บทที่ 141

ณ ตึกเทียนเซียง

เฉินหลิงเฟิงและหลินเฟยหยูเพื่อนซี้คู่นี้ที่มีรสนิยมเหมือนกันมาตึกเทียนเซียงอีกแล้ว หลังจากที่มีความสุขเสร็จยกหนึ่ง พวกเขาทั้งสองก็มาจิบชาในโรงน้ำชาของตึกเทียนเซียง

ตึกเทียนเซียงไม่เพียงมีสาวงามที่เยอะดั่งก้อนเมฆ ที่นี่ก็เป็นสถานบันเทิงที่ไว้สำหรับผ่อนคลายได้ดีเยี่ยมมาก ๆ เช่นกัน โรงน้ำชา คาเฟ่ ร้านอาหารและบาร์ต่าง ๆ ของที่นี่มีทุกสิ่งอย่างที่ควรมี สามารถมอบความสุขและตอบสนองความต้องการของลูกค้าระดับต่าง ๆ ที่เข้ามาใช้บริการ

“คุณชายหลิน วันนี้นายเห็นข่าวแล้วใช่ไหม เกิดเหตุการณ์จี้ปล้นที่น่าสยดสยองในว่านฮุย พลาซ่า ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกบีบบังคับจนจนตรอก ทำให้กลุ่มคนทำเลวผิดกฎโดยมีจางตู๋ซานเป็นหัวหน้าบุกรุกเข้าไปในว่านฮุย พลาซ่า”เฉินหลิงเฟิงดื่มชาหนึ่งอึก ก่อนจะเอ่ยปากพูด

“ฉันต้องรู้อยู่แล้วสิเฮียเฉิน ทำไมจู่ ๆ นายถึงพูดถึงเรื่องนี้ล่ะ?”หลินเฟยหยูถามอย่างรู้สึกสงสัย

“เท่าที่ฉันรู้มา ตอนนั้นเซียวหยุนหลงก็อยู่ในที่เกิดเหตุเหมือนกัน อีกอย่างเซียวหยุนหลงยังเป็นคนลงมือยับยั้งพวกจางตู๋ซานไว้ด้วย วิกฤตการณ์นั้นถึงยุติลง มิเช่นนั้นเหตุการณ์ที่น่าสยดสยองแบบนี้จะจบง่าย ๆ แบบนั้นได้ยังไง ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องมีตัวประกันกี่คนตายไปจากโลกนี้ แก๊งนั่นของจางตู๋ซานเป็นแก๊งที่ขึ้นชื่อเรื่องโหดเหี้ยมไร้ความปราณีมาก ๆ”เฉินหลิงเฟิงพูดอย่างไม่รีบไม่ร้อน

“ว่าไงนะ? เซียวหยุนหลงเป็นคนลงมือ?”สีหน้าของหลินเฟยหยูดูตกใจ เขาไม่ได้ติดตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มากเท่าไหร่นัก ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ทราบเบื้องหลังที่ลึกกว่านี้

“เซียวหยุนหลงเป็นคนลงมือช่วยจริง ๆ ฉันได้รับการยืนยันเรื่องนี้จากเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งที่ทราบเรื่องนี้”เฉินหลิงเฟิงตอบกลับ แววตาของเขาหม่นหมองลงไปพลางค่อย ๆ พูดอย่างเชื่องช้า“แต่เล่ากันว่าเซียวหยุนหลงก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน ตอนนี้กำลังแอดมิตอยู่ในโรงพยาบาล”

“แค่ได้รับบาดเจ็บเองเหรอ? ถ้ามันตายไปคงเป็นอะไรที่ดีมาก!”

หลินเฟยหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น ภายในน้ำเสียงมีความโกรธแค้นปนอยู่เล็กน้อย เขาไม่มีวันลืมเรื่องอัปยศอดสูที่เกิดขึ้นในวิลล่าเหมยแดงของคืนวันนั้น โดนเซียวหยุนหลงกระชากคอเสื้อคลุมโดยตรงแล้วโยนตัวเขาออกไป ทำให้เขาต้องทนรับความอัปยศต่อหน้าทุกคน เขาไม่เคยลืมความโกรธแค้นในครั้งนั้นเลย

ทันทีที่หลินเฟยหยูพูดจบ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขามองดูหน้าจอโทรศัพท์รอบหนึ่ง ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย

หลินเฟยหยูกำลังคุยโทรศัพท์ ใบหน้าเริ่มมีรังสีแห่งความหม่นหมองค่อย ๆ ปรากฏทีละนิด มีรังสีแห่งความเย็นเยือกกระพริบผ่านไปในแววตา เขากระแทกเสียงถามทีละคำ: “นายแน่ใจเหรอว่านายดูไม่ผิด?”

“คุณชายหลิน ผมแน่ใจล้านเปอร์เซ็นต์เลยครับ ผมตามสะกดรอยคุณหลิวตลอดทางจนมาถึงที่นี่เลยครับ”

“โอเค ฉันเข้าใจละ!”

หลินเฟยหยูกดวางสายไป มือข้างขวาเขากำโทรศัพท์เอาไว้แน่น ๆ ยิ่งคิดยิ่งโมโห มีไฟโกรธเริ่มลุกโชนขึ้นมาในจิตใจ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว