บทที่ 294

สีหน้าของเซียวหยุนหลงสงบนิ่งราวกับน้ำ เขาเหวี่ยงหมัดแล้วแก้หมัดอันบ้าคลั่งของเฉินชิงได้อย่างง่ายดาย

พรึ่บ!

ทันใดนั้น ร่างของเฉินชิงก็หายไป และเขาใช้วิชาก้าวเก้าทิศ ซึ่งไวจนดูเหมือนจะหายตัวได้แล้วไปทางขวาของเซียวหยุนหลง จากนั้นหมัดขวาของเขาก็ถูกปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว ซึ่งมุมที่ต่อยนั้นช่างเจ้าเล่ห์ขี้โกงนัก แล้วก็อัดกระแทกเจ้ากับหน้าท้องของเซียวหยุนหลงในทันที

ตู้ม!

ดูราวกับว่าเซียวหยุนหลงเขาไม่มีเวลาที่จะหลบเลี่ยงหรือต่อต้าน แล้วก็ก็ถูกหมัดของเฉินชิงอัดกระแทกใส่

ใบหน้าของเฉินชิงมีความปิติยินดี แต่แล้วความสุขบนใบหน้าของเขาก็หยุดลงในทันใด

เมื่อเห็นว่ามือของเซียวหยุนหลงทั้งสองข้างได้จับแขนขวาของเฉินชิงไว้ เขายกมือขึ้นและดึงแขนขวาของ เฉินชิงขึ้นด้วย จากนั้นเซียวหยุนหลงก็กวาดขาข้างหนึ่และเตะแขนขวานี้ของเฉินชิง!

ตู้ม!

เซียวหยุนหลงที่เตะออกไปแบบนี้ เมื่อเห็นว่าแขนขวาของเฉินชิงซึ่งถูกเซียวหยุนหลงจับกระเด็นขึ้นไป ทำให้เห็นส่วนของกระดูกแขนสีขาวโผล่ออกมาจากข้อศอก!

"อ๊า"

เฉินชิงอดไม่ได้ที่จะปล่อยเสียงโหยหวนอันน่าสังเวช ความเจ็บปวดที่ได้รับมันเกินขีดจำกัดของความอดทนของมนุษย์ เขาร้องออกมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

แขนของเขาขาด!

พลั่ก ๆ ๆ !

ในขณะที่ขาขวาของเซียวหยุนหลงที่ยกขึ้นไปกำลังลงมา เขาก็เตะไปอีกสามครั้งที่ด้านข้างของเฉินชิง

เฉินชิงทำได้เพียงฝืนความเจ็บปวดแล้วใช้มือซ้ายมาป้องกัน แต่เขาจะต้านทานขาของเซียวหยุนหลงที่มีพลังสูงสุดได้อย่างไร

ในการเตะครั้งที่สามของเซียวหยุนหลงได้เตะไปที่เอวของเฉินชิง ทำให้เลือดกระอักออกมาเต็มปากของเฉินชิงราว และร่างกายของเขาก็ถูกเตะลอยไป แล้วร่วงลงบนพื้นด้านหน้า

เฉินชิงแพ้แล้ว!

แขนขวาของเขาขาด แล้วยังถูกเซียวหยุนหลงเตะกระเด็นไป ซึ่งเท่ากับว่าเขาพ่ายแพ้ไปแล้ว

ดวงตาของเซียวหยุนหลงเต็มไปด้วยความเย็นชาราวกับมีดอันแหลมคม แล้วจึงเดินไปหาเฉินชิง

ในเวลาเดียวกัน บนทางเดินที่นำไปสู่วิลล่ามังกรเขียว มีรถตำรวจ 5 คันเปิดเสียงสัญญาณดังลั่นแล้วขับตามทางมา ตำรวจในทีมปฏิบัติการลับติดอาวุธครบมือได้เห็นร่องรอยการต่อสู้ระหว่างทางที่ผ่าน และเห็นศพนอนอยู่ริมถนน มันราวกับเป็นนรกบนดิน แถมมีกลิ่นเลือดคลุ้งไปทั่ว