บทที่ 236

"ท่านสี่ คุณมีน้ำใจไมตรีอย่างมาก เพียงแต่ในเมื่อสำนักมังกรเขียวมุ่งเป้ามายังฉัน ก็ยกให้ฉันจัดการเองเถอะ" เซียวหยุนหลงเอ่ยปาก

เขากล่าวพลาง จ้องมองเฉินชิง แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า: "ในเมื่อคุณคือเฉินชิง เช่นนั้นเมื่อคืนคุณก็คงจะเห็นคำว่า'ความตาย'ที่ฉันตั้งใจทิ้งเอาไว้ให้ดูนะสิ นี่หมายความว่าอะไรภายในใจคุณก็น่าจะรู้ดี คุณจะจัดการฉันอย่างไรก็ได้ จะสว่างจะมืดก็ได้ ฉันรับได้หมด! แต่จำเอาไว้เลยว่า แม่งอย่าไปลงมือกับครอบครัวของฉัน แม่งอย่าไปลักพาตัวครอบครัวของฉันเอาไปแบล็กเมล์! นี่คือขอบเขตของฉันที่ไม่อาจล่วงเกินได้ ในเมื่อคุณเหยียบขอบเขตของฉัน ก็จะต้องแบกรับความโกรธอันรุนแรงของฉัน!"

"ดี ดี เซียวหยุนหลง นี่คือคุณยอมรับเรื่องราวทั้งหมดที่คุณทำลงไปเมื่อคืนแล้วเหรอ? ช่างเป็นลายมือที่ยอดเยี่ยมจริงๆ! หนี้เลือดของสำนักมังกรเขียวนี้ฉันจะจดจำใส่หัวเอาไว้!" เฉินชงกล่าวอย่างเยือกเย็น

"วันนี้เป็นวันเกิดของท่านสี่ ฉันไม่อยากจะฆ่าคนและทำลายสัญญาณที่ดีในการเฉลิมฉลองวันเกิดท่านสี่ แต่ฉันสามารถทำให้พวกคุณกลายเป็นคนพิการได้!" เซียวหยุนหลงเอ่ยปาก เขาจ้องมองเฉินชิงกับเสือพิฆาต ในแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสงบเงียบอย่างมาก ราวกับบึงน้ำที่เย็นเฉียบ ไม่มีคลื่นไม่เคลื่อนไหว

และยิ่งเป็นเวลานี้ เขาก็ยิ่งน่าหวาดกลัวอย่างมาก

ความเงียบสงบบ่งชี้ถึงการย่างกรายเข้ามาของมรสุม บ่งชี้ถึงการฟื้นคืนชีพของราชาปีศาจ

เพียงราชาปีศาจโกรธ เลือดสังหารก็เอ่อล้น ลองถามฟ้าและดินดูว่า ใครจะต่อสู้ได้?

"ที่แท้คุณก็คือเซียวหยุนหลง!"

วิหคเหล็กเอ่ยปากทันที สายตาของเขาจ้องมองเซียวหยุนหลง และบนตัวก็มีกลิ่นอายของความดุดันอย่างมากแพร่กระจายออกมาอีกด้วย

ในวันนั้นที่โรงงานเทียนถี หลี่โม่ได้รับคำเชิญให้ต่อสู้กับเจิ้งบู หลังจากที่เจิ้งบูพ่ายแพ้แต่ไม่ยอมรับ จึงให้ลูกน้องของเขาลงมือสังหารหลี่โม่ เซียวหยุนหลงจึงลงมืออย่างเหี้ยมโหด ทำให้พี่น้องจำนวนมากของแก๊งหมาป่าเหล็กต่างถูกทำร้ายจนล้มกองอยู่กับพื้น ไม่ตายก็บาดเจ็บ

ในคืนนั้นพญายมจึงรีบนำคนไล่ตามเข้ามา แล้วล้อมเซียวหยุนหลงกับหลี่โม่และคนอื่นๆ เอาไว้ พอดีที่ท่านสี่เฉียวผ่านมาพบกับเหตุการณ์นี้ เขาจึงออกหน้าเพื่อเซียวหยุนหลง และให้พญายมพาคนออกไป

หลังจากที่วิหคเหล็กได้รู้เรื่องนี้ เขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการสบประมาทและกระทบกระเทือนต่อแก๊งหมาป่าเหล็ก เขาจึงจดจำเซียวหยุนหลงชื่อนี้เอาไว้

เซียวหยุนหลงมองไปยังวิหคเหล็ก ก็เห็นพญายมที่ยืนอยู่ข้างๆ วิหคเหล็ก เขายังจำพญายมคนนี้ได้ เห็นพวกเขายืนอยู่ด้วยกัน เขาก็รู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงหัวเราะเยาะ แล้วกล่าวว่า: "ดูท่าคุณก็คือนายท่านคนนั้นของแก๊งหมาป่าเหล็กใช่ไหม? ทำไม หรือว่าภายในใจของคุณไม่ยอมรับ ก็เลยมีความไม่พอใจต่อฉัน? ถ้าหากไม่พอใจ อยากจะต่อสู้กับฉันก็ได้นะ!"

"หึ! ช่างบ้าระห่ำจริงๆ คิดว่าจะรังแกแก๊งหมาป่าเหล็กได้ง่ายๆ เหรอ? ทำร้ายคนในแก๊งหมาป่าเหล็กของฉันตั้งมากมายขนาดนี้ จะต้องคิดบัญชีกับคุณอย่างแน่นอน!" วิหคเหล็กกล่าวด้วยเสียงที่โกรธเดือดดาล