บทที่ 247

เมื่อเซียวหยุนหลงเห็นว่าสายนี้เป็นหานเฟิงโทรเข้ามา สีหน้าของเขาก็ตกตะลึงเล็กน้อย ในใจคิดว่าหรือจะเป็นคดีการลักพาตัวเซียวหลิงเอ๋อร์ที่ตำรวจตรวจสอบอยู่มีความคืบหน้าแล้ว? หาหลักฐานได้เพียงพอที่จะเอาผิดสำนักมังกรเขียวแล้ว?

เซียวหยุนหลงกดรับสาย และพูดว่า : "ฮัลโหล ผู้บัญชาการหานเหรอครับ?"

"หยุนหลง หึหึ ฉันเอง โทรไปหาคุณไม่ได้เป็นการรบกวนคุณใช่ไหม?" ในสาย หานเฟิงเอ่ยถาม

"ไม่อย่างแน่นอน ผู้บัญชาการหานน่าจะมีเรื่องอะไรใช่ไหม ไม่อย่างนั้นคงไม่โทรมาด้วยตนเองหรอก ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรเหรอครับ?" เซียวหยุนหลงหัวเราะ และถามไปตรงๆ

"ไม่รบกวนคุณก็ดีแล้ว ไม่ทราบว่าคุณมีเวลาว่างไหมครับ? ถ้ามีเวลาว่างฉันอยากพบคุณเพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัวสักหน่อย" หานเฟิงกล่าว

เซียวหยุนหลงมีสีหน้าแปลกใจ เขาคิดๆ ดู แล้วกล่าวว่า : "โอเค ฉันว่างพอดีเลย"

"งั้นก็มาที่โรงน้ำชาชิงหลิวเถอะ ฉันจะรอคุณอยู่ทางด้านนี้" หานเฟิงกล่าว

"โรงน้ำชาชิงหลิว? อยู่ที่เหรอ?" เซียวหยุนหลงถาม

"อ้อ คุณดูฉันสิ ลืมไปเลยว่าคุณเพิ่งกลับมาที่เมืองเจียงห่ายได้ไม่นาน เกรงว่าจะไม่คุ้นเคยกับถนนหนทางของเมืองเจียงห่าย เอาอย่างนี้แล้วกัน คุณบอกมาว่าคุณอยู่ที่ไหน ฉันจะให้เสี่ยวเย่ไปรับคุณเอง" หานเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ตอนนี้ฉันอยู่หน้าประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยเจียงห่าย" เซียวหยุนหลงกล่าว

"โอเค ฉันรู้แล้ว งั้นคุณรอสักครู่นะ อีกสักพักเสี่ยวเย่จะไปรับคุณ" หานเฟิงกล่าว และเขาก็วางสายไป

เซียวหยุนหลงวางสายไป พร้อมกับแสดงสีหน้าครุ่นคิด เขาสังเกตเห็นว่าหายเฟิงต้องการเจอเขาและไม่ได้ให้เขาไปที่สถานีตำรวจ แต่ไปที่โรงน้ำชาชิงหลิวแทน ถ้าหากว่าไปที่สถานีตำรวจ นั่นจะต้องเป็นการคุยเรื่องงานราชการ แต่การไปร้านน้ำชาจะไม่เพียงแค่คุยงานราชการธรรมดาๆ แบบนี้แน่นอน

เขาไม่รู้ว่าหานเฟิงต้องการเจอเขาเพื่อพูดคุยเรื่องอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องไปคาดเดา ตราบใดที่เจอหน้ากันก็จะรู้เองว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เซียวหยุนหลงจุดบุหรี่หนึ่งมวน โชคดีที่ตรงหน้ามีนักศึกษาสาวสวยวัยรุ่นอยู่จึงสามารถรอไปพลางชื่นชมอย่างเพลิดเพลินไปด้วย มิเช่นนั้นเวลาที่รอคอยคงจะน่าเบื่อจริงๆ

สำหรับในสายที่หานเฟิงบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าเสี่ยวเย่จะเป็นคนมารับเขาก็คงจะเป็นเย่ม่านหยูตำรวจสาวสวยที่มีรูปร่างเซ็กซี่และมีนิสัยใจร้อน

เซียวหยุนหลงจอดรถจักรยานยนต์ขนาดใหญ่ไว้หน้าประตูทางเข้าโรงเรียน และยังดึงดูดผู้คนให้จับจ้องมองมาจริงๆ มีนักศึกษาสาวสวยสูงเพรียวหลายคนที่เดินออกมาจากประตูมหาวิทยาลัยมองมายังจักรยานยนต์คันนี้ อีกทั้งเมื่อเห็นเซียวหยุนหลงนั่งอยู่บนรถ ในแววตาของพวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะเป็นประกายขึ้นมา และมีความรู้สึกประหลาดใจ

เซียวหยุนหลงสังเกตเห็นว่านักศึกษาสาวสวยเหล่านี้ที่เดินออกมา ดูจากการแต่งกายแล้วพวกเธอไม่ใช่นักศึกษาใหม่ น่าจะเป็นนักศึกษาหญิงประมาณปีสี่แล้ว จึงได้เรียนรู้การแต่งหน้าเช่นนี้

"ว้าว นี่คือรถจักรยานยนต์เหรอ? ทำไมถึงได้ใหญ่โตเช่นนี้?"

"จริงด้วย ไม่เคยเห็นรถจักรยานยนต์ที่มีรูปร่างใหญ่มหึมาแบบนี้มาก่อนเลย"