บทที่ 203

หวางฮุยถูกเซียวหยุนหลงเตะจนกระเด็นออกไป ล้มกระแทกลงบนพื้นอย่างรุนแรง เลือดไหลออกจากมุมปากของเขา

อย่างไรก็ตามหวางฮุยนั้นยังไม่ตาย นั่นก็เพราะในช่วงวินาทีสุดท้ายเซียวหยุนหลงได้รวบรวมพลังขากลับคืนมา ไม่อย่างนั้นพลังขาเมื่อครู่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำลายอวัยวะภายในของเขา

เซียวหยุนหลงก้าวเท้าเข้ามา เขาเหยียดมือออกและยกร่างกายของหวางฮุย

ในเวลานี้ศิษย์คนอื่นของสำนักมังกรเขียวต่างก็ถูกซ่างกวนเทียนเผิง หลี่โม่และคนอื่นๆจัดการหมดแล้ว บ้างก็ตาย บ้างก็บาดเจ็บ ทุกคนล้วนแต่นอนกองอยู่บนพื้น

“โยนคนเหล่านี้เข้าไปไว้ในอาคารนี้ทั้งหมด”

เซียวหยุนหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ซ่างกวนเทียนเผิงและคนอื่นๆลงมือทันที ยกร่างกายของศิษย์แห่งสำนักมังกรเขียวขึ้นและเดินเข้าไปภายในอาคารเก้าชั้นที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา

เซียวหยุนหลงเองก็แบกหวางฮุยและเดินเข้ามา ห้องโถงชั้นหนึ่งนั้นไม่มีคน มีลิฟต์สองตัวอยู่ทางด้านขวามือ แต่ทว่าชั้นภายในตัวลิฟต์แสดงให้เห็นว่ามีเพียงชั้นหนึ่งถึงชั้นแปดเท่านั้น ไม่มีทางที่จะขึ้นไปยังชั้นเก้าได้ ดูเหมือนว่าลิฟต์ที่จะขึ้นไปยังชั้นเก้าได้นั้นคงจะมีเพียงตัวเดียวเท่านั้นและมันถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิด

“พูดมา ลิฟต์ที่จะไปยังชั้นเก้ามันอยู่ที่ไหน?” เซียวหยุนหลงบีบคอหวางฮุย จ้องมองใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาพลางเอ่ยถามเน้นย้ำทีละคำ

“เฮอะ~~ต่อให้แกฆ่าฉัน ฉันก็ไม่มีทางบอก! พวกแกรู้ดีว่าที่นี่คือสถานที่ของสำนักมังกรเขียวแต่พวกแกก็ยังกล้ามาก่อความวุ่นวาย พวกแกนี่มันรนหาที่ตาย!” หวางฮุยเอ่ยปาก เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงนั้นแข็งกร้าว

“ช่างมีจิตใจที่แข็งแกร่งเสียจริง หวังว่ากระดูกของแกก็จะแข็งแบบนี้เช่นกัน!”

เซียวหยุนหลงกล่าว มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มเย้ยหยันอย่างไม่แยแส

ไม่รู้ด้วยเหตุใด หวางฮุยมองดูรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากของเซียวหยุนหลง แผ่นหลังของเขานั้นรู้สึกเย็นวาบ เขารู้สึกหนาวไปทั่วทั้งร่างกาย ความรู้สึกหนาวเย็นแผ่ซ่านจากฝ่าเท้าและกระจายไปทั่วทั้งร่างกาย

เซียวหยุนหลงใช้สายตามองดู มองไปยังห้องพักผ่อนทางด้านซ้ายของห้องโถงชั้นหนึ่ง เขาพูดกับซ่างกวนเทียนเผิงและคนอื่นๆ “พวกนายเฝ้าอยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะไปลองดูหน่อยว่ากระดูกของไอ้นี่มันจะแข็งมากสักแค่ไหน”

เซียวหยุนหลงกล่าวพลางแบกหวางฮุยเข้ามาภายในห้องพักผ่อน

ซ่างกวนเทียนเผิงและคนอื่นต่างก็ยืนอยู่กับที่และเฝ้าคอย จากนั้นไม่นานนัก ฉับพลันก็มีเสียงกรีดร้องที่บีบหัวใจดังขึ้นจากห้องพักผ่อน เสียงนั้นน่าสลดใจและน่าเวทนาพอๆกับเสียงร้องของหมูที่ถูกฆ่า ราวกับว่าคนคนนั้นกำลังทุกข์ทรมานอยู่ในคุกและกรีดร้องออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้นไว้ได้

เสียงร้องที่น่าสยดสยองเหมือนกับเสียงผีที่กำลังร้องโหยหวน เต็มไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวังและความกลัวอย่างไม่รู้จบ ในตอนแรกเสียงนั้นดังกึกก้องอยู่เป็นเวลานาน แล้วค่อยๆกลับมาเป็นเสียงหอบหายใจระรัว ราวกับว่าเส้นเสียงฉีกขาดและไม่สามารถส่งเสียงใดได้อีกต่อไป

ซ่างกวนเทียนเผิงและคนอื่นๆต่างก็ยืนรออยู่ด้านนอก แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องที่น่าสังเวชนี้ พวกเขาทั้งหมดล้วนรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่หนาวยะเยือก พวกเขาไม่รู้ว่าเซียวหยุนหลงนั้นใช้วิธีการอย่างไร สิ่งเดียวที่แน่นอนก็คือวิธีการที่นำมาทรมานหวางฮุยเป็นวิธีการที่น่ากลัวอย่างยิ่งและเกินขอบเขตที่มนุษย์สามารถทนได้

เพียงเวลาประมาณหนึ่งนาที เซียวหยุนหลงก็เดินออกมา มีเพียงเขาเท่านั้นที่ออกมา สำหรับหวางฮุยยังคงอยู่ภายในห้องพักผ่อน เกรงว่าอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้วก็เป็นไปได้

“ยังคิดว่ากระดูกเขาจะแข็งกว่านี้ คาดไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่นาทีเดียวก็รับมือไม่ไหวแล้ว” เซียวหยุนหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้อน เขากล่าว “ตามฉันมา ฉันรู้แล้วว่าจะขึ้นไปชั้นเก้าได้ยังไง”