บทที่ 173

เซียวหยุนหลงมองชายผู้นี้ที่อยู่ตรงหน้า อีกฝ่ายดูใจเย็นและสงบนิ่งอย่างชัดเจน คำพูดท่าทางดูสง่างามตรงไปตรงมาอย่างชัดเจน รู้สึกได้ถึงความเปิดเผยใจกว้าง

เซียวหยุนหลงมีความประทับใจกับคนประเภทนี้มาโดยตลอด นี่มีความสอดคล้องกับอุปนิสัยของเขา ตัวเขาเองมีนิสัยกล้าหาญชัดเจนตรงไปตรงมา จึงชอบคบหาสมาคมกับคนที่ใจกว้างตรงไปตรงมา

เซียวหยุนหลงกำลังจะเอ่ยปากแนะนำตัว แต่จู่ๆ ซ่างกวนเทียนเผิงที่อยู่ข้างๆ ก็ส่งเสียงร้องออกมา แล้วกล่าวว่า: "ท่านสี่เฉียว? คุณก็คือท่านสี่เฉียวแห่งเมืองเจียงห่ายเหรอ? ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของท่านสี่เฉียวมาโดยตลอด แต่ไม่มีวาสนาได้เจอสักครั้ง ในที่สุดวันนี้ก็ได้เจอตัวจริงแล้ว"

"ฮ่าๆ คุณชายซ่างกวนไม่รู้จักฉัน แต่ฉันจำคุณชายซ่างกวนได้ ซ่างกวนหงพ่อของคุณถือว่าเป็นวีรชนคนหนึ่ง ฉันเคารพเลื่อมใสอย่างมาก" เฉียวซื่อหัวเราะ แล้วเอ่ยปากกล่าว

ชายตรงหน้าที่โผล่มาอย่างกะทันหันผู้นี้ก็คือท่านสี่เฉียว ในปีนั้นเขาได้ใช้กำลังของตัวเองจัดการสำนักบลัดดรากอนที่บุกรุกเข้าเมืองเจียงห่ายให้ล่าถอยไป ชื่อท่านสี่เฉียวจึงดังสะท้านไปทั่วกองกำลังใต้ดินของเมืองเจียงห่าย

ท่านสี่เฉียวได้รับเคารพนับถือและประทับใจจากคนของกองกำลังใต้ดินในเมืองเจียงห่าย แล้วก็ไม่น่าแปลกใจที่หลังจากที่พญายมได้เห็นท่านสี่เฉี่ยวแล้วแสดงความเคารพนับถือเช่นนี้ ในฐานะหนึ่งในสองของราชาแก๊งหมาป่าเหล็ก จึงไม่กล้าหุนหันพลันแล่นต่อหน้าท่านสี่เฉียว

ซ่างกวนเทียนเผิงหัวเราะคิกคัก ชัดเจนว่าเขาตื่นเต้นอย่างมาก และเอ่ยปากว่า: "ท่านสี่เฉียวรู้จักพ่อของฉันด้วยเหรอ? ท่านสี่เฉียวเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ภายในใจฉัน ตื่นเต้นอย่างมากเลยที่ได้เจอตัวจริง"

"ฉันเป็นแค่คนบ้าระห่ำ ยังไม่ถึงขั้นวีรบุรุษหรอก" ท่านสี่เฉียวยิ้มพลาง กล่าวถามต่อไปว่า "ตกลงคืนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"พูดแล้วก็โมโห ท่านสี่เฉียว นี่คือหลี่โม่ เป็นน้องชายของฉัน เขาเพิ่งกลับมาเมืองเจียงห่ายเมื่อวาน น้องชายของฉันมีเรื่องขัดแย้งกับเจิ้งบูของแก๊งหมาป่าเหล็ก จึงเชิญน้องชายของฉันมาต่อสู้บนสังเวียนของที่นี่ เจิ้งบูสู้หลี่โม่ไม่ได้ จึงถูกหลี่โม่โค่นล้มไป ผลสุดท้ายเจิ้งบูไม่ยอมแพ้ จึงให้ลูกน้องของเขานับสิบคนเตรียมมารุมโจมตีพวกเรา พี่เซียวจึงลงมือจัดการคนเหล่านั้น" ซ่างกวนเทียนเผิงกล่าวสั้นๆ ง่ายๆ แล้วกล่าวอีกว่า "ผลสุดท้ายพอเดินออกมา พญายมก็พาคนเข้ามา บอกว่าต้องการให้พี่เซียวกับหลี่โม่อยู่ก่อน นี่มันรังแกคนอื่นเกินไปแล้วจริงๆ การตัดสินบนสังเวียน แพ้ก็คือแพ้สิ คาดไม่ถึงว่าจะต้องใช้อำนาจรังแกคนอื่นอีก นี่มันข่มเหงรังแกผู้น้อยชัดๆ"

"ใช่แล้ว ท่านนี้คือพี่เซียว เป็นพี่ใหญ่ที่ฉันนับถือ" ซ่างกวนเทียนเผิงชี้เซียวหยุนหลงแล้วกล่าว

เซียวหยุนหลงจึงยิ้ม แล้วเขากล่าวว่า: "ฉันชื่อเซียวหยุนหลง เพิ่งกลับมาเมืองเจียงห่าย ถือได้ว่าไม่คุ้นเคยกับการดำรงชีวิต ได้ฟังเทียนเผิงพูดว่า ท่านสี่เฉียวเป็นบุคคลที่น่าเคารพในเมืองเจียงห่าย นี่ก็นับว่าฉันมีตาแต่หามีแววไม่"

"เซียวหยุนหลง? ลูกชายของเจ้าบ้านตระกูลเซียวเหรอ?" ท่านสี่เฉียวจ้องมองเซียวหยุนหลง แล้วกล่าวถาม

"เป็นฉันเอง" เซียวหยุนหลงพยักหน้าแล้วกล่าว

"จริงๆ ด้วย เป็นชายผู้นี้จริงๆ ด้วย! คุณรอก่อนนะ" ท่านสี่เฉียวเอ่ยปาก เขาหันเดินไปยังพญายม แล้วกล่าวว่า "พญายม พาคนของแก ออกไปเถอะ เรื่องราวฉันค่อนข้างเข้าใจแล้ว ในเมื่อแก๊งหมาป่าเหล็กของแกนัดคนมาต่อสู้กันบนสังเวียนที่นี่ เช่นนั้นก็จะต้องทำตามกฎของที่นี่ ถ้าหากฉันจำไม่ผิด กฎของสังเวียนภายใต้โรงงานเทียนถีคือฉันเป็นคนกำหนดไม่ใช่เหรอ? เมื่อขึ้นสังเวียนแล้ว ต้องรับผิดชอบความเป็นความตายเอง ผู้พ่ายแพ้ไม่อาจก่อเรื่องยั่วยุได้อีก นี่คือแกมองข้ามกฎเกณฑ์ที่ฉันเป็นคนกำหนดในปีนั้นเหรอ? หรือว่า ฉันไม่ได้ถามถึงเรื่องนี้นานเกินไป วิหคเหล็กเลยไม่เห็นฉันอยู่ในสายตา?"