บทที่ 196

จี้หยกชิ้นนี้ถูกแกะสลักเป็นรูปผู้ชายและผู้หญิง ฝ่ายชายกำลังกุมมือฝ่ายหญิง เห็นได้ชัดว่าเป็นการแกะสลักที่ประณีตละเอียดอ่อนเป็นอย่างมาก เมื่อได้มองสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

ด้านหลังของจี้หยก ได้แกะสลักประโยคหนึ่งเอาไว้------พี่ชาย พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป!

ไร้ข้อสงสัย ฝ่ายชายที่ถูกแกะสลักลงบนจี้หยกนั้นเป็นตัวแทนของเซียวหยุนหลง ส่วนทางด้านฝ่ายหญิงก็คือเซียวหลิงเอ๋อร์ เพียงแต่ถ้อยคำที่สลักไว้ด้านหลังเผยให้เห็นถึงความรู้สึกของความเยาว์วัย แต่ทว่าในลายเส้นนั้นกลับเผยให้เห็นถึงความจริงจัง

“นี่เป็นของขวัญที่หนูอยากจะมอบให้กับพี่ชาย แต่ตอนนี้มันกลับแตกแล้ว....ฮือๆๆ!”

เซียวหลิงเอ๋อร์เอ่ยปาก เธอนั้นเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก เพราะว่าจี้หยกนั้นแตกร้าวบริเวณกึ่งกลาง เทียบเท่ากับว่าผู้ชายและผู้หยิงนั้นได้แยกขาดจากกันเป็นสองส่วน ซึ่งไม่สอดคล้องกับความหมายของถ้อยคำที่สลักอยู่ด้านหลังจี้หยก

ใบหน้าของเซียวหยุนหลงชะงักงัน เขารีบคว้ามือขวาของเซียวหลิงเอ๋อร์ขึ้นมาและสำรวจดู ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นไปตามที่เขาคาดเดาไว้ นิ้วมือทั้งห้าของมือขวาของเซียวหลิงเอ๋อร์ โดยเฉพาะด้านข้างของนิ้วโป้งและนิ้วชี้มีชั้นผิวหนังที่หยาบหนา ผิวหนังบางส่วนถลอก เผยให้เห็นผิวบอบบางที่แดงช้ำ

เขาสามารถจินตนาการถึงภาพฉากที่เซียวหลิงเอ๋อร์จับมีดแกะสลัก เธอจับมีดแกะสลัก ค่อยๆบรรจงแกะสลักตัวอักษรทีละขีด ‘พี่ชาย พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป!’ ลงบนจี้หยกชิ้นนี้

ก่อนที่เธอจะแกะสลัก เธอจะต้องลองฝึกอยู่หลายครั้งอย่างแน่นอน ; ในขณะที่เธอแกะสลัก เธอจะต้องจริงจังและตั้งใจเป็นอย่างมาก

เช่นนั้นแล้ว มือที่อ่อนนุ่มเป็นเดิมทีของเธอผิวหนังจึงถลอก จากนั้นก็กลายเป็นชั้นผิวหนังที่หยาบกร้าน

ในระยะเวลาที่ผิวหนังบนมือถลอกจะต้องเจ็บปวดเป็นอย่างมาก แต่เธอก็ไม่ยอมลดละ เธอยังคงอาศัยความจริงจังและตั้งใจที่จะสลักถ้อยคำนั้นออกมา เพราะนี่คือของขวัญชิ้นแรกที่เธออยากจะให้พี่ชายของเธอ จี้หยกชิ้นนี้ไม่มีค่าในราคา แต่สำหรับเธอแล้วสิ่งนี้กลับแสดงความรักระหว่างพี่น้องที่เธอมีต่อพี่ชายของเธอ ดังนั้นสิ่งของชิ้นนี้จึงมีคุณค่าเป็นอย่างมาก

“หนูหลิง นิ้วของหนูยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?” เซียวหยุนหลงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เซียวหลิงเอ๋อร์ส่ายหน้า เธอกล่าว “ไม่เจ็บแล้วค่ะ”

“นี่เป็นของขวัญที่หนูอยากจะมอบให้กับพี่ชายงั้นเหรอ? สวยมากเลยล่ะ” เซียวหยุนหลงถือจี้หยกไว้ เขายิ้มพลางกล่าว

“พี่ชายโกหก มันแตกแล้ว มันจะสวยได้ยังไง...หนูอยากจะมอบให้กับพี่ แต่ในตอนที่หนูโดนพวกเขาปล้นและพาตัวขึ้นรถไปมันตกและแตก....พี่ชาย ขอโทษ หนูเสียใจมากจริงๆ”

เซียวหลิงเอ๋อร์กล่าว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือพลางสะอึกสะอื้นและร้องไห้ออกมา

แม้ว่าเธอจะถูกคนกลุ่มนั้นลักพาตัวไป ภายในใจของเธอกลัวเป็นอย่างมาก กลัวมากแต่ไม่ได้ร้องไห้ออกมา แต่สำหรับจี้หยกที่ตกลงมาแตกนั้นเธอกลับอดไม่ได้ที่จะร้องไห้อย่างขมขื่น เป็นเพราะความรู้สึกและความพยายามที่เธอใส่ใจกับจี้หยกชิ้นนี้นั้นได้สูญเปล่า ความปีติยินดีในตอนแรกที่ตั้งใจจะมอบของขวัญชิ้นแรกให้กับพี่ชายก็สูญสลายหายไปเช่นกัน