บทที่ 217

เซียวหยุนหลงประหลาดใจ ฉินหมิงเยว่แกล้งทำเป็นมีความรู้สึกมาก่อน ? การแสดงเมื่อครู่ของตัวเองมันช่างน่าอายจริง ๆ !

เซียวหยุนหลงคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าฉินหมิงเยว่ จะเล่นตลกแบบนี้ มันไม่สอดคล้องกับอารมณ์อันสง่างามของเธอเลย เธอดูไม่เหมือนผู้หญิงประเภทที่แกล้งเดินละเมอเพื่อหลอกลวงผู้อื่นเลย

ฉินหมิงเยว่มองไปที่เซียวหยุนหลงซึ่งตกตะลึงในขณะนั้น และมีความยินดีที่อธิบายไม่ได้ในใจเธอ——หึ ดูเหมือนว่าคุณกล้าแกล้งทำเป็นคนหน้าด้านได้อย่างไร ไม่สิ ซ่อนเร้นใช่ไหมนะ ? จะต้องให้ฉันจับคุณให้ได้สินะ !

เซียวหยุนหลงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขายิ้มและพูดว่า “หมิงเยว่อ่า ที่แท้คุณก็ไม่ได้เดินละเมอ ผมตกใจหมดเลย ดึกขนาดนี้แล้วทำไมคุณถึงยังไม่นอนอีก ? ”

ฉินหมิงเยว่จ้องไปที่เซียวหยุนหลงอย่างโกรธจัด เธอยังไม่ได้หลับไปจริง ๆ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอจำได้ว่าคืนนี้เกิดเรื่องเซียวหลิงเอ๋อร์ถูกลักพาตัวไป จากนั้นเซียวหยุนหลงก็ออกไปแล้ว เธอกังวลว่าเซียวหยุนหลงจะออกไปสร้างปัญหาข้างนอกหรือไม่ เธอนอนไม่หลับเพราะความกังวลและเฝ้ารอดูว่าเซียวหยุนหลงจะกลับมาหรือไม่

ใครจะไปรู้ว่านี่มันกลางดึก ไฟในห้องของเธอดับแล้ว แต่เธอยังไม่หลับ เมื่อเซียวหยุนหลงกลับมาจากขี่มอนสเตอร์ เธอได้ยินเสียง แและเดินลงไป

เมื่อเห็นว่าเซียวหยุนหลงกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ เธอก็นั่งอยู่บนโซฟา ไม่เพียงแต่หลังจากที่ผู้ชายคนนี้ออกมาหลังจากอาบน้ำแล้ว เขายังสงสัยว่าเธอกำลังเดินละเมออยู่หรือเปล่า เธอก็เลยยังตัดสินใจทำมันด้วยเลย

“อย่าพยายามเปลี่ยนเรื่องนะ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรกัน ? คุณจะพาฉันเข้าไปเนอนที่ห้องของคุณเหรอ ? ความคิดของคุณคืออะไร ? ”ฉินหมิงเยว่จ้องที่เซียวหยุนหลง ด้วยดวงตาสองข้างที่สวยงาม และเอ่ยปากถาม

เซียวหยุนหลงยิ้มอย่างเขินอายและกล่าวว่า “หมิงเยว่ นี่เป็นความเข้าใจผิดอย่างแน่นอน ผมคิดว่าเมื่อครู่คุณงเดินละเมอ ดังนั้น——”

“ดังนั้นคุณเลยชี้ไปที่ห้องของคุณแล้วให้ฉันนอนในห้องของคุณใช่ไหม ? หึ คิดว่าฉันกำลังเดินละเมอ และผู้เดินละเมอจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในวันรุ่งขึ้น วันรุ่งขึ้นฉันตื่นมาเห็นว่านอนอยู่บนเตียงของคุณ คุณก็จะแกล้งทำราวกับไม่รู้อะไร ใช่ไหม ? ” ฉินหมิงเยว่กล่าว

หน้าผากของเซียวหยุนหลงเริ่มมีเหงื่อเย็น ไม่คิดเลยว่าฉินหมิงเยว่จะเข้าใจความคิดของเขาได้อย่างแม่นยำ และแน่นอนว่าเขาไม่สามารถยอมรับได้ เขาทำได้เพียงปากแข็งแล้วพูดว่า “หมิงเยว่ คุณเข้าใจผิดแล้ว……ตอนนั้นผมคิดว่าคุณกำลังเดินละเมออยู่จริง ๆ เลยต้องชี้ไปที่ห้องของผมแล้วปล่อยให้คุณเข้าไปพักผ่อน คุณดูสิ ถ้าหากผมชี้ขึ้นชั้นบน ถ้าคุณขึ้นไป คุณต้องขึ้นบันได ถ้าคุณอยู่ในภาวะเดินละเมอและคุณก้าวเท้าในอากาศจะทำยังไง ? ผมเลยจะจะให้คุณนอนในห้องของผม และจากนั้นผม——เออ ผมก็จะนอนบนโซฟา ”

“จริงเหรอ ? ”ดวงตาที่สดใสของฉินหมิงเยว่จ้องมองที่ดวงตาของเซียวหยุนหลง และถาม

เซียวหยุนหลงพยักหน้า และพูดอย่างเฉียบขาด “แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง ! ”

ฉินหมิงเยว่ รู้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังพูดเรื่องโกหกด้วยตาที่เปิดอยู่ แต่เธอไม่สามารถจับข้อบกพร่องเล็กน้อยในการแสดงออกทางสีหน้าของเขาได้ เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเลิกยุ่งเกี่ยวกับหัวข้อนี้ เธอถามว่า “คืนนี้คุณออกไปทำอะไร? ”