บทที่ 154

เซียวหยุนหลงยังไม่ตาย นี่นับว่าเป็นข่าวที่ร้ายที่สุดที่เขาได้ยินเลยในวันนี้ เพราะเมื่อวานเขากับเฉินหลิงเฟิงนั้นได้วางแผนให้ผู้การอู๋นั้นสั่งคนให้ไปลอบทำร้ายฆ่าเจ้าเซียวหยุนหลง เรื่องแบบนี้เมื่อมีการเริ่มแล้ว แน่นอนว่ามันไม่จบแน่ๆ จะต้องทำไปจนกว่าอีกฝั่งหนึ่งตายจากไปนั่นแหละ！

“แน่นอนว่าข้าจะต้องเอาหลิวหรูเยียนมาไว้ในกำมือก่อน เพื่อที่จะไม่ได้เกิดปัญหาต่ออีก！ ส่วนสำหรับเจ้าเซียวหยุนหลง เวลาข้างหน้านั้นยังอีกยาวนาน เพียงแค่เขานั้นอยู่ในเมืองเจียงห่าย ไม่เชื่อหรอกว่า จะไม่สามารถที่จะฆ่าเขาทิ้งส่ะ！”

หลินเฟยหยูเอ่ยขึ้น ภายในดวงตาของเขาเศร้าจมดิ่ง ราวกับว่าได้ตัดสินใจเรื่องอะไรไปแล้ว ก่อนที่เขาจะเดินออกมา

หลินเฟยหยูเดินลงมาจากด้านบน ประจวบกับที่ด้านนอกนั้นได้มีรถเบนซ์สีเงินที่กำลังค่อยขับเข้ามายังลานจอดด้านหน้า เมื่อเปิดประตูก็ได้มีหญิงชายอายุประมาณห้าสิบกว่าๆเดินลงมาจากรถ สีหน้าของเขานั้นนิ่งและมั่งคนมาก สายตาที่เต็มไปด้วยพลัง และพลังอำนาจที่อยู่บนตัวของเขามาเนิ่นนาน

“พ่อ พ่อกลับมาแล้วหรอ”

หลินเฟยหยูเดินเข้าไปต้อนรับ ชายด้านหน้าของหลินเฟยหยูนั้นคือพ่อของเขา หลินเวย และก็เป็นผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของครอบครัวตระกูลหลิน

“เฟยหยู วันนี้ทำไมถึงได้อยู่ที่บ้านล่ะ? ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ มันหายากจริงๆเลยนะที่จะสามารถมองเห็นตอนที่เจ้าอยู่บ้านได้นะ”หลินเวยเอ่ยปาก น้ำเสียงที่ออกแววตำหนินิดหน่อย เขานั้นไม่ค่อยชอบลูกชายของเขาส่ะจริงๆ ที่เกลียดอะไรเหมือนได้อย่างงั้น ไม่ทำงาน วันๆเอาแต่ดื่มและเที่ยวเล่น และทำให้เขานั้นปวดหัวเลยไม่น้อย

“พ่อ ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาพ่อสักหน่อย”หลินเฟยหยูเอ่ย

หลินเวยมองไปที่หลินเฟยหยู ก่อนที่จะเอ่ย “หรือว่าไม่มีเงินอีกแล้วล่ะ? รอบก่อนที่เจ้าบอกว่าจะเอาไปลงทุนอะไร รอบก่อนเลยให้ไปก้อนหนึ่ง หรือว่าเอาไปละลายน้ำแล้ว?“

“พ่อ ไม่ใช่เรื่องนี้ รอบก่อนที่บอกพ่อว่าจะเอาไปลงทุน ข้าได้เอาไปลงทุนทำโครงการร่วมกันเฉินหลิงเฟิง ตอนนี้โครงการกำลังเริ่มต้นเลย” หลินเฟยหยูเอ่ยปาก ก่อนที่เขานั้นก็ได้เดินเข้าไปยังคฤหาสน์ และเขานั้นก็ได้ไปน้ำชาด้วยตนเอง ก่อนที่จะรินน้ำชา แล้วเอ่ย “พ่อ พ่อดูผมสิอายุไม่น้อยแล้ว น่าจะมีครอบครัวได้แล้วน่ะ ผมวางแผนที่จะมีครอบครัวก่อน แล้วค่อยไปทำกิจการ พ่อหวังมาตลอดไม่ใช่หรอว่าจะให้ผมเข้าไปช่วยจัดการเรื่องในบริษัทไง ผมคิดออกแล้ว ผมพร้อมที่จะไปเผชิญกับเรื่องที่บริษัท พร้อมที่จะรับเรื่องต่างๆของบริษัทแล้ว ค่อยๆทำไปทีละขั้นตอน แล้วก็ช่วยแบ่งเบาความกังวลของพ่อ”

หลินเวยมองไปที่หลินเฟยหยูด้วยความประหลาดใจ คำพูดพวกนี้นั้นได้หลุดออกมาจากปากของหลินเฟยหยู เขานั้นเองก็ไม่อยากจะเชื่อ

“เฟยหยู ที่พูดมานี่จริงจังใช่ไหม? ไม่ได้มาหลอกแกล้งข้าหรอกใช่ไหม?”หลินเวยเอ่ยถาม

“พ่อ ผมหลอกใครแต่ว่าก็ไม่กล้าที่จะหลอกพ่อหรอก ผมคิดแล้วจริงๆ จะทำแบบนี้ที่ไม่มีอะไรต่อไปมาแล้ว ผมอยากจะไปสัมผัสบริษัท เพื่อไปดูความเจริญเติบโตสักหน่อย”หลินเฟยหยูเอ่ยออกมาด้วยจริงจัง

“ฮ่า ฮ่า เฟยหยู เจ้าพูดเช่นนี้ข้าดีใจจริงๆเลยนะ แบบนี้สิมันค่อยเหมือนโตเป็นผู้ใหญ่หน่อย เพียงแค่เจ้าตัดสินใสที่จะเข้าบริษัท พ่อจะพาเจ้าเข้าไปเอง หากวันไหนข้าแก่ลงแล้วทรัพย์สินและสมบัติของตระกูลหลินข้าจะให้เจ้าจัดการดูแล ดังนั้นตอนนี้เจ้าจะต้องเริ่มพัฒนาฝึกฝนได้แล้วนะ”หลินเวยเอ่ยยิ้มๆ