บทที่ 249

ห้องชาสวยและเงียบสงบ ไม้จันทน์ที่เผาไว้ลอยวนขึ้นมา กลิ่นหอมจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้คนรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย ห้องชาที่สวยงามแปลกตาทำให้คนรู้สึกห่างไกลจากความเร่งรีบและวุ่นวายของโลกมนุษย์ การได้นั่งจิบน้ำชาที่นี่ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างมากจริงๆ

"ผู้บัญชาการหานช่างมีอารมณ์สุนทรีย์จริงๆ หาสถานที่มาดื่มชาแบบนี้ ไม่เลวเลยจริงๆ" เซียวหยุนหลงยิ้มและกล่าว

หานเฟิงยิ้ม เรียกเซียวหยุนหลงเข้ามานั่ง เขากล่าวว่า : "สถานที่นี้ออกแบบให้เป็นที่สงบ บางครั้งในวันหยุดไม่มีเรื่องอะไร ก็จะมาที่นี่เพียงคนเดียวหรือไม่ก็ชวนเพื่อเก่าสองสามคนมาจิบชาและพูดคุยกัน อีกทั้งจิตใจยังสงบไม่คิดฟุ้งซ่าน ลืมเรื่องทางโลกไปเลย

เซียวหยุนหลงนั่งตรงข้ามหานเฟิง เขากล่าวว่า : "น่าเสียดาย ที่ฉันไม่ใช่คนละเอียดอ่อน เคยดื่มชามาไม่กี่ครั้ง เพียงแต่ว่าถูกผู้บัญชาการหานเชิญมาดื่มน้ำชาที่นี่ ฉันจะแสร้งทำเป็นคนมีรสนิยมดูดีมีสง่าสักครั้งก็ได้"

"ฮ่าๆ บนโลกนี้ไม่มีคนมีรสนิยมดูดีมีสง่าหรอก เสแสร้งแกล้งทำออกมาได้เลย" หานเฟิงหัวเราะ หยิบป้านจื่อซาตรงหน้าขึ้นมาแล้วรินน้ำชาให้เซียวหยุนหลงหนึ่งถ้วย ยิ้มและกล่าวว่า "คุณลองลิ้มรสดู นี่คือใบชาก่อนช่วงเช็งเม้งและก่อนฤดูฝน รสชาติดีอย่างมาก"

เซียวหยุนหลงดื่มหนึ่งอึก เขาพยักหน้าและกล่าวว่า : "เมื่อเข้าปากจะรู้สึกขมเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นจะหวาน รสชาติยังคงติดปากอยู่เลย"

"ดูสิ คุณบอกว่าคุณไม่สามารถลิ้มรสชาได้ นี่ไม่ใช่แก่นแท้ในคำพูด" หานเฟิงกล่าว

"บอกตามตรงฉันยังไม่เคยชินกับการดื่มชา เมื่อก่อนไม่ว่าจะเป็นการดื่มน้ำหรือดื่มเหล้า ก็เคยชินกับการถือชามใบใหญ่ๆ ดื่ม แต่ตอนนี้ต้องดื่มขาด้วยถ้วยใบเล็กๆ ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยเคยชินเล็กน้อย" เซียวหยุนหลงกล่าว

"ค่อยๆ ทำความคุ้นชินไป เหมือนกันกับฉันเลย ในตอนแรกที่มารับตำแหน่งนี้ที่เมืองเจียงห่าย เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ในขณะนี้ของเมืองเจียงห่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นกองกำลังใต้ดินที่กุมอำนาจอยู่ สังคมเต็มไปด้วยความเลวทรามป่าเถื่อน ฉันก็ไม่เคยชินกับมันเช่นกัน เพียงแต่วันเวลาเนิ่นนานไป ถ้าไม่เคยชินก็ต้องบังคับตนเองให้เคยชินให้ได้" หานเฟิงมีความรู้สึกในใจ จึงกล่าวออกมา

เซียวหยุนหลงมีสีหน้าตกใจ เขาฟังออกว่าคำพูดของหานเฟิงมีความหมายแฝงอยู่

เซียวหยุนหลงดื่มชา และกล่าวว่า : "ผู้บัญชาการหานจะบอกว่าความเคยชินเป็นลักษณะของการบีบบังคับ เป็นความเคยชินภายนอก ความเป็นจริงแล้วในใจไม่ได้เป็นเช่นนี้ ถูกต้องไหมครับ?"

สายตาของหานเฟิงเคร่งขรึมลง เขากล่าวว่า : "ในฐานะที่เป็นตำรวจเก่าคนหนึ่ง ขอเพียงแต่ได้สวมชุดตำรวจตลอดทั้งวัน ฉันก็จะไม่เคยชินกับมัน แล้วก็ไม่มีทางจะเคยชินกับมันด้วย"

"ผู้บัญชาการหานกองกำลังใต้ดินเหล่านั้นเป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นสำนักมังกรเชียวเหล่านี้?" เซียวหยุนหลงมีประกายในแววตา และกล่าวออกมา

"สำนักมังกรเขียว แก๊งหมาป่าเหล็ก สำนักเจียงชาน ตอนนี้มีกองกำลังสามกลุ่มนี้กุมอำนาจอยู่ในเมืองเจียงห่าย กองกำลังใต้ดินเหล่านี้กำลังแอบก่อกรรมทำชั่วอย่างลับๆ มันได้คุกคามความปลอดภัยและทรัพย์สินของประชาชนทั่วไปในเมืองเจียงห่ายอย่างมาก สำหรับความสงบเรียบร้อยในสังคมของเมืองเจียงห่ายก็ยิ่งมีอันตรายซ่อนเร้นอยู่ และสิ่งที่ทำให้ฉันเคียดแค้นชิงชังเป็นอย่างยิ่ง ก็คือเพื่อนตำรวจบางคนแอบร่วมมือกับกองกำลังเหล่านี้ สมคบคิดมีผลประโยชน์ต่อกัน ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงเชิญคุณมาที่นี่เพื่อพูดคุยโดยเฉพาะ เพื่อหลีกเลี่ยงหูตาเหล่านั้น" หานเฟิงมองไปทางเซียวหยุนหลง และเริ่มพูดจุดประสงค์ที่เขาขอพบเซียวหยุนหลงในครั้งนี้