บทที่ 164

เซียวหยุนลงเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปล่งประกายสีแดงที่อยากมีความฆ่า เมื่อมองเห็นเซียวว่านจวิน นายท่านฉินเดินเข้ามา ความดุร้ายชี่มหาโหดของเขานั้นก็ค่อยๆจางหายไปจากใจของเขา

หลินเวยก็รู้สึกตัว สีหน้าของเขานั้นหวาดกลัว อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกไป “เจ้า เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ เจ้า เจ้า เจ้าทำร้ายคนอื่นไม่พูด ยังอยากจะฆ่าคนอีกหรอ?”

สายตาที่เย็นชาของเซียวหยุนหลงนั้นจ้องมองไปที่ หลินเวย ก่อนที่จะเอ่ยออกมาทีละคำ “ ในเมื่อลูกชายของท่านนั้นได้แอบส่งคนไปตามฆ่าข้า งั้นทำไมข้าจะไม่สามารถฆ่าเขาได้?”

เมื่อคำพูดดังนี้ สีหน้าของ หลินเวยได้เปลี่ยนไป

เมื่อนายท่านฉินเดินเข้ามาได้ยินดังนี้ สีหน้าของเขานั้นมืดหม่น ก่อนจะเอ่ย “หยุนหลง นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น? อธิบายออกมาสิ”

หลินเวยในตอนนี้ที่เห็นคนเดินเข้ามา คือหัวหน้าตระกูลเซียว เซียวว่านจวิน อีกทั้งหัวหน้าของตระกูลฉิน รวมถึงนายท่านฉินก็อยู่ด้วย

นายท่านฉินนั้นได้รับความเคารไ ในเมืองเจียงห่ายเขานั้นได้รับความเคารพ อีกทั้งเมื่อพวกเขาอยู่ต่อหน้านายท่านฉินต่างก็ต้องเกรงใจ และตระกูลฉินนั้นมีอุตสาหกรรมที่ใหญ่ หากให้ตระกูลหลินไปเปรียบเทียบนั้น มิอาจเทียบได้

“หยุนหลง เจ้าหยุดนะ มีเรื่องอะไรค่อยๆพูดสิ”เซียวว่านจวินเอ่ยดุ

เรื่องนี้มันวุ่นวายเกินไปแล้ว บริกรทั้งโรงแรมนั้นรู้หมด อีกสักพักผู้จัดการน่าจะเข้ามา ไม่แน่โรงแรมอาจจะแจ้งตำรวจแล้ว ดังนี้ หากตำรวจมา มาเห็นเซียวหยุนหลงใช้ขวดไวน์จี้คอหลินเฟยหยู จะทำให้ภาพพจน์ไม่

“หยุนหลง คุณใจเย็นๆก่อน”ฉินหมิงเยว่วิ่งข้ามา ก่อนที่จะยื่นมือไปจับที่ไหล่ของเซียวหยุนหลง

ดวงตาของหลิวหรูเยียนเปียกปอน เธอก็วิ่งเข้าไปห้ามเซียวหยุนหลง เธอรู้ดีว่าทำไมเซียวหยุนหลงถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะครึ่งหนึ่งเป็นความผิดของเธอ เซียวหยุนหลงนั้นทำเพื่อเธอ แต่ว่าก็ไม่ควรถึงขั้นที่จะไปเผชิญหน้ากับหลินเฟยหยู

“หึ！”

เซียวหยุนหลงทำเสียงหึ ก่อนที่จะปล่อยมือออก

หลินเวยเมื่อเห็นดังนั้นจึงเดินขึ้นไป ก่อนที่จะลากหลินเฟยหยูมาข้างๆตน อีกทั้งยังมองอย่างโกรธแค้นไปที่เซียวว่านจวิน แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “เซียวว่านจวิน ดูลูกชายของเจ้าสิ ไม่เกรงกลัวอะไรเลยนะ พวกเราตระกูลหลินและตระกูลหลิวมาทานอาหารค่ำกันที่นี่ เขานั้นจงใจที่จะมาฆ่านะ เจ้าคิดว่าตระกูลเซียวนั้นจะมาเดินขวางทางในเมืองเจียงห่ายได้อย่างนั้นหรอ?”

“แค่กแค่ก--”

หลิวเฉิงเฟิงก็ได้ลุกขึ้นมา เขานั้นโดนเซียวหยุนหลงถีบจนเลือดออก เขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ก่อนที่จะเอ่ยอย่างโกรธ “เซียวว่านจวิน ลูกชายของเจ้านั้นได้ทำร้ายข้า แค้นนี้เจ้าตระกูลเซียวจะว่ายังไง?”

“เจ้า？”เซียวหยุนหลงมองไปที่หลิวเฉิงเฟิงก่อนจะเอ่ยอย่างเยือกเย็น “เจ้าบอกว่าข้าเป็นพวกป่าเถื่อน ไม่ฆ่าเจ้าก็นับว่าเป็นโชคดีแล้วนะ！”

เพลี๊ยะ！

ทันใดนั้น เซียวว่านจวินบนหน้าของเขานั้นก็ได้พุ่งความน่ากลัวออกมา ราวกับได้มีพลังสัตว์ร้ายชี่จิ้งออกมา ร่างกายของเขาสั่น ก่อนที่จะตบหน้าไปหลิวเฉิงเฟิง ตบจนหน้าของหลิวเฉิงเฟิงเลือดออกทางจมูก

แขนขวาของเซียวว่านจวินนั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดออกมา แรงที่ทรงพลังของชี่จิ้งนั้น เขาจับไปที่คอของหลิวเฉิงเฟิง จ้องไปที่หลิวเฉิงเฟิงก่อนจะเอ่ย “เจ้ากล้าดียังไงว่าลูกข้าเป็นพวกป่าเถื่อน？！”