บทที่ 179

ช่วงเวลาที่ดื่มนี้ก็เป็นช่วงหลังเที่ยงคืนแล้ว ดื่มจนถึงสุดท้ายซ่างกวนเทียนเผิง อู๋เซี๋ยง เฉินซีหมิงต่างก็เมาจนล้มระเนระนาด ยังมีเพียงเซียวหยุนหลง ท่านสี่เฉียว คิงคองและเถี่ยหนิวที่ยังไม่ล้มลงไป

"น้องเซียว ดื่มไปพอสมควรแล้ว ฉันต้องขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะ พวกคุณก็ไปพักผ่อนให้เร็วหน่อย วันหลังค่อยรวมตัวกันใหม่" ท่านสี่เฉียวกล่าว

"โอเค คิงคองยังสามารถขับรถได้ไหม?" เซียวหยุนหลงกล่าวถาม

"ไม่มีปัญหา ขับได้!" คิงคองกล่าว

เซียวหยุนหลงลุกขึ้นยืน ส่งท่านสี่เฉียวกับคิงคองออกจากสำนักบู๊ตระกูลเซียว คิงคองขึ้นนั่งบนรถ หลังจากท่านสี่เฉียวกล่าวลาเซียวหยุนหลงแล้วก็ขึ้นนั่งบนรถแล้วจากไป

"เถี่ยหนิว ด้านในสำนักบู๊ยังพอมีห้องเหลือให้พักผ่อนอีกไหม?" เซียวหยุนหลงกล่าวถาม เห็นว่าเลยหลังเที่ยงคืนแล้ว เขาก็ขี้เกียจที่จะกลับบ้านหรือวิลล่าหมิงเยว่ ก็เลยถือโอกาสพักผ่อนในสำนักบู๊สักคืนหนึ่ง

"เฮียเซียว ยังมีห้องเหลืออยู่" เถี่ยหนิวกล่าว

เซียวหยุนหลงพยักหน้า เขากับเถี่ยหนิงพยุงซ่างกวนเทียนเผิงและคนอื่นๆ ที่ดื่มจนเมาเข้าไปในห้องเพื่อให้พวกเขาได้นอนพักผ่อน

เถี่ยหนิงพาเซียวหยุนหลงไปในห้องสะอาดห้องหนึ่งที่อยู่หลังบ้าน แล้วกล่าวว่า: "เฮียเซียว คืนนี้คุณนอนพักผ่อนที่ห้องนี้แล้วกัน"

"โอเค แล้วคุณล่ะ?" เซียวหยุนหลงกล่าวถาม

"ฉันจะไปอยู่ห้องเดียวกับศิษย์พี่ ห้องของเขาค่อนข้างใหญ่ มีโซฟา ฉันไปเอนกายสักครู่ก็พอแล้ว" เถี่ยหนิวกล่าว

เถี่ยหนิวพูดแล้วก็ถอยออกไป

คืนนี้เซียวหยุนหลงก็ดื่มเหล้าไปไม่น้อย สมองรู้สึกมึนๆ งงๆ อย่างชัดเจน พอเขาเอนกายลงนอนก็หลับไปทันที

……

เช้าตรู่วันต่อมา เซียวหยุนหลงตื่นขึ้นมา เขาไม่ได้มีนิสัยนอนตื่นสาย ไม่ว่าจะนอนดึกแค่ไหนเจ็ดแปดโมงก็จะต้องตื่นขึ้นมาแล้ว นี่คือนิสัยหนึ่งที่เขาฝึกฝนมานานหลายปี

เซียวหยุนหลงลงจากเตียง ถึงแม้ว่าเมื่อคืนจะดื่มเหล้าไปไม่น้อย เพียงแต่พอหลับแล้วตื่นขึ้นมาก็ไม่มีความรู้สึกปวดหัว แต่กลับรู้สึกสดชื่นมีชีวิตชีวา

เซียวหยุนหลงเดินออกมาจากห้อง เห็นว่าอู๋เซี๋ยงและคนอื่นๆ ก็ตื่นแล้ว กำลังล้างหน้าอยู่

"เฮียเซียว คุณตื่นแล้ว.......ต้องขอโทษด้วยนะครับ เมื่อคืนถึงท้ายที่สุดฉันก็ดื่มจนเมาแล้ว เรื่องราวหลังจากนั้นก็จำไม่ได้ ท่านสี่และคนอื่นๆ ไปแล้วเหรอ?" อู๋เซี๋ยงมองเซียวหยุนหลง แล้วเอ่ยปากกล่าวถาม

"เมื่อคืนพวกเขาดื่มเสร็จแล้วก็ไป" เซียวหยุนหลงกล่าว

เวลานี้ เฉินฉีหมิงได้เข็นอู๋เสี่ยวเป่าออกมา หลังจากผ่านการพักฟื้นมาหลายวัน สภาพอาการบาดเจ็บของอู๋เสี่ยวเป่าก็ดีขึ้นอย่างชัดเจน มือเท้าของเขาสามารถเริ่มขยับเขยื้อนได้แล้ว แต่เพื่อความปลอดภัย ก็ยังคงไม่ได้ลงมาเดิน

"ครูฝึกเซียว ฉันได้ฟังพี่อู๋และคนอื่นบอกกับฉันแล้วว่า เมื่อคืนพวกคุณเข้ามาดื่มเหล้ากันที่นี่ใช่ไหม? แต่น่าเสียดายที่ฉันหลับไปก่อนแล้ว" อู๋เสี่ยวเป่ากล่าว

"ฮ่าๆ คุณได้รับบาดเจ็บ ถึงแม้คุณจะไม่ได้หลับก็ไม่สามารถดื่มได้ไม่ใช่เหรอ คุณดูดีขึ้นมาเลยนะ ดูๆ แล้วอาการบาดเจ็บดีขึ้นเร็วมาก" เซียวหยุนหลงยิ้มแล้วกล่าว