บทที่ 301

เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเซียวหยุนหลงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เปลี่ยนเป็นเปล่าเปลี่ยวและเศร้าใจ

หัวใจชองฉินหมิงเยว่บีบตัวแน่นอย่างอดไม่ได้ เพราะเธอได้ฟังส่วนที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้แล้ว เธอราวกับเข้าอกเข้าใจรู้สึกร่วมไปด้วยอย่างมาก เธอเข้าใจดีว่าความทรมานและความเจ็บปวดนั้นหนักหนาเพียงใด การอยู่ในทะเลทรายที่ขาดแหล่งน้ำในเวลานั้น

ก็เหมือนกับการรอคอยให้เทพแห่งความตายก้าวเข้ามาที่ละก้าวๆอย่างไร้ความช่วยเหลือและสิ้นหวัง โดยที่ตนเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ความทรมานนั้นยากจะจิตนาการได้ มีเพียงคนที่เคยประสบด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะเข้าใจว่ามันโหดร้ายทารุณเพียงใด

เซียวหยุนหลงกล่าวต่อว่า:

“มีบางคนเริ่มจะสิ้นหวังแล้ว เพราะไม่มีแหล่งน้ำ ไม่มีทางที่จะออกจากทะเลทรายผืนนี้ได้เลย ในตอนนี้เฮียใหญ่ก็เอากระบอกน้ำออกมา เขาใช้แรงเขย่ามันสองที บอกว่ายังมีน้ำ ยังมีน้ำเต็มกระบอก เขาให้กำลังใจพวกเรา ให้มีจิตใจที่แน่วแน่และเชื่อมั่นว่าจะอยู่รอด เชื่อมั่นว่าจะสามารถออกไปจากทะเลทรายนี้ได้”

“บางคนที่ไปต่อไม่ไหวพอเห็นน้ำเต็มกระบอก ดวงตาของพวกเขาก็มีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาเดินไปข้างหน้า อยากจะดื่มน้ำสักหนึ่งอึกเล็กๆเฮียใหญ่กลับตะโกนเสียงเข้มว่า น้ำที่เหลืออยู่หนึ่งกระบอกไม่ใช่ว่าจะดื่มได้ตาใจ ไม่อย่างนั้นพอดื่มหมดความหวังของพวกเราก็จะมอดดับไป เขาเตือนสติพวกเรา ให้พวกเราสู้ต่อไป รอให้ถึงตอนที่ก้าวขาไม่ออกไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆค่อยดื่มน้ำสักอึก”

“ไม่มีใครคัดค้านคำพูดของเฮียใหญ่ เพราะทุกคนล้วนรู้ดีว่า น้ำที่เหลืออยู่หนึ่งกระบอกนั้นคือความหวังเดียวที่มี ทุกคนจึงเดินต่อไปได้ ให้กำลังใจกันและกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะกระหายน้ำมากจนลิ้นไม่สามารถผลิตของเหลวได้แล้ว ก็ไม่มีใครขอน้ำกินเลย ทุกคนล้วนให้กำลังใจกันและกัน ต้องพยายามให้ถึงที่สุด สู้ไปให้ถึงที่สุด สู้ไม่ไหวแล้วค่อยจิบน้ำเติมพลังให้ร่างกาย”

“เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้ พวกเราเดินกันต่อไปสองวันหนึ่งคืน ไม่มีใครขอกินน้ำเลย รวมทั้งเฮียใหญ่เองด้วย”

พูดถึงตรงนี้ เซียวหยุนหลงหยุดไปพักหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า : “พอยามราตรีผ่านพ้นไป เข้าใกล้รุ่งสาง พวกเราก็พบโอเอซิสอยู่ข้างหน้า โอเอซิสกลางทะเลทราย ทุกคนดีใจแทบบ้า แล้วก็คุกเข่าลง ดื่มน้ำกันอึกใหญ่จากโอเอซิส เมื่อเราดื่มน้ำจากโอเอซิสกันจนเพียงพอด้วยความตื่นเต้นแล้ว พอหันหลังกลับมาก็เห็นว่าพี่ใหญ่ล้มลงไปแล้ว”