บทที่ 253

ณ สำนักบู๊ตระกูลเซียว

วันนี้สำนักบู๊ตระกูลเซียวเรียกได้ว่าคึกคักมากเลยทีเดียว เซียวว่านจวินอยู่ที่สำนักบู๊ตระกูลเซียว พร้อมด้วยพวกลูกศิษย์สำนักบู๊ข้างกายอย่างอู๋เซี๋ยง หลี่โม่ เฉินฉีหมิง เถี่ยหนิวเป็นต้น แล้วด้านหน้าของพวกเขาก็มีคนยืนอยู่หกเจ็ดคน พวกเขายืนประจัญหน้ากับเซียวว่านจวิน ดูแล้วไม่ได้มาดีแน่

“เจ้าบ้านเซียว ไม่เจอกันสามปี คุณดูดีขึ้นไม่น้อยเลยนะ ร่างกายคงแข็งแรงดีแล้วสิท่า?” ชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบถึงหกสิบปีฝั่งตรงข้ามเอ่ยปาก ใบหน้าของเขาผอมเซียว ในดวงตาของเขาซ่อนคม ร่างกายของเขาแฝงไปด้วยอานุภาพที่บีบคั้นหัวใจของผู้คนได้ เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าเขาคือปรมาจารย์ที่แตกฉานในหมัดเน่ยเจีย

“ฮ่าๆ เป็นพระคุณนักที่เจ้าบ้านเฟิงเป็นห่วง สุขภาพฉันแข็งแรงดี ไม่เห็นหรือว่าตอนนี้ร่างกายฉันก็ดีๆอยู่?” เซียวว่านจวินยิ้มอย่างไม่ยี่หระ สีหน้าสงบนิ่งเหมือนอย่างปกติ

ผู้ชายที่เอ่ยปากพูดเมื่อกี้นี้คือเฟิงเจิ้งฮั๋วเจ้าบ้านตระกูลเฟิง ตระกูลบู๊แห่งหนึ่งในประเทศจีน ตระกูลเฟิงไม่ได้อยู่ในเมืองเจียงห่าย แต่อยู่ในเมืองตงห่ายที่ติดกัน วันนี้เฟิงเจิ้งฮั๋วพาลูกศิษย์ตระกูลเฟิงที่มีฝีมือโดดเด่นมาที่สำนักบู๊ตระกูลเซียว

ไม่ใช่แค่ตระกูลเฟิง ในที่นี้ยังมีตระกูลบู๊อีกสองตระกูล คือตระกูลเหรินและตระกูลเจียง

ตระกูลเหรินและตระกูลเฟิงเป็นตระกูลบู๊ในเมืองตงห่ายเหมือนกัน ส่วนตระกูลเจียงเป็นตระกูลบู๊ตระกูลหนึ่งในเมืองเจียงห่าย ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลเจียงสนิทสนมกันดีกับตระกูลบู ถึงแม้ในที่นี้จะไม่มีคนของตระกูลบู แต่ตระกูลเจียงกับเฟิงเจิ้งฮั๋วเจ้าบ้านตระกูลเฟิงและเหรินหงหยางเจ้าบ้านตระกูลเหรินแห่งตงห่ายพากันมาที่สำนักบู๊ตระกูลเซียว เกรงว่าจะมาเพื่อออกหน้าแทนตระกูลบู

ครั้งที่แล้วบูหลิงนายน้อยตระกูลบูถูกเซียวหยุนหลงโจมตีอาการสาหัส ปางตาย แม้จะช่วยชีวิตเอาไว้ได้ แต่หลักจากนี้ไปก็เป็นแค่คนพิการคนหนึ่ง ความแค้นนี้ตระกูลบูไม่มีทางยอมฝืนกล้ำกลืนอยู่แน่

“ดูออกเลยนะว่าสีหน้าของเจ้าบ้านเซียวดีขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว นายเจียงมาที่นี่เพื่ออวยพรให้เจ้าบ้านเซียว รอคอยวันที่เจ้าบ้านเซียวจะกลับไปอยู่จุดสูงสุดอย่างวันวาน วิชา‘เหิงเส่าเชียนจวิน’ที่หายสาบสูญไปของตระกูลเซียวไม่ได้แสดงอานุภาพที่มีมานานแล้วนะ” เจียงทาวเอ่ยปากกล่าว เขาคือผู้นำตระกูลเหรินและตระกูลเจียงคนปัจจุบัน

“เจ้าบ้านเจียงเกรงใจกันไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเจ้าบ้านเจียงเคยได้สัมผัสพลานุภาพเหิงเส่าเชียนจวินที่สืบทอดกันมาของตระกูลเซียวแล้วหรือ ฉันว่าเจ้าบ้านเจียงคงไม่ใช่คนขี้ลืมหรอกใช่ไหม? หรือว่าพอแผลหายก็ลืมความเจ็บเสียแล้ว?” เซียวว่านจวินยิ้มอย่างไม่ยี่หระ พูดด้วยน้ำเสียงไม่เร่งรีบแต่ก็ไม่เนิบช้า

สีหน้าของเจียงทาวหมองลงเล็กน้อย เขาเคยพ่ายแพ้คามือของเซียวว่านจวิน ดังนั้นเขาจึงฟังออกว่าคำพูดของเซียวว่านจวิน แฝงด้วยเจตนาบางอย่าง

“เจ้าบ้านเซียว คุณคงรู้จุดประสงค์ในการมาถึงที่นี่ของพวกเราดี การประชุมสมาคมบู๊สามปีครั้งในเมืองเจียงห่ายกำลังจะเริ่มขึ้น ถึงตอนนั้นตระกูลบู๊ใหญ่ๆทั้งหลายคงต้องแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประลองฝีมือกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ วันนี้พวกเราจึงอยากจะมาประลองฝีมือแลกเปลี่ยนเรียนรู้สักหน่อย เราต่างฝ่ายต่างก็มาแลกเปลี่ยนกันก่อนสักหน่อย ไม่ทราบว่าเจ้าบ้านเซียวคิดเห็นว่าอย่างไร?” เหรินหงหยางเอ่ยปากกล่าวขึ้นมาทันใด

“พวกคุณจะบอกว่าที่พวกคุณมาทีสำนักบู๊ตระกูลเซียวเพื่อแลกเปลี่ยนประลองฝีมือกับอาจารย์ของเรางั้นหรือ แต่จากที่ผมเห็นพวกคุณอยากจะอาศัยว่าคนเยอะแล้วมากำราบอาจารย์ของพวกเรามากกว่ามั้ง?” เฉินฉีหมิงอดไม่ไหว จึงเอ่ยปากออกไป