บทที่ 259

ตึง！

เย่ม่านหยูตบลงไปที่โต๊ะ และได้ใช้แรงเป็นอย่างมากตบลงไปบนโต๊ะ ทำให้น้ำชาที่อยู่บนโต๊ะนั้นได้สั่นเคลื่อนกระเด็นออกมา ราวกับว่าทั้งโต๊ะนั้น ได้สั่นไปหมด

เซียวหยุนหลงอ้าปาก เขามองไปที่มือของเย่ม่านหยูที่ตบลงไปบนโต๊ะ ที่ออกจะขาวและแลนุ่มนวล เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา“มือคุณไม่เจ็บหรือไงกัน？”

“คุณเซียว วันนี้คุณอยากจะสลัดผิวหน้าของคุณทิ้งกี่ชั้นกัน?”เย่ม่านหยูเอ่ยด้วยความโกรธ เธอจ้องมองไปที่เซียวหยุนหลง ก่อนที่จะเอ่ยดุ

เย่มานหยูนั้นเลือกจุดที่อยู่ในมุมสูง ห้างไปเจ็ดแปดเมตรนั้นได้มีคนนั่งอยู่ เมื่อได้ยินเสียงดังที่ตบโต๊ะอย่างแรงนั้น ต่างก็ได้หันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อมองเห็นว่าเป็นสาวสวยเป็นคนตบโต๊ะแล้วทุกคนต่างก็ตกตะลึงตามๆกัน

เย่ม่านหยูที่ถอดชุดตำรวจแล้วก็แอบขาดความแน่วแน่และกล้าหาญไปเล็กน้อย แต่ว่ายังมีกลิ่นอายของผู้หญิงอยู่ อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความอวบอิ่มสะพรั่งไปเห็นได้ชัดของส่วนเว้าโค้ง หน้ารูปไข่ที่สวยงามราวดุจหิมะ ดวงตาอัลมอนด์ที่สวยงามคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความโกรธ ที่กำลังจ้องเขม็งไปที่เซียวหยุนหลง

“สุภาพ ระวังให้สุภาพหน่อยสิ！ผู้กองเย่ นี่มันสถานที่สาธารณะนะ ถึงแม้คุณจะถอดชุดตำรวจไปแล้ว แต่ว่าคุณก็ยังเป็นตำรวจไม่ใช่หรอ? หากว่าโดนแพร่ออกไปว่าตำรวจสาวนั้นได้ใช้มือตบโต๊ะต่อหน้าของพลเมืองดีที่เหมือนจะทำร้าย ผลกระทบมันคงจะไม่ดีหรอกมั้ง?”เซียวหยุนหลงใช้เสียงเบา แล้วเอ่ย

“สำหรับคนแบบนี้ ยังจะมาถามถึงความสุภาพอะไรกัน? เจอคนน่ารังเกียจก็ต้องรักษาแบบรังเกียจนั่นแหละ สำหรับคนบ้าก็ต้องรักษาแบบบ้าๆ！”เย่ม่านหยูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เซียวหยุนหลงดื่มน้ำชา ก่อนที่จะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ ก่อนที่จะเอ่ยถามอย่างมีเหตุผล “ถ้างั้น ผมนั้นเป็นคนที่น่ารังเกียจหรือคนบ้ากันนะ?”

“คุณเป็นทั้งสองอย่างนั่นแหละ！”เย่ม่านหยูเอ่ยสรุปให้เขาฟัง

เซียวหยุนหลงหมดคำจะเอ่ย ก่อนที่เขาจะคล้ำท้อง แล้วเอ่ยออกมา“หิวแล้ว คุณสั่งอาหารสิ?”

“ฉันสั่งไปบ้างแล้ว ฉันไม่รู้ว่าคุณชอบทานอะไร คุณสั่งไปสิ”เย่ม่านหยูเอ่ยปาก ก่อนที่เธอนั้นจะเรียกพนักงานของร้านมาที่นี่

เซียวหยุนหลงมองไปที่ร้าน ร้านอาหารแถวพวกนี้นั้นมากมายเต็มไปหมด เขาเลยได้สั่งเนื้อแกะกระทะแห้ง และเนื้อตุ๋นไข่นึ่งที่เพิ่ม และผัดปลาถั่วหมัก และรวมกับที่เย่ม่านหยูสั่งไป นั้นก็เพียงพอแล้ว

หลังจากที่สั่งอาหารเสร็จแล้ว ก่อนที่จะเห็นเย่ม่านหยูนั้นที่ได้สั่งให้พนักงานไปเอาเบียร์เย็นๆมา

เซียวหยุนหลงตกตะลึง ก่อนที่เขาจะ “คุณอยากจะดื่มเหล้าไหม？”

“ดื่มเหล้านิดหน่อยไม่ผิดกฎหมายสะหน่อย สำหรับฉันแล้วในช่วงวันปกตินั้นก็มักจะดื่มเหล้าแทนน้ำอัดลมนะ?”เย่ม่านหยูมองไปที่เซียวหยุนหลง ก่อนที่จะเอ่ยอย่างไม่ได้สนใจ

“งั้น ผู้กองเย่ งั้นคุณคงไม่ได้คิดที่จะอยากให้ผมดื่มเหล้าหลังจากนั้นก็มารวบตัวผมหรอกนะ แล้วจะให้ข้อหาเมาแล้วขับกับผมหรอก?”เซียวหยุนหลงเอ่ยถาม

“ฉันมองคุณแล้วคืออยากจะรนหาที่ตายหรอ?ฉันใช่คนแบบนั้นหรอ? ที่จะเอาความคิดไม่ดีไปทำร้ายคนที่มีคุณธรรมกัน！”เย่ม่านหยูเอ่ยด้วยความโกรธ