บทที่ 180

หลี่โม่มองเซียวว่านจวิน เมื่อเทียบกับเซียวว่านจวินในความทรงจำวัยเด็กของเขาแล้ว เวลานี้เซียวว่านจวินที่ได้เห็นชัดเจนว่าชราลงไปอย่างมาก จอนผมทั้งสองข้างหงอกขาว บนใบหน้าปรากฏริ้วรอยเหี่ยวย่น

เมื่อเห็นเซียวว่านจวิน ภายในใจของหลี่โม่ก็เอ่อล้นไปด้วยกระแสไออุ่น ความรู้สึกนั้นเหมือนกับได้พบเจอญาติผู้ใหญ่ของตนเองที่แยกจากกันไปแสนนาน

"อาจารย์เซียว--"

หลี่โม่เอ่ยปาก เขารีบก้าวเท้าเดินเข้าไป คุกเข่าทั้งสองลงบนพื้น เสียงดังตึง เขามีน้ำตาคลอเบ้า แล้วกล่าวว่า: "อาจารย์เซียว ฉันคือหลี่โม่ คือลูกศิษย์ที่เคยอกตัญญูต่อคุณ.......ฉัน ฉันกลับมาแล้ว มาเพื่อคารวะอาจารย์เซียวโดยเฉพาะ"

"หลี่โม่ เป็นคุณ เป็นคุณจริงๆ ด้วย คุณโตแล้ว!" เซียวว่านจวินได้สติกลับมา เขาจึงรีบเดินเข้าไปประคองหลี่โม่ขึ้นมา แล้วกล่าวว่า "หลายปีมานี้ฉันยังคิดว่าคุณเกิดเรื่องอะไรซะอีก คุณกลับมาก็ดีแล้ว รีบลุกขึ้นเถอะ ลูกผู้ชายไม่คุกเข่าพร่ำเพรื่อ คุณจะคุกเข่าทำไมกัน?"

"เป็นครูหนึ่งวันดั่งพ่อลูกกันตลอดชีวิต ในปีนั้นลูกศิษย์ดื้อรั้นหัวแข็ง ไม่เชื่อฟังคำอบรมสั่งสอน อาจารย์เซียวได้โปรดยกโทษด้วย" หลี่โม่ไม่ลุกขึ้นยืน เขาเอ่ยปากกล่าว

"เรื่องราวในปีนั้นมันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ในเมื่อคุณยังเรียกฉันว่าอาจารย์ เช่นนั้นก็จะเป็นลูกศิษย์ของฉันตลอดไป ลุกขึ้นเถอะ คุณอยู่เย็นเป็นสุข ฉันก็ปลื้มใจอย่างมากแล้ว" เซียวว่านจวินกล่าวพลาง ออกแรงประคองหลี่โม่ขึ้นมา

หลังจากหลี่โม่ได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกตื้นตันใจ เขาตาแดงก่ำ ในตอนเด็กเมื่อพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต คือเซียวว่านจวินที่รับเขาเข้ามาเลี้ยงในสำนักบู๊ตระกูลเซียว ภายในใจของเขาเซียวว่านจวินเหมือนกับพ่อแม่ที่เกิดใหม่ของเขา บุญคุณนี้เขาจะไม่ลืมชั่วชีวิต

"เข้ามาสิ รีบเข้ามานั่งเถอะ มาคุยกับฉันหน่อยว่าหลายปีมานี้ไปอยู่ที่ไหนมา? ทำไมฉันไปสอบถามทุกหนทุกแห่งแล้วก็ไม่ได้ข่าวคราวของคุณเลยล่ะ?" เซียวว่านจวินกล่าวพลาง จูงหลี่โม่เดินเข้าไปในห้องโถงตระกูลเซียว

พ่อบ้านหวังโป๋นำชาที่ชงเสร็จแล้วมาวางลงบนโต๊ะ เซียวหยุนหลงยกกาน้ำชารินใส่ถ้วยชาสองสามถ้วย

"ในปีนั้นหลังจากที่ฉันถูกอาจารย์เซียวประกันตัวออกมาจากกรมตำรวจแล้ว ฉันก็ออกจากสำนักบู๊ไปโดยพลการ จากนั้นก็ไปต่างประเทศ เนื่องจากฉันไม่มีทักษะพิเศษอะไรเลย จึงไปเรียนมวยใต้ดินกับคนอื่น จากนั้นก็ได้กลายเป็นนักมวยใต้ดินมืออาชีพในต่างประเทศ" หลี่โม่ไม่ได้ปิดบังเรื่องราวของเขากับเซียวว่านจวิน เขาได้บอกเล่าตามความเป็นจริง

"ชกมวยใต้ดิน? อาชีพมวยใต้ดินนี้ถึงแม้ว่าฉันจะเข้าใจไม่มากนัก แต่ก็รู้ว่านี่คืออาชีพที่อันตรายอย่างมาก ตอนนี้หลังจากที่คุณกลับมาแล้ว ก็เลิกจากอาชีพมวยใต้ดินนี้แล้วใช่ไหม?" เซียวว่านจวินกล่าวถาม

หลี่โม่พยักหน้า เขากล่าวว่า: "ใช่ครับ ที่ศิษย์กลับมาเมืองเจียงห่าย ก็เพราะคิดที่จะออกจากการชกมวยใต้ดิน ถึงอย่างไรอาชีพนี้ก็มีโอกาสตกรอบสูงเกินไป แล้วก็ไม่ใช่อาชีพที่ยืนยาว จะว่าไปแล้วรากเหง้าของฉันก็อยู่ที่เมืองเจียงห่าย จะต้องกลับมาไม่ช้าก็เร็ว"

เซียวว่านจวินพยักหน้า เขากล่าวว่า: "ดีมากที่คุณมีความคิดเช่นนี้ คุณก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หลังจากกลับมาก็ควรจะก่อร่างสร้างตัวใช้ชีวิตอย่างมีความสุข คุณกลับมาเมืองเจียงห่ายแล้วทำงานอะไรล่ะ?"