บทที่ 163

นิ้วมือทั้งห้าของเซียวหยุนหลงนั้นเหมือนราวกับทำจากเหล็ก และบีบไปที่ขอของเขาอย่างแน่น

เพียงแค่ใช้แรงเพียงน้อยนิด ก็ทำให้เขานั้นยกชายคนนั้นขึ้นมาได้ หลังจากนั้นก็โยนเขาไป เสียงดังอึก แล้วชายคนนั้นก็ลายออกไป เสียงตึกที่ชนกับกำแพง ศีรษะเต็มไปด้วยเลือก เขาล้มลมกับพื้นในสภาพวิงเวียนหัว และไม่สามารถที่จะขยับได้

ในตอนนี้ บอดี้การ์ดทั้งสี่คนของตระกูลหลินนั้นต่างก็ได้ไปนอนอยู่ใต้เท้าของเซียวหยุนหลง

บรรยากาศก็ตึงเครียด คนที่อยู่ในนี้ทุกคนต่างก็หวาดกลัวจนพูดไม่ออก กลิ่นความสังหารที่แพร่กระจายออกมาจากตัวของเซียวหยุนหลงนั้นได้ปกคลุมไปในหัวใจของพวกเขา

ใบหน้าของหลินเวยได้เปลี่ยนเป็นสีขาว เขาไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้ เขานั้นได้จ้างบอดี้การ์ดด้วยเงินเดือนที่สูงมากแต่ราวกับกระดาษสะอย่างงั้น แค่กะพริบตาก็โดนเซียวหยุนหลงนั้นเหยียบลงกับพื้น

สีหน้าของหลินเฟยหยูนั้นตอนนี้เปลี่ยนไปราวกับสีเลือดหมู แสดงออกถึงความหวาดกลัว เขามองไปที่เซียวหยุนหลงและอดไม่ได้ที่จะเผยให้เห็นถึงความตกตะลึง

ถ้าเขาไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง เขาก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเซียวหยุนหลงจะเก่งกาจขนาดนี้！

ฟัง！

เซียวหยุนหลงนั้นได้ถีบโต๊ะและเก้าอี้ออก ก่อนที่จะมองและเดินตรงไปหาหลินเฟยหยูด้วยสีหน้าเรียบๆ

“เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร? อย่ามาคิดว่าแค่ทักษะแค่นี้แล้วจะมาทำอะไรก็ได้หรอ? ที่นี่คือเมืองเจียงห่ายนะ ที่นี่มีกฎหมาย！”หลินเวยเอ่ยออกมา แล้วเอ่ยตะโกนมา

“ที่หัวหน้าตระกูลหลินพูดมาแบบนี้มันสองมาตรฐานชัดๆ คุณเรียกคนมาล้อมผม หากผมไม่ใช้คู่ต้ฃ่อสู้ของพวกเขา เกรงว่าคงจะโดนพวกเขานั้นหักขาไปแล้วล่ะ?”เซียวหยุนหลงเอ่ยยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยต่อ“ในสายตาของผม อย่างเดียวเลยก็คือคนที่อ่อนกว่าก็ต้องเป็นอาหาร ในเมื่อคนที่พวกคุณเรียกมานั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม งั้นพวกเขาก็สมควรได้รับความโกรธของผมไปส่ะ！”

“เซียวหยุนหลง เจ้า เจ้ามันช่วงหยิ่งผยอง！เจ้าจะคิดว่าเจ้าเก่งที่สุดจนไม่มีศัตรูแล้วหรือไง ไม่มีใครจะมาล้มเจ้าได้อย่างงั้นใช่ไหม?”หลินเฟยหยูเอ่ยด้วยความโกรธ

“คนที่หยิ่งผยองก็คือเจ้าต่างหาก！”

เซียวหยุนหลงเอ่ยตะโกน เขาเดินตรงไปข้างหน้า ก่อนที่จะเอามือไปจับที่คอของหลินเฟยหยู และก็ยกเขาขึ้นไปกดบนโต๊ะอาหาร

ปึง！

หลินเฟยหยูร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายที่อ่อนแอของเขานั้นจะไปเปรียบเทียบสู้ได้กับแรงของเซียวหยุนหลงได้อย่างไรกัน ร่างกายของเขาถูกเขย่า จนเลือดและกระดูกในร่างกายแทบจะกระจายตัวออก

เซียวหยุนหลงหยิบเหล้าหนึ่งขวดขึ้นมา ก่อนที่จะทุบไปที่โต๊ะอาหาร

เพล้ง！

เสียงขวดเหล้าที่แตก ในมือของเซียวหยุนหลงที่ถือขวดไว้ครึ่งหนึ่ง ขวดไวน์ที่สะท้อนออกมาภายในแสงไฟอันแหลมคม

ขวดไวน์ครึ่งหนึ่งที่อยู่ในมือได้จ่อเข้าไปยังคอหอยของหลินเฟยหยู แทบจะถึงเนื้อผิวบนคอหอยของเขา และมีเลือดสีแดงไหลออกมาซิบๆ