บทที่ 216

ตอนนี้ กลุ่มทหารรับจ้างของเดวิลคิงยังคงอยู่ และยังมีพี่น้องที่ต่อสู้เคียงข้างเขาในกลุ่มทหารรับจ้าง เพียงแต่ไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว และไม่รู้ว่าอดีตพี่น้องในกลุ่มทหารรับจ้างของเดวิลคิงยังสบายดีอยู่หรือเปล่า

บางที ข่าวที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้ก็อาจจะเป็นการไม่มีข่าวคราวอะไรเลยก็ได้

เซียวหยุนหลงแช่ตัวในอ่างอาบน้ำอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น ล้างร่างกาย เช็ดตัวให้แห้งแล้วสวมเสื้อผ้าเดินออกไป

เซียวหยุนหลงเดินไปยังห้องนั่งเล่น กำลังจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม เมื่อเดินผ่านไปเขาก็มองไปข้างหน้า เขาแทบไม่ตกใจเมื่อเห็นฉินหมิงเยว่ กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เธอสวมชุดนอนที่บางราวกับปีกของจักจั่น ทำให้เรือนร่างอันบอบบางสีขาวราวกับหิมะของเธอปรากฏ และแสงสีส้มสลัวที่สะท้อนบนร่างกายของเธอ การแสดงออกบนใบหน้าของเธอเผยให้เห็นแววตาที่อ่อนโยนและไร้กังวล ซึ่งดูพร่ามัวและเย้ายวน ทำให้หัวใจของผู้คนเต้นเร็วขึ้น

เซียวหยุนหลงตกตะลึงจริง ๆ เขาเห็นชัดเจนว่าไฟบนชั้นสองปิดไปแล้ว แล้วทำไมเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วคุณฉินผู้งดงามถึงนั่งอยู่บนโซฟาล่ะ ?

และใช้สายตาราวกับครึ่งหลับครึ่งตื่นมองดูเธอ เซียวหยุนหลงก็สั่นเทา เขาเดินเข้าไปด้วยสีหน้าที่ลังเล ยื่นมือออกมาส่ายหน้าของฉินหมิงเยว่ และพูดว่า “เห็นหรือเปล่า ? ”

เซียวหยุนหลงมองไปที่ดวงตาของฉินหมิงเยว่ที่จ้องมาที่เขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นกับตัวเอง “ที่แท้ก็เดินละเมอ ดูเหมือนว่าหมิงเยว่เดินละเมอจริง ๆ …ผมก็ว่าแล้วนะ ทำไมถึงวิ่งลงมานั่งบนโซฟาตอนกลางดึก ถ้าไม่ใช่เพราะผมกล้าหาญคงคิดว่าเจอผีเข้าแล้วจริง ๆ ”

ในขณะนั้น ฉินหมิงเยว่ที่นั่งอยู่บนโซฟาดูเหมือนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาคู่นั้นมองไปที่เซียวหยุนหลง และดูเหมือนจะมองไปที่อื่น จนทำให้รู้สึกว่างเปล่า

“อยู่ดี ๆ จะเดินละเมอได้อย่างไรกันละ ? ”

เซียวหยุนหลงขมวดคิ้ว ซ้ายเขาก็มองที่ฉินหมิงเยว่ ขวาก็มองที่ที่ฉินหมิงเยว่ คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

ในที่สุด เขาเดินไปอีกด้านหนึ่งเพื่อหยิบแก้วน้ำ

ในขณะนั้น ฉินหมิงเยว่ ซึ่งนั่งอยู่ก็กลอกตา ราวกับว่ากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง

เซียวหยุนหลงเดินกลับมาหลังจากไปเอาน้ำ จิบน้ำแล้ววางแก้วน้ำลง เขามองไปที่ฉินหมิงเยว่ และพูดกับตัวเองว่า “ถ้าหมิงเยว่นั่งอยู่ที่นี่ตลอดคงจะไม่ดีมั้ง ? ว่ากันว่าถ้าเดินละเมอ เป็นไปได้ว่าวันพรุ่งนี้ตื่นมาตอนเช้าจะจำอะไรไม่ได้ ซึ่งหมายความว่าในตอนนี้ไม่ว่าฉันจะทำอะไรกับหมิงเยว่ ในวันรุ่งขึ้นเธอก็จะไม่รู้ ? ”

ทันทีที่เซียวหยุนหลงพูดแบบนี้ ฉินหมิงเยว่ที่กำลังนั่งอยู่ดูเหมือนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมา