บทที่ 295

เซียวหยุนหลงขมวดคิ้วเมื่อเห็นเย่ม่านหยูเข้ามาพร้อมกับทีมปฏิบัติการลับของตำรวจ ตำรวจหญิงผู้นี้มาได้จังหวะเวลาพอดีมาก แอบมาตอนที่เขากำลังจะฆ่าเฉินชิง และยังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากอยู่ด้วย เขากลัวมีเรื่องวุ่นวายตามมาหากเขาฆ่าเฉินชิง

ตำรวจต้องการจับเฉินชิงกลับไปสอบปากคำ

สิ่งที่เซียวหยุนหลงไม่รู้ก็คือ ในใจเย่ม่านหยูเองก็ไม่สบายใจ เธอเพิ่งมาถึงกับทีมปฏิบัติการ แต่การต่อสู้ก็ใกล้จะจบลงแล้ว

เย่ม่านหยูมองที่เฉินชิงอย่างเย็นชาและพูดว่า "เฉินชิง ตำรวจได้รับเรื่องเกี่ยวกับอาชญากรรมมากมายของสำนักมังกรเขียวที่คุณเป็นผู้นำ ดังนั้นจึงจะขอจับกุมคุณและนำคุณเข้าสู่การพิจารณาคดีตามกฏหมาย"

"ฮ่า ๆ ๆ "

จู่ ๆ เฉินชิงก็แหงนมองขึ้นไปบนฟ้าและหัวเราะดัง ๆ ออกมา เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเศร้าโศกอย่างสุดจะพรรณนา เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและไร้ซึ่งหนทางเมื่อฮีโร่ต้องยอมจำนนที่มุม ๆ หนึ่ง

“ขึ้นหลังเสือแล้วก็คงต้องลงสินะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเฉินชิงจะมีวันแบบนี้กับเขาด้วย!” เฉินชิงพูด

ดวงตาของเย่ม่านหยูเย็นชา เธอสั่งลูกน้องของเธอ "กำลังรออะไรอยู่ ขึ้นไปจับตัวเขามา"

ตำรวจหลายคนเดินไปหาเฉินชิงในทันที

ในขณะนี้ จางเซ่อที่อยู่ข้าง ๆ เฉินชิงมีอาการเย็นวาบในดวงตาของเขา จากนั้นเขาก็ใช้มือขวาควักปืนพกออกมา

"ระวัง!"

ดวงตาของเซียวหยุนหลงมองต่ำลงและเขาก็สูดหายใจเข้า

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนก็คือปากปืนพกของจางเซ่อจ่ออยู่บนหน้าอกของ เฉินชิง

ปัง!

จางเซ่อเหนี่ยวไกแล้วกระสุนเจาะหน้าอกของเฉินชิง

เฉินชิงไอออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธ และเขาจ้องไปที่จางเซ่อ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความโกรธ

“ท่านเฉิน คุณไม่สามารถตกไปอยู่ในมือของตำรวจได้ นั่นคือเรื่องพื้นฐานนะ” จางเซ่อกระซิบข้างหูของเฉินชิง และมีเพียงเฉินชิงเท่านั้นที่ได้ยินคำพูดนี้

สีหน้าของเฉินชิงดูตกใจและงงงวย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นความเศร้าและความขมขื่น จนกระทั่งเขาตาย เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตัวตนที่แท้จริงของจางเซ่อคงถูกส่งมาโดยคนที่อยู่เหนือเขา หรือก็คือให้อยู่เคียงข้างเพื่อเฝ้าติดตามเขา

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเศร้ามาก เขาคิดว่าเขาจะพัฒนาสำนักมังกรเขียวให้แข็งแกร่งขึ้นด้วยตัวเขาเอง เขาคิดว่าได้กุมชะตากรรมของตัวเองไว้แล้ว แต่ในที่สุดเขาก็พบว่าเขายังคงเป็นเบี้ยอยู่ในมือของผู้อื่นอยู่ดี

เมื่อเขากลายเป็นเบี้ยที่ถูกทิ้ง เขาจึงถูกยิงทิ้งเสีย

มีคนใหญ่คนโตมากมายอยู่เบื้องหลังเขา คนในความมืดเหล่านี้จะให้เขาตกไปอยู่ในมือของตำรวจได้อย่างไร?

ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่สามารถเก็บความลับได้ดีกว่าคนที่ตายแล้ว ดังนั้นจางเซ่อจึงยิงเฉินชิงในวินาทีสุดท้าย ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติ เพราะนี่เป็นงานที่สำคัญอีกงานหนึ่งของเขา

ตึง!

เฉินชิงล้มลงกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธ และเขาก็ตายในที่สุด