บทที่ 172

เซียวหยุนหลงไม่อยากก่อเรื่องให้มากนัก แต่เขาไม่ใช่คนที่กลัวปัญหา

หลังจากกลับมาที่เมืองใหญ่แล้วเขาก็อยากมีชีวิตที่สงบสุข สามารถมีเรื่องให้น้อยลงก็คือเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าหากคนเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าไม่ยอมเลิกรา นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"ไอ้หมอนี่มันโผล่ออกมาจากไหนกัน? ท่าทางแม่งช่างดูอวดดีบ้าระห่ำเสียจริงๆ! ท่านพญายม ให้ฉันสั่งสอนเจ้าหมอนี่สักหน่อยก็แล้วกัน!"

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ พญายมเอ่ยปากพูด สีหน้าของเขาเคร่งขรึม พอพูดจบคนก็พุ่งเข้ามาหาเซียวหยุนหลง รวดเร็วอย่างมาก พุ่งเข้ามาตรงหน้าเซียวหยุนหลงราวกับเสือชีตาห์พุ่งเข้าใส่อาหาร แล้วชกโจมตีเข้ามาที่ใบหน้าของเซียวหยุนหลง

"รนหาที่ตาย!"

ความเคร่งขรึมในดวงตาของเซียวหยุนหลง เป็นไปตามเสียงที่ดังขึ้นของเขา เสียงที่รวดเร็วและดุดันอย่างมากดังก้องไปทั่วทุกทิศทาง ลมขาที่เฉียบคมที่กวาดออกไปก็ราวกับขวานยักษ์ที่ฟาดฟันออกไป มันพุ่งเข้าหาชายคนนี้ด้วยความเร็วที่ราวกับสายฟ้า

เวลานั้น แววตาของพญายมเคร่งขรึม เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็สายไปแล้ว

ผลัวะ!

ขายตนนั้นที่เพิ่งจะพุ่งมาถึงข้างตัวของเซียวหยุนหลงก็ต้องลอยออกไปอีกครั้ง หมัดของเขายังไม่ทันได้ถึง เซียวหยุนหลงก็ได้กวาดขานี้ไปกระแทกบนร่างกายของเขาแล้ว

กำลังของขานี้ที่บ้าคลั่งอย่างไร้ที่เปรียบ ได้เตะร่างของผู้ชายคนนี้ลอยกลับไป ในระหว่างทางมีเลือดกระอักออกมา มีเสียงกระดูกแตกร้าวดังสนั่น

ชายผู้นั้นถูกเตะจนลอยออกไป สาวกแก๊งหมาป่าเหล็กสองสามคนยื่นมือออกไปต้องการที่จะรับร่างของชายผู้นี้ที่ลอยกลับมา แต่ด้วยแรงอันมหาศาลนั้น สาวกแก๊งหมาป่าเหล็กสองสามคนนั้นจึงรับไม่ไหวโดยสิ้นเชิง จึงล้มลงกับพื้นไปตามๆ กันอย่างรุนแรง

"แกรนหาที่ตาย!"

หลังจากที่สาวกที่เหลือของแก๊งหมาป่าเหล็กเห็นเช่นนี้ก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธเคือง พวกเขากำลังจะพุ่งเข้าใส่เซียวหยุนหลง

"ถอยไป!"

พญายมเอ่ยปากทันที เพื่อหยุดคนที่อยู่ข้างๆ สายตาเขามองไปยังเซียวหยุนหลง แฝงไปด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เขากล่าวว่า: "ที่แท้คุณก็เป็นผู้มีฝีมือสูงอย่างลึกซึ้งคนหนึ่ง! คุณคือใครกัน?"

"ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร ฉันจะถามคำหนึ่งว่า พวกคุณจะถอยหรือไม่ถอย?" เซียวหยุนหลงเอ่ยปาก ในแววตาก็ดุดันขึ้นมา ร่างกายเริ่มอบอวลไปด้วยพลังที่ราวกับขุนเขา และแฝงไปด้วยท่าทีที่ดุร้ายอย่างไร้ที่เปรียบ กลิ่นคาวเลือดที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายนั้นราวกับสารที่เข้มข้นอย่างมาก

เซียวหยุนหลงในเวลานี้ไม่ได้ปิดบังกลิ่นอายบนร่างกายอีกต่อไป กลิ่นคาวเลือดที่อบอวลอยู่บนร่างกายทำให้เขาเหมือนกับเดวิลคิงกำลังฟื้นคืนชีพ แววตาที่เยือกเย็นมองมาที่พญายมและคนอื่นๆ เหมือนกับกำลังมองดูสิ่งที่ตายไปแล้ว

พญายมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของเซียวหยุนหลงด้วยตัวเอง เขาก็เข้าใจว่าผู้ที่มีกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ย่อมเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างแน่นอน