บทที่ 142

“ฉวยโอกาสที่มันเจ็บหนัก ปลิดชีพมัน! ตอนนี้มันได้รับบาดเจ็บแล้วแอดมิตอยู่ในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ทำให้มันออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ตลอดชีวิต!”น้ำเสียงของหลินเฟยหยูเย็นเยือก ในสายตามีความคิดที่อยากจะฆ่ากระพริบอย่างบ้าคลั่ง

“คุณชายหลิน เรื่องแบบนี้เราต้องระมัดระวังให้มาก ๆ นะ ไม่ว่ายังไงนายกับฉันก็เกี่ยวพันกับตระกูลของตัวเองอยู่ บวกกับเซียวหยุนหลงเป็นลูกชายเจ้าบ้านตระกูลเซียวด้วย เรื่องนี้ถ้าจะทำก็ต้องทำให้สะอาดหมดจด หลังจากจบปฏิบัติการนี้แล้ว จะทำให้คนสืบสาวมาถึงตระกูลของพวกเราทั้งสองไม่ได้”เฉินหลิงเฟิงพูดเสียงทุ้ม

หลินเฟยหยูหรี่ตาลง เขาพูด: “เรื่องนี้ฉันรู้ แต่ต้องทำยังไงถึงจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้ล่ะ?”

“บางทีเราอาจจะต้องเรียกผู้การอู๋มาพูดคุยกันหน่อย”เฉินหลิงเฟิงตอบกลับ

“ผู้การอู๋ในตึกเทียนเซียงน่ะเหรอ?”หลินเฟยหยูถาม

เฉินหลิงเฟิงพยักหน้าแล้วพูด: “ตึกเทียนเซียงที่อยู่ในเมืองเจียงห่ายสูงตระหง่านและมั่นคงดั่งขุนเขา แม้กระทั่งอิทธิพลท้องถิ่นในเมืองเจียงห่ายอย่างสำนักมังกรเขียวยังต้องให้เกียรติให้ความเคารพ เห็นได้เลยว่าอำนาจที่อยู่เบื้องหลังของตึกเทียนเซียงไม่ธรรมดา ผู้การอู๋มีหน้าที่รับผิดชอบความปลอดภัยของตึกเทียนเซียง นายว่าลูกมือโหด ๆ ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเขาจะมีน้อยเหรอ?”

“พูดได้มีเหตุผลมาก งั้นก็เรียกผู้การอู๋มาเถอะ ไม่ว่าต้องจ่ายเงินเท่าไหร่ ฉันก็จะทำให้ไอ้เซียวหยุนหลงนั่นตาย!”

หลินเฟยหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก เขามีจิตใจที่อยากจะฆ่าและกำจัดเซียวหยุนหลงทิ้งแล้ว

……

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดสนิทลง

เซียวหยุนหลงยังไม่นอน ในขณะที่เขากำลังจะนอนลงบนเตียงอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาก่อน เขามองหน้าจอโทรศัพท์แล้วกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย นั่นเป็นสายที่โทรมาจากฉินหมิงเยว่

“ฮัลโหล หมิงเยว่ ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?”

“นายเองก็ยังไม่นอนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ฉันนอนลงบนเตียงละ เลยโทรมาถามอาการนายหน่อยน่ะ”

“ผมก็อยากนอนอยู่ แต่ทันทีที่นอนลงก็จะปวดแผลมาก อีกอย่างบริเวณเอวทั้งปวดทั้งเมื่อย ถ้าเกิดมีคุณอยู่ที่นี่ด้วยแล้วนวดให้ผมก็คงจะดีมาก”เซียวหยุนหลงแสร้งพูดเหมือนอาการตัวเองเป็นแบบนั้นจริง ๆ

“ตอแหล นายตอแหลต่อไปเถอะ อย่าคิดว่าฉันมองเล่ห์เหลี่ยมแค่นั้นของนายไม่ออกนะ วันนี้นายไม่ปวดเมื่อยตรงบริเวณเอวเลยด้วยซ้ำ นายจงใจโกหกฉันใช่ไหม?”ฉินหมิงเยว่ที่อยู่ทางปลายสายพูดด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล

เซียวหยุนหลงหัวเราะแล้วตอบกลับ: “ผมไม่ได้โกหกคุณจริง ๆ ตอนนั้นผมรู้สึกปวดเมื่อยอยู่เล็กน้อยจริง ๆ แต่หลังจากที่คุณนวดให้ผมแล้ว ความรู้สึกปวดเมื่อยไม่เพียงหายไปเท่านั้น ผมยังมีพละกำลังที่ไร้ขอบเขตเพิ่มขึ้นอีกด้วย”

“นายอย่ามาเล่นไม้นี้ ฉันไม่มีเวทย์มนต์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรอกนะ”

“ในหัวใจผม ยิ่งเสน่ห์คุณมีมากเท่าไหร่ เวทมนตร์คุณก็มีมากเท่านั้น”

“ฉันขอเตือนนายไว้ก่อนนะ ห้ามพูดคำพูดที่หวานแหววไพเราะ กะล่อนปลิ้นปล้อน!”

“ครับ เมียจ๋า”

“เซียวหยุนหลง นาย นาย--หึ ฉันจะวางสายแล้ว!”ฉินหมิงเยว่โมโหมากจนไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ทำไมตัวเองถึงมีสามีในอนาคตที่หน้าด้านหน้าทนแบบนี้เนี่ย?