บทที่ 174

ท่านสี่เฉียงมองออกว่าเซียวหยุนหลงมีสีหน้าที่งุนงง เขาจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "น้องเซียวไม่ต้องงงหรอก ฉันมีเพื่อนอยู่ที่กรมตำรวจ พวกเขาจึงเล่าให้ฉันฟัง หลังจากเกิดคดีนี้ฉันก็ให้ความสนใจอย่างมาก จึงไปหาเพื่อนที่อยู่กรมตำรวจเพื่อซักถามถึงสถานการณ์อย่างละเอียด จึงได้รู้ว่าน้องเซียวเป็นคนลงมือฆ่าพวกโจรเหล่านั้น จากคำพูดนี้ ศักยภาพของน้องเซียวนั้นช่างลึกล้ำอย่างมาก!"

"นั่นล้วนเป็นเรื่องราวในอดีต แต่ที่น่าเสียดายก็คือ ยังมีผู้เคราะห์ร้ายคนหนึ่งที่ต้องสละชีวิต" เซียวหยุนหลงกล่าว

ท่านสี่เฉียวพยักหน้า เขากล่าวว่า: "ถ้าหากไม่มีน้องเซียวลงมือ เกรงว่าคนเสียชีวิตจะมากกว่านี้ ดังนั้น ถ้าจะพูดถึงวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ แล้ว ก็ควรจะเป็นน้องเซียว"

"ฮ่าๆ ท่านสี่ คำพูดนี้ของคุณฉันไม่กล้ารับหรอก" เซียวหยุนหลงยิ้ม

"มองออกว่าน้องเซียวก็เป็นคนดีคนหนึ่ง ถ้าหากไม่รังเกียจ ฉันเฉียวซื่อก็จะขอสานต่อมิตรภาพกับน้องชายคนนี้ คืนนี้ไปดื่มกันสักแก้วเป็นอย่างไร?" ท่านสี่เฉียวยิ้มแล้วกล่าว

"ได้ เช่นนั้นก็ไปดื่มกันสักแก้วหนึ่ง เพียงแต่ ฉันจะต้องพาหลี่โม่ไปรักษาอาการบาดเจ็บที่สำนักบู๊ตระกูลเซียวก่อน ไม่เช่นนั้น ก็ไปดื่มที่สำนักบู๊ตระกูลเซียวดีไหม?" เซียวหยุนหลงกล่าวถาม

"ไม่มีปัญหา!" ท่านสี่เฉียวกล่าว

"เหอๆ คืนนี้ได้คบค้าสมาคมกับท่านสี่ที่ฉันเคารพนับถือมาโดยตลอด มันตื่นเต้นอย่างมากจริงๆ! คืนนี้จะต้องดื่มอย่างอร่อยแน่นอน!" ซ่างกวนเทียนเผิงก็ยิ้มแล้วกล่าว

"เช่นนั้นก็ขึ้นรถไปกันเถอะ" เซียวหยุนหลงกล่าว

ท่านสี่เฉียวเดินกลับไปขึ้นรถจี๊ปคันนั้น บนรถมีชายรูปร่างแข็งแกร่งราวกับขุนเขานั่งอยู่บนเก้าอี้คนขับโดยตลอด เขาไม่ได้ลงจากรถ หลังจากท่านสี่เฉียวขึ้นนั่งบนรถเขาก็ได้เริ่มเคลื่อนรถ

หลี่โม่นั่งบนรถแม็คลาเรนคนนั้นของซ่างกวนเทียนเผิง เซียวหยุนหลงขี่มอนสเตอร์ และรถทั้งสามคันก็ส่งเสียงคำรามและออกไปอย่างรวดเร็ว

……

ณ สำนักบู๊ตระกูลเซียว

เมื่อรถของเซียวหยุนหลงและคนอื่นๆ ขับมาถึงสำนักบู๊ตระกูลเซียวก็ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว เซียวหยุนหลงโทรศัพท์ไปหาอู๋เซี๋ยงล่วงหน้าแล้ว ด้วยเหตุนี้หลังจากได้ยินเสียงรถประตูด้านหน้าสำนักบู๊ตระกูลเซียวก็เปิดออก อู๋เซี๋ยง เฉินซีหมิง เถี่ยหนิวน้องชายของสำนักบู๊ตระกูลเซียวทั้งสามคนก็เดินออกมา

หลี่โม่ก็เดินลงจากรถ แยกจากกันไปหลายปี ในที่สุดเขาก็กลับมาถึงสำนักบู๊ตระกูลเซียวอีกครั้ง

เขามองป้ายจารึกด้านหน้าสำนักบู๊ตระกูลเซียวที่ผ่านยุคสมัยมาอย่างโชคโชน ดวงตาของเขาก็แดงก่ำทันที คาดไม่ถึงว่าจะมีน้ำตาคลอเบ้า

ในช่วงหลายปีมานี้ หลี่โม่ได้ฝึกฝนหัวใจให้แข็งแกร่งราวกับเหล็ก น้อยมากที่จะมีเรื่องราวอะไรที่สามารถทำให้เขาสะเทือนใจจนน้ำตาไหลได้ แต่เมื่อเห็นป้ายจารึกด้านหน้านี้ ก็นึกถึงในปีนั้นที่เขามีประสบการณ์ในการฝึกวรยุทธ์

เขารู้ดีว่า ถ้าหากไม่มีสำนักบู๊ตระกูลเซียว เช่นนั้นตอนนี้ก็เป็นไปได้ที่เขาจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว หรืออาจจะหลงเดินทางผิด และวงจรชีวิตของเขาก็จะไม่ได้เป็นดังเช่นตอนนี้