บทที่ 300

“ผมฟังว่าเธอกำลังชมผมอยู่ใช่ไหม?” เซียวหยุนหลงยิ้มแล้วชะงักลง พูดว่า “อย่างเช่น ถ้าใครสักคนใช้ชีวิตอยู่กับการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก เพื่อเป็นการป้องกันตัวหรือเพื่อเอาชีวิตรอด ก็จะมีความสามารถด้านการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดได้โดยธรรมชาติ นี่ก็คือสถานการณ์ที่ว่า สภาพแวดล้อมสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตคนคนหนึ่งได้”

“นายหมายความว่าตอนที่นายอยู่ต่างประเทศนั้นนายใช้ชีวิตอยู่กับพวกใช้กำลังงั้นเหรอ?” ฉินหมิงเยว่เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เมื่อครู่ผมแค่ยกตัวอย่าง ผมไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพวกนักเลงสักหน่อยนี่ครับ แต่ผมก็เจอเรื่องอันตรายมาตลอด นานวันเข้า ความสามารถด้านการต่อสู้ของผมก็ดีขึ้นมาเอง” เซียวหยุนหลงพูด เขาพยายามหลีกเลี่ยงความรุนแรงแล้วอธิบายออกมาเบา ๆ

ที่จริงแล้วหลายปีมานี้ในต่างประเทศ เซียวหยุนหลงเรียกได้ว่าใช้ชีวิตท่ามกลางลมฝนและอันตราย เขาผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มากมายอย่างที่คนอื่นไม่สามารถจินตนาการได้ และไม่มีใครคิดถึง

ฉินหมิงเยว่ดวงตาเป็นประกาย เธอถามขึ้นว่า “นายเจอเรื่องอันตรายแบบไหนบ้าง? ลองเล่ามาสิ”

“เรื่องราวของผมอธิบายสองสามวันก็ไม่จบหรอก แล้วเธอจะใช้ผมเล่าออกมายังไงหมด?” เซียวหยุนหลงพูดขึ้นอย่างจริงจัง

“ไม่ต้องเลยนาย ถ้าไม่โม้แล้วจะตายหรือไงกัน” ฉินหมิงเยว่บ่นออกมา

“คนเราต้องมองให้ไกล เรื่องไหนที่มันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ จะไปพูดถึงมันทำไมอีก? อีกอย่าง เรื่องต่อสู้เบาะแว้งพวกนั้นมันไม่เหมาะสำหรับผู้หญิงเรียบร้อยแบบเธอเลย มีอะไรให้น่าฟังกัน?” เซียวหยุนหลงพูด

“ที่จริงแล้วก็เพราะนายไม่อยากพูดถึงมันต่างหาก” ฉินหมิงเยว่พูดอย่างหงุดหงิด

“เธออยากรู้จริงเหรอ? งั้นเอาแบบนี้ เธอจับมือผมเอาไว้ แล้วผมจะเล่าให้ฟังอย่างช้า ๆ ” เซียวหยุนหลงตอบ

“ทำไมฉันต้องจับมือนายด้วย?”

“ถ้าเราจับมือคุยกัน จะไม่ดูน่าเชื่อถือกว่าเหรอ?”