแสร้งเก่งเหลือเกิน ทำตัวเหมือนคนปกติได้อย่างไรกัน? อย่างไรเสีย หากเขาไม่มีท่าทีตอบสนองเช่นนี้ มันจะไม่ได้ทำให้หนูกั๋วเห็นถึงอะไรบางอย่างหรอกเหรอ....”

หลิวหรูเยียนลอบคิดกับตนเอง

“พี่หยุนหลง อร่อยไหม?” ถังกั๋วเดินมาข้างกายเซียวหยุนหลง เอ่ยปากถาม

“อืม อร่อยใช้ได้” เซียวหยุนหลงกล่าว

“งั้นก็กินเยอะๆนะ ใช่แล้ว พี่หยุนหลง คืนนี้คุณคงไม่ได้นอนคนเดียวหรอกใช่ไหม?” ถังกั๋วเอ่ยถามอีกครา

“นอกจากฉันจะมีใครไปได้อีก?” เซียวหยุนหลงตอบ

ถังกั๋วกลอกตาและพูด “แล้วพี่ฉินล่ะ? ไม่ใช่ว่าพี่ฉินเป็นคู่หมั้นของคุณเหรอ เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ?”

“วันนี้หมิงเยว่อยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดทั้งวันแล้ว ฉันให้เธอกลับไปพักผ่อนแล้ว” เซียวหยุนหลงเอ่ย เขาชำเลืองมองถังกั๋วและถาม “หนูกั๋ว คุณถามเรื่องนี้ทำไม? คุณคงไม่ได้คิดอยากจะอยู่เป็นเพื่อนฉันหรอกใช่ไหม?”

“พี่หยุนหลง อยู่ได้จริงๆใช่ไหม?”

ถังกั๋วยิ้มอย่างดีใจ จากนั้นเธอเอ่ยถาม

ท๊าดา!

สีหน้าของเซียวหยุนหลงชะงักงัน ตะเกียบในมือของเขาร่วงหล่นลงบนโต๊ะ

“ฮะ?!”

หลิวหรูเยียนเองถึงกับร้องอุทานออกมา

ใบหน้าเล็กรูปไข่ของถังกั๋วแดงระเรื่อ เธอทำปากมุ่ยพลางกล่าว “ฉันก็แค่หยอกเล่นน่า อยากเห็นท่าทีตื่นตระหนกของพวกคุณ...ฮึ ไม่สนุกเลยสักนิด”

“หนูกั๋ว เล่นแบบนี้ไม่สนุกเลยนะ คุณเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ คุณจะอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าผู้ชายคนนี้? เมื่อถึงเวลานั้นคุณถูกเขากิน จะมาเสียใจภายหลังก็ไม่ทันแล้วนะ!” หลิวหรูเยียนเอ่ยอย่างขุ่นเคือง

เซียวหยุนหลงยิ้มพลางชำเลืองมองหลิวหรูเยียน ครุ่นคิดว่าเธอกำลังพูดและให้ตัวเธอเองนั้นเป็นตัวอย่างหรือไม่?

“พี่หยุนหลงไม่ใช่หมาป่าตัวใหญ่และฉันไม่ใช่หนูน้อยหมวกแดง เขาจะกินฉันไปทำไม?” ถังกั๋วเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน

“หนูกั๋ว คุณยังเด็ก มีบางเรื่องที่คุณไม่เข้าใจ” หลิวหรูเยียนเอ่ย

“พี่หรูเยียน ฉันไม่เด็กเลยสักนิดโอเคไหม? อีกไม่นานก็จะ20ปีแล้ว ฉันเองก็ตรงนี้ ตรงนี้....” ถังกั๋วเหลือบมองที่หน้าอกของเธอ แต่ในไม่ช้าเธอก็ยืดตัวตรง เช่นเดียวกับหงส์ขาวที่หยิ่งผยองและเอ่ย “อย่างไรก็ตามช่วงนี้ฉันกินมะละกอตลอดนะ สิ่งที่ขาดไปในบริเวณนี้จะถูกเติมเต็มในไม่ช้า”