บทที่ 258

เซียวหยุนหลงมองไปที่เวลา ตอนนี้ก็ห้าโมงครึ่งกว่าแล้ว เขาเอ่ยกับเซียวว่านจวินที่อยู่บนสังเวียน “พ่อ ผมขอกลับไปที่บริษัทฉิน ซื่อ กรุ๊ปก่อนนะ”

“ได้สิ งั้นลูกกลับไปก่อนเถอะ ตอนกลางคืนมีเวลาก็พาหมิงเยว่กลับมาทานข้าวที่บ้านนะ”เซียวว่านจวินเอ่ยขึ้น

“คืนนี้ผมยังมีธุระอื่นอีก ก็ไม่กลับไปทานข้าวที่บ้านแล้วครัว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันจะดีกว่า”เซียวหยุนหลงเอ่ย เขาเดินออกมาจากสำนักบู๊ตระกูลเซียว ก่อนที่จะขับเจ้ามอนสเตอร์ออกจากบริษัท ฉิน ซื่อ กรุ๊ป

เซียวหยุนหลงที่กลับมาที่ บริษัท ฉินซื่อกรุ๊ป ก็เกือบจะถึงเวลาเลิกงานแล้ว

เซียวหยุนหลงที่เดินมาถึงห้องทำงานของฉินหมิงเยว่ ที่กำลังมองฉินหมิงเยว่ที่กำลังยุ่งอยู่ ก่อนที่เขาจะเอ่ย“หมิงเยว่ เลิกงานได้แล้ว”

“ฉันรู้แล้วน่า อีกสักพักฉันถึงจะไปได้นะ หากคุณมีธุระอะไรก็กลับไปก่อนก็ได้”ฉินหมิงเยว่เอ่ย

“วันนี้ผมนัดทานข้าวกับเพื่อนไว้แล้วนะ งั้นก็ไม่ได้กลับกับคุณแล้วนะ”เซียวหยุนหลงเอ่ย

ฉินหมิงเยว่เงยหน้าขึ้น ก่อนที่ใบหน้าที่สวยงามราวกับหยดน้ำในหน้าหนาวของเธอ ก่อนที่เธอจะเอ่ย “หากคุณนัดคนอื่นไว้แล้วงั้นคุณก็ไปเถอะ ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบสะหน่อย ฉันดูแลตัวเองดีน่า”

“ผมเกรงกลัวว่าคุณจะยุ่งเกินไปนะสิ”เซียวหยุนหลง

“ฉันพูดแล้วไงว่าฉันดูแลตัวเองได้”ฉินหมิงเยว่เอ่ย เธอนั้นมองไปที่เซียวหยุนหลงอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ย “คุณนัดคนอื่นไว้แล้วไม่ใช่หรือไงกัน? ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ?”

เซียวหยุนหลงมองเวลา ก่อนที่จะเอ่ย“ไม่เป็นไรหรอก ยังมีเวลาอยู่ ……วันนี้ยังไม่ได้มองคุณดีๆเลย ดังนั้นมองคุณเยอะๆหน่อยยังไงก็ทัน”

“——”

ฉินหมิงเยว่หมดคำที่จะเอ่ย สีหน้าของเธอนั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้น เธอคิดภายในใจนี่เป็นคำหวานหรือเปล่านะ? ผิวจะคันไปหรือไงกันนะ? จะมาเอาหน้าหนาก็คงไม่ได้หรอก แต่ว่าจะสามารถที่จะคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้างได้ไหม?

“ฉันหมดคำที่จะพูดกับคุณจริงๆเลย”ในตอนท้าย ฉินหมิงเยว่นั้นเอ่ยอย่างโกรธๆ

“การชอบคนๆหนึ่งเป็นอย่างมาก มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อเลยจริงๆ”เซียวหยุนหลงเอ่ยอย่างจริงจัง

“หยุดนะ——ขอร้องล่ะคุณอย่าพูดออกมาอีกเลยจะได้ไหม?ฉันจะกลับไปแล้ว แบบนี้ได้ไหมล่ะ?”ฉินหมิงเยว่แทบจะทนไม่ไหวแล้ว เธอนั้นรีบเก็บของบนโต๊ะ เธอนั้นทนอยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ ชายคนนี้มันปาดปิดไม่ได้จริงๆ พูดไปแล้วจะยิ่งไปกันใหญ่จริงๆ

“หมิวเยว่ ผมนั้นพูดนี้ออกจะมีศิลปะนะ หรือว่าคุณไม่ชอบกัน?”เซียวหยุนหลงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

“ฉันชอบหัวของคุณดีนะ”ฉินหมิงเยว่จ้องไปที่เซียวหยุนหลง ก่อนที่เธอนั้นจะรีบเก็บของที่อยู่บนโต๊ะของเธอ

“ที่แท้คุณก็ชอบหัวของผมหรอ！”

เซียวหยุนหลงเอ่ยตาม ก่อนที่จะพึมพำตามมา