บทที่ 285

กองกำลังนี้ของสำนักมังกรเขียวมีด้วยกันทั้งหมดสามสิบกว่าคน นำโดยราชาบลัดการ์ดสามคน กองกำลังนี้เดิมทีซุ่มอยู่ในป่าทางด้านขวารวมไปถึงด้านหน้าของเส้นทางที่มุ่งตรงไปที่วิลล่ามังกรเขียว ขณะที่เซียวหยุนหลง ท่านสี่เฉียวและคิงคองมุ่งหน้าไปทางด้านซ้ายของป่า พวกเขาก็ไล่ตามมาด้วย

สิ่งที่ทำให้พวกเขาไม่อยากเชื่อก็คือ ตอนที่พุ่งเข้ามา เซียวหยุนหลงก็ได้ฆ่าราชาบลัดการ์ดของกองกำลังคนหนึ่งไปแล้ว

“ทุกคนพุ่งเข้าไป ปืนในมือมันกระสุนจะหมดแล้ว! ขอแค่พุ่งเข้าไป จะต้องฆ่ามันได้แน่!”

ราชาบลัดการ์ดคนหนึ่งเอ่ยอย่างเย็นชา

“มือปืนข้างหน้ายิงคุ้มกันไว้ คนอื่นๆบุกตามหลังเข้าไป ต้องฆ่ามันให้ได้ นี่คือคำบัญชาของท่านเฉิน!” ราชาบลัดการ์ดอีกคนหนึ่งเอ่ย

“บุก!”

ราชาบลัดการ์ดคนที่สาม แววตาของเขามืดหม่นและดุร้าย มีจิตสังหารที่ป่าเถื่อนเยือกเย็นพาดผ่าน

มือปืนทั้งเจ็ดในสนามรบเริ่มปฏิบัติการ ด้วยสีหน้าที่แน่วแน่ พวกเขายกปืนที่อยู่ในมือขึ้น พวกเขาไม่รู้ว่าเซียวหยุนหลงซ่อนอยู่ตรงไหน ทำได้เพียงอาศัยความรู้สึกคร่าวๆแล้วยิงไปทางนั้นเท่านั้น

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงหลายกระบอกปืนดังขึ้นอย่างหนาแน่น ลูกกระสุนแต่ละลูกยิงไปข้างหน้า เกิดเป็นกระสสุนห่าใหญ่ ปกคลุมพื้นที่เป็นบริเวณกว้างมาก

เซียวหยุนหลงซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง มีลูกกระสุนบางนัดที่พุ่งคำรามมาทางด้านข้างของเขา และมีบางนัดที่ยิงเข้ามาที่ต้นไม้ใหญ่ที่เขาซ่อนตัวอยู่อย่างพอดิบพอดี

ในใจของเซียวหยุนหลงรู้ดีว่าฝ่ายนั้นต้องการจะบุกโจมตีตลอดแนว ต้องการจะล้อมโจมตี แล้วปิดล้อมเขาเอาไว้

สีหน้าของเซียวหยุนหลงยังคงสงบนิ่ง แต่ในแววตาของเขากลับยิ่งสงบลึกล้ำ รอจนถึงหลังจากที่มือปืนของฝ่ายตรงข้ามกราดยิงล้มเหลว ปืนในมือของเขาก็ยกขึ้นทันใด เขายิงออกไปสามนัดโดยอาศัยพิกัดจากการรับรู้ของตัวเอง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนสามนัดที่ดังขึ้น เป็นเหมือนสัญญาณที่บีบคั้นเอาชีวิตก็มิปาน มือปืนของสำนักมังกรเขียวสองคนด้านหน้าถูกยิงเข้าที่หน้าผาก ตายคาที่ อีกคนถูกยิงเข้าที่หน้าอก และล้มตึงลงกับพื้น

หลังจากยิงปืนออกไปสามนัด เขาดึงซองกระสุนออกมาดู ก็พบว่ากระสุนหมดแม็กแล้ว

“บุกเข้าไป กระสุนมันหมดแม็กแล้ว!”

ราชาบลัดการ์ดคนหนึ่งคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว สั่งให้กำลังคนของสำนักมังกรเขียวมุ่งหน้าไปหาที่ซ่อนตัวของเซียวหยุนหลงอย่างบ้าคลั่ง

ปั้งๆๆๆ!

แม้ว่าจะมีมือปืนอีกสามคนล้มลง แต่มือปืนที่เหลือยังคงบุกเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย ยิงโจมตีอย่างสะเปะสะปะไม่หยุด ในขณะเดียวกันก็มุ่งหน้าเข้ามาเรื่อยๆ