บทที่ 153

เซียวหยุนหลงนั้นที่ได้กำลังฝึกแนะนำคู่ของฟางโฮ๋และพวกจางเหว่ยทั้งสองคน แต่กลับมองเห็นสีหน้าแปลกประหลาดของฟางโฮ๋ ก่อนที่จะเอ่ยถาม “เจ้าลิง เป็นอะไรหรอ?”

“ครูฝึกเซียว ฉิน ท่านประธานฉินมาแล้ว ……”ฟางโฮ๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

“อือ？”

สีหน้าของเซียวหยุนหลงตกตะลึง เมื่อมองเห็นฉินหมิงเยว่ที่ได้ยืนมองอยู่ตรงหน้าประตูฟิตเนส

ฉินหมิงเยว่หันไปเห็นเซียวหยุนหลงหันหน้ามา สีหน้าของเธอนั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนที่เธอจะเอ่ย “ฉัน ฉันแค่มาดูเฉยๆนะ ……”

เซียวหยุนหลงเอ่ยกับพวกเกาหยุน “พวกเจ้าฝึกกันไปเองก่อนนะ ทำตามที่ข้าได้สอนไว้ ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบจนเกินไปนะ ต้องค่อยๆเก็บสะสมกันไปเรื่อยๆ ช้าๆล่ะ

“รับทราบ ครูฝึกเซียว！”

พวกเกาหยุนเอ่ยขานรับขึ้นมาเสียงดัง

เซียวหยุนหลงเดินลงมาจากสังเวียน ก่อนที่จะเดินไปยังทางฉินหมิงเยว่

หัวของเซียวหยุนหลงนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ ในตอนที่เดินเข้ามาถึงฉินหมิงเยว่ก็ได้กลิ่นเหงื่อเหม็นของเขาที่ส่งออกมาจากตัวของเขา แต่ว่าฉินหมิงเยว่นั้นไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด อีกทั้งยังรู้สึกอีกว่าพวกกลิ่นเหงื่อแบบนี้นั้น ยังแอบแฝงถึงเสน่ห์ของผู้ชายไว้ข้างในอีกด้วย

ผู้ชายคนหนึ่งที่ตั้งใจนั้นมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก เพราะว่าจริงจังในการทำกิจกรรมเลยทำให้ผู้ชายที่มีเหงื่อออกมาเต็มหัวไปแบบนี้นั้น พูดได้เลยว่ามีเสน่ห์ที่สุด

“หมิงเยว่ทำไมคุณถึงได้มาที่นี่กันล่ะ?”เซียวหยุนหลงเอ่ยถาม

“ฉันได้ยินเสียงเอะอะจากที่นี่นะ ก็เลยเดินมาดู ……มาดูคุณ ที่บนหัวนั้นมีแต่เหงื่อไงล่ะ”ฉินหมิงเยว่เอ่ยออก ก่อนที่เธอนั้นจะหยิบกระดาษทิชชูแล้วเข้าไปเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเซียวหยุนหลงอย่างไม่รู้ตัว

สีหน้าของเซียวหยุนหลงตกตะลึง เขายิ้มขึ้นมา แต่ว่าเขานั้นก็ยังรู้สึกชอบใจเป็นอย่างมากกับความกล้าแสดงออกที่อ่อนโยนของฉินหมิงเยว่

แต่ฉากนี้ก็ได้อยู่ในสายตาของเกาหยุนและคนอื่นๆ ภายในใจของพวกเขานั้นก็ยิ่งตกใจไปกว่าเดิมอีก พวกเขานั้นรู้ดีว่าเซียวหยุนหลงนั้นไม่ธรรมดา แต่ก็คิดไม่ออกจริงๆว่าทำไมถึงได้ให้ท่านประธานฉินนั้นมาเช็ดเหงื่อให้เขาด้วยตนเองอีก มองดูแล้วตัวตนของครูฝึกเซียวนั้นแลไม่ง่ายเลย

แต่ว่ายังไงสะมันก็เป็นเรื่องไม่ควรจะดู ก่อนที่พวกเกาหยุนนั้นจะค่อยๆเปลี่ยนสายตาในการมอง แล้วก็ได้ฝึกซ้อมท่าป้องกันและโจมตีกลับในที่ที่ครูฝึกเซียวได้สอนพวกเขานั้นอย่างจริงจัง

“หมิงเยว่ ยังมีที่นี่อีก กล้าหน้าท้องเหงื่อก็เต็มไปหมดเลยนะ ……” เซียวหยุนหลงเอ่ย พลางยกคอขึ้น

ปฏิกิริยาของฉินหมิงเยว่นั้น สีหน้าของเธอนั้นมีสีแดงระเรื่อ ก่อนที่จะยัดกระดาษทิชชูให้เซียวหยุนหลง แล้วเอ่ย “เอาไปเช็ดเองเถอะ”

ในตอนนี้ ซูเสว่ที่ออกไปก็ได้กลับมา และด้านหลังก็ได้มีพนักงานของบริษัทตามหลังมาสองคน และยกน้ำอัดลมสองลังเดินเข้ามา

“น้ำอัดลมพวกนี้คุณเอาไปให้พวกเขาดื่มกันเถอะ” ฉินหมิงเยว่เอ่ยต่อเซียวหยุนหลง

“ก็ได้”

เซียวหยุนหลงยิ้ม ก่อนที่จะยกลังน้ำอัดลมสองลังเดินเข้าไปแล้วเอ่ย：“ หยุดพักกันก่อนเถอะ ท่านประธานฉินนั้นเขาได้เอาน้ำมาให้ด้วยตนเองเลยนะ”