บทที่ 182

ในใจของเซียวหยุนหลงนิ่งสงบ อันที่จริงเขาเคยจินตนาการมาก่อนแล้ว ว่าพละกำลังของร่างกายก็ถูกแบ่งออกเป็นระดับด้วย และระดับนี้สามารถมองเห็นได้ทุกหนทุกแห่ง ตัวอย่างเช่นคนบางคนสามารถยกน้ำหนักได้เป็นร้อยกิโลกรัม และคนบางคนสามารถยกน้ำหนักได้สองร้อยกิโลกรัมขึ้นไป นี่สะท้อนให้เห็นความแตกต่างของพละกำลัง

เพียงแต่ว่าระดับของพละกำลังนี้ไม่มีใครแบ่งรายละเอียดออกมาก็เท่านั้น

นักบู๊ของประเทศจีนบำเพ็ญหมัดเน่ยเจีย เพื่อรวบรวมพละกำลังชี่จิ้งของตนเองออกมา ระบบศิลปะการต่อสู้เช่นนี้ยังคงดำเนินจากสมัยโบราณต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน และการแบ่งแยกระดับชี่จิ้งได้ปรับให้เหมาะสมมานานแล้ว และการแบ่งแยกระดับชี่จิ้งนี้ก็เป็นการแบ่งแยกระดับของนักบู๊ด้วย

"พ่อครับคุณบรรลุชี่จิ้งถึงขั้นไหนเหรอครับ?" เซียวหยุนหลงเอ่ยถาม

เซียวว่านจวินหัวเราะ เขากล่าวว่า : "พ่อได้ชี่จิ้งขั้นที่ห้า บรรลุชี่จิ้งขั้นที่ห้ามาหลายปีแล้ว น่าเสียดายที่หลายปีมานี้ไม่สามารถไปได้อีกขั้นหนึ่ง"

จริงๆ แล้ว เมื่อสิบปีก่อน เซียวว่านจวินเป็นผู้แข็งแกร่งในศิลปะการต่อสู้ของชี่จิ้งขั้นที่ห้าแล้ว และเขาในเวลานั้นเพิ่งจะมีอายุเพียง 40 ปีเท่านั้น แต่กลับมีศักยภาพชี่จิ้งขั้นที่ห้าอันน่าทึ่ง และเป็นไปได้มากที่สุดที่จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งของตำแหน่งปรมาจารย์

แต่เมื่อสิบปีก่อน เซียวหยุนหลงได้โทรกลับมาเป็นครั้งแรก เซียวว่านจวินได้ทราบว่าโม่หลิงหญิงสาวที่เขารักอย่างสุดซึ้งได้จากไปแล้ว เขาจึงล้มป่วยอย่างหนัก การป่วยหนักในครั้งนั้นเกือบจะทำให้เขาเสียชีวิต ท้ายที่สุดเขาอาศัยพลังแห่งความมุ่งมั่นจนเอาชีวิตรอดมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ แต่การป่วยหนักในครั้งนั้นได้ทิ้งโรคเรื้อรังเอาไว้ ทำให้ร่างกายของเขาไม่ดีเท่าเมื่อก่อน ซึ่งส่งผลต่อการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของตัวเขาเองอย่างจริงจัง

นับแต่นั้นมา การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของเขาก็สามารถก้าวไปอีกขั้นหนึ่งได้อีกต่อไป และหยุดชะงักอยู่ในชี่จิ้งขั้นที่ห้ามาตลอด

เป็นเพราะเหตุนี้ ทำให้เขาที่อยู่ในยุคที่รุ่งโรจน์กลับถูกคนมองข้ามไป เพราะคนอื่นรู้ว่าเขาป่วยหนัก และยากที่จะก้าวหน้าในการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อีกต่อไปแล้ว นี่จึงทำให้ตระกูลบู๊อย่างเช่นตระกูลบูค่อยๆ กำเริบเสิบสานมากขึ้น จนขั้นกับว่าต้องการกดขี่ตระกูลเซียวอีกด้วย

หากไม่ใช่การป่วยหนักเมื่อสิบปีก่อนนั้น เซียวว่านจวินตอนนี้ในด้านการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างน้อยก็ต้องได้ชี่จิ้งขั้นที่เจ็ดจนถึงขั้นที่แปดแล้ว แน่นอนว่าเวลานั้นตระกูลบูจะไม่กล้ามาล่วงเกินตระกูลเซียวแม้แต่น้อย

"หยุนหลง เช่นนี้จึงพูดได้ว่าคุณจะมุ่งมั่นในการฝึกฝนพละกำลังของตนเอง มุ่งเน้นไปที่เส้นทางการต่อสู้โดยการฝึกฝนตนเอง ใช่ไหม?" เซียวว่านจวินถาม

เซียวหยุนหลงพยักหน้า แววตาของเขาแน่วแน่ กล่าวว่า : "เป็นเช่นนั้น ตลอดมาฉันเชื่อว่าพละกำลังเท่านั้นจึงจะเป็นราชธรรม! ดังนั้น หลายปีมานี้ฉันจึงได้บำเพ็ญตนเพื่อกระตุ้นพละกำลังที่มีศักยภาพภายในร่างกายออกมา และเดินเส้นทางนี้เพื่อเป็นการฝึกฝนพละกำลัง"

"โอเค! อันที่จริงแล้วพละกำลังกับชี่จิ้งไม่ได้มีความแตกต่างกัน ปัจจุบันบนโลกใบนี้มาผู้แข็งแกร่งบางคน พวกเขาไม่ได้บำเพ็ญพลังชี่จิ้งเลย แต่กลับอาศัยการควบคุมพละกำลังของตนเองรวมถึงทักษะการโจมตีและการฆ่าที่ยอดเยี่ยม แม้แต่นักบู๊ชี่จิ้งขั้นสูงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา" เซียวว่านจวินกล่าว