บทที่ 240

ส่วนพญายมที่ล้มกองอยู่กับพื้น ในปากมีเลือดไหลทะลักไม่หยุด เขาที่ล้มอยู่กับพื้นไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ดูคล้ายกับคนตาย

วิหคเหล็กรีบนั่งลงยองๆ ยื่นมือไปสำรวจที่ปลายจมูกพญายม ยังคงมีลมหายใจ เพียงแต่ลมหายใจนี้ช่างอ่อนแรงเหลือเกิน

วิหคเหล็กโมโหเดือดดาลขึ้นมา เขาจ้องมองเซียวหยุนหลงที่อยู่บนเวที แล้วส่งเสียงตะโกนว่า: "คุณลงมือหนักเกินไปแล้ว! จิตใจของคุณมันไปอยู่ที่ไหน?"

"ไม่ฆ่าเขาทิ้งก็ถือว่าออมมือแล้ว" เซียวหยุนหลงกล่าวอย่างเยือกเย็น

"แก--" วิหคเหล็กกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง เขากำหมัดแน่น ในสายตาปรากฏความคิดที่จะฆ่า

"วิหคเหล็ก คุณอยากขึ้นเวลาต่อสู้ไหม?" ท่านสี่เฉียวเอ่ยปากทันที แล้วมองไปยังวิหคเหล็ก

สีหน้าของวิหคเหล็กเขียวปัด หมัดทั้งคู่ที่กำแน่นของเขาค่อยๆ คลายออก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า: "ได้ ครั้งนี้แก๊งหมาป่าเหล็กของฉันยอมรับความพ่ายแพ้ ท่านสี่ เช่นนั้นฉันก็ไม่รบกวนแล้ว จบกันเพียงแค่นี้!"

พูดพลาง วิหคเหล็กกับมือผีก็ประคองพญายมขึ้น จากไปเพียงแค่นี้ ด้วยความเด็ดขาดไม่ลังเล

บนสนามฝึกซ้อม สายตาของเซียวหยุนหลงเคลื่อนไป แล้วมองไปยังเสือพิฆาต แล้วกล่าวทีละคำๆ ว่า: "ถึงตาคุณแล้ว!"

แววตาของเสือพิฆาตเคร่งขรึม ได้ฟังคำพูดที่แฝงไปด้วยความยั่วยวนของเซียวหยุนหลงแล้ว ภายในใจของเขาก็โมโหอย่างมากจริงๆ มือทั้งคู่ของเขากำแน่น ในดวงตามีเจตนาต่อสู้พุ่งสูงขึ้น

ในเวลานี้ มือขวาของเฉินชิงจับอยู่บนไหล่ขวาของเสือพิฆาตทันที ดูท่าว่าจะไม่พร้อมให้เสือพิฆาตขึ้นเวทีเพื่อต่อสู้กับเซียวหยุนหลง

"ทำไม? กลัวเหรอ? ถ้าหากไม่กล้าขึ้นเวทีมาต่อสู้ก็ได้ แต่คลานบนพื้นออกไปก็พอ แล้วคืนนี้ฉันจะปล่อยคุณไป!" เซียวหยุนหลงกล่าวอย่างเยือกเย็น

"เสียชีพได้ แต่ไม่ยอมเสียศักดิ์! ฉันต้องการจะต่อสู้กับคุณ!"

เขาตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วพยักมือที่อยู่บนไหล่ขวาของเฉินชิงออกทันที ร่างกายอันสูงใหญ่มหึมาของเขาได้พุ่งขึ้นไปยังสนามฝึกซ้อม

"เสือพิฆาต กลับมา!" สายตาของเฉินชิงเคร่งขรึม เขาตะโกนออกมาอย่างเย็นชา

ในขณะที่เสือพิฆาตกำลังโกรธไหนเลยจะฟัง เขาเดินสองสามก้าวแล้วก็พุ่งขึ้นไปบนสนามฝึกซ้อม เผชิญหน้ากับการต่อสู้ของเซียวหยุนหลง สายตาของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมา บนใบหน้าที่เลวร้ายเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและการสังหารอันดุร้าย

"นับว่าคุณยังมีจิตใจหยิ่งในศักดิ์ศรี!" เซียวหยุนหลงเอ่ยปากกล่าว

"ไม่ใช่มีเพียงจิตใจที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเท่านั้น ฉันยังต้องการโค่นแกให้ล้มอีกด้วย!" เสือพิฆาตกล่าวด้วยเสียงที่โมโห

"เช่นนั้นก็เข้ามาเถอะ ทำให้ฉันได้เห็นว่าบุคคลหมายเลขสองของสำนักมังกรเขียวนั้นในที่สุดแล้วแข็งแกร่งมากแค่ไหน" เซียวหยุนหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ย๊า!"