บทที่ 235

แก๊งสำนักเขียวเฉินชิง ? เป็นหัวหน้าของแก๊งเขียว?

หลังจากที่เซียวหยุนหลงกลับมาจากเมืองเจียงห่าย เขานั้นได้เจอเรื่องมากมาย ส่วนมากนั้นมักจะเกี่ยวกับสำนักมังกรเขียวทั้งนั้น ที่พยายามส่งคนจะมาฆ่าเขา แล้วส่งคนมาลักพาตัวน้องของเขา แน่นอนว่าเรื่องมันต้องเกี่ยวกับเฉินชิงแน่

ดังนั้น เซียวหยุนหลงเมื่อได้ยิน เฉินชิงสำนักมังกรเขียว ห้าคำนี้ สายตาของเขานั้นเย็นชาทันที แล้วจ้องมองไปที่เฉินชิง

เฉินชิงนั้นคือใครกัน ที่เหมือนกับมีเลือดไหลออกมา เขานั้นก็รู้สึกถึงสายตาของเซียวหยุนหลงที่จ้องมองมาด้วยสายตาเย็นชา เขานั้นไม่ได้เอ่ย แต่ว่ามองมาอย่างเงียบๆ และหันไปมองทางเซียวหยุนหลง

ไม่เพียงแต่มังกรเชียว สายตาของเสือพิฆาตที่มองไปยังเซียวหยุนหลง ในสายตานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา

เฉินชิงนั้นเป็นพี่ชายของเสือดพิฆาต เสือพิฆาตนั้นไว้ใจเฉินชิง เขานั้นรู้สึกถึงได้มีสายตาที่ไม่ดีมองมาที่เฉินชิง เขานั้นก็ทนไม่ได้ ก่อนที่จะจ้องกลับไปที่เซียวหยุนหลงด้วยสายตาที่อาฆาต ราวกับว่ากำลังมองไปที่สัตว์ป่าที่รอล่า

ฟึบ！

เซียวหยุนหลงยืนขึ้น ไอในร่างกายแพร่ออกมา และรอบตัวเต็มไปด้วยพลังชี่จิ้งที่กระจายออกมา ราวกับว่าเขานั้นได้เป็นราชาปีศาจที่มาตรวจโลกมนุษย์ ลมหายใจที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขานั้น น่ากลัวราวกับว่าเป็นราชาปีศาจออกมาจากภูเขาศพและทะเลเลือด ที่มองลงมาจากฟ้า

“เจ้า คือเฉินชิงใช่ไหม?เป็นหัวหน้าสำนักมังกรเขียว?”

เซียวหยุนหลงเอ่ยทีละคะ ก่อนที่จะจ้องไปที่เฉินชิง แล้วเอ่ยออกมา

ใบหน้าของเฉินชิงมีคำตอบที่ปรากฏ ตัวตนเขานั้นคือหัวหน้าของสำนักมังกรเขียว อีกทั้งสำนักมังกรเขียวนั้นยังมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในเมืองเจียงห่ายอีก อาจพูดได้ว่าในมือของเขานั้นมีอำนาจ อยากลมได้ลม อยากฝนได้ฝนหากใครนั้นที่ไม่เคารพเขานั้น จะต้องร้องออกมาหมด ?

ต่อหน้าของลุงสี่เฉียว เฉินชิงนั้นยังคงทำหน้าที่เคร่งขรึมและเคารพ เพราะลุงสี่เฉี่ยวนั้นเป็นที่เคารพของคนในเมืองเจียงห่าย ผู้คนนับหน้าถือตามาก หากเขานั้นอยากจะเอาชนะใจคน ก็ต้องปั้นหน้าเคารพลุงสี่เฉียว ถึงแม้ภายในใจพวกเขานั้นจะกลัวขนาดไหนพวกเขานั้นรู้ดี

ดังนั้นเมื่อมองเห็นเซียวหยุนหลง สีหน้าของเขานั้นถูกปกคลุมด้วยความเย็น อีกทั้งยังมีลุงสี่เฉียวอยู่ในนี้อีก เขาจึงทำได้เพียงยับยั้งความโกรธในใจของเขาได้เท่านั้น

เฉินชิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขานั้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเซียวหยุนหลงนั้นเหมือนจะคุ้นเคย ก่อนจะ “ข้าเอง หรือว่าเจ้าคือ --”

“ไม่เลวเลยนะ ข้าคือเซียวหยุนหลงเอง！”เซียวหยุนหลงเอ่ย

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเฉินชิงหรี่ลงเป็นเย็นชา ร่างกายแทบจะควบคุมความโกรธไว้ไม่ได้ เขาจะเอ่ยอย่างไรว่าคุ้นเคยกับเซียวหยุนหลง เขาเคยเห็นภาพเซียวหยุนหลงตอนที่ลูกน้องเขาถ่ายมา รูปภาพเบลอ แต่ว่ารูปลักษณ์เหมือนกับเซียวหยุนหลง เหมือนกัน บังเอิญจริงๆ