บทที่ 302

“ถ้าไม่ใช่เพราะการอุทิศตัวอย่างไม่เห็นแก่ตัวและการให้กำลังใจของเฮียใหญ่ ปีนั้นผมคงถูกฝังอยู่ในทะเลทรายแห่งความตายผืนนั้นไปแล้วเฮียใหญ่ทำให้ผมได้เข้าใจหลักการหนึ่ง คนเราไม่ว่าจะเจอสถานการณ์ยากลำบากอันตรายเท่าไร ก็ต้องพยายามไปให้ถึงที่สุด จนตัวจะตายก็อย่ายอมแพ้ง่ายๆ ; เฮียใหญ่ก็ทำให้ผมได้เขาใจว่า บนโลกนี้ไมตรีจิตคือสิ่งที่เงินทองซื้อไม่ได้ ผู้นำที่ดีอย่างเฮียน่ะ ใช้ชีวิของเขาและควาศรัทธาอันแน่วแน่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ และเสียสละชีวิตตัวเอง” เซียวหยุนหลงสูดลมหายใจเข้าลึก ความเศร้าโศกที่ยากจะบรรยายได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“ฉันเคยอ่านเรื่องราวคล้ายๆกันนี้จากในหนังสือ ไม่คิดเลยว่าจะมีอยู่ในชีวิตจริง หยุนหลง คนตายไปแล้วไม่ฟื้นกลับมา การที่พวกคุณได้มีชีวิตต่อไป ก็เป็นการตอบแทนเฮียใหญ่ที่ดีที่สุดแล้วล่ะ” ฉินหมิงเยว่กล่าวด้วยเสียงเบา

“ตั้งแต่นั้นมา ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ผมก็จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ไม่ว่าจะเจออันตรายอะไรก็ตาม ขอแค่ยังไม่ตาย ผมมีศรัทธาที่แน่วแน่ นี่เป็นหลักการชีวิตที่พี่ใหญ่สอนผมด้วยตัวเอง ดังนั้น ผมจึงรู้สึกขอบคุณเขามาก และคิดถึงเขามากเช่นกัน” เซียวหยุนหลงกล่าว

นัยน์ตาคู่สวยของฉินหมิงเยว่มองที่เซียวหยุนหลง สายตาของเธอมีความซับซ้อนอยู่ในนั้น และยังมีความรักและทะนุถนอม จากเรื่องราวที่เซียวหยุนหลงบอกเล่ามานั้น เธอสามารถจิตนาการได้ว่าในช่วงปีที่เซียวหยุนหลงเติบโตขึ้นมาในต่างประเทศนั้น ช่างยากเย็นแสนเข็ญ เต็มไปด้วยความยากลำบาก และเต็มไปด้วยอันตราย

เป็นครั้งแรกที่ฉินหมิงเยว่ได้เห็นเซียวหยุนหลงเผยสีหน้าที่เจ็บปวดเช่นนี้ออกมา เธอทำได้เพียงพูดให้เขาคลายกังวลว่า : “หยยุนหลง คุณอย่าเสียใจไปเลยเฮียใหญ่เขาเป็นผู้นำที่ดีมากๆ ขอแค่พวกคุณที่รอดชีวิตใช้ชีวิตต่อไปให้ดีก็ไม่เสียแรงที่เขาทุ่มเทแล้วล่ะ”

เซียวหยุนหลงสูดหายใจเข้าลึก ปรับอารมณืตนเองสักหน่อย เขายิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า : “หมิงเยว่ ขอบคุณนะที่คุณตั้งใจรับฟังเรื่องของผม ผมไม่ค่อยพูดถึงเรื่องนี้กับใคร แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดเรื่องนี้กับคุณขึ้นมา คุณสบายใจได้ ผมจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างดี ไม่ใช่เพียงเพื่อเฮียใหญ่ที่เสียสละในตอนนั้น ยิ่งไปกว่านั้นเพื่ออนาคตของเราด้วย”

“คุณ คุณหมายความว่าอย่างไร?” ฉินหมิงเยว่หน้าแดง และถามออกไปอย่างอดไม่ได้

“ในอนาคตเราสองคนก็ต้องแต่งงานมีลูกกันไม่ใช่หรือ? จะไม่ใช้ชีวิตให้ดีๆได้อย่างไรกันล่ะ นายท่านฉินตั้งตารอคอยลูกของเราให้มาเกิดเร็วอยู่นะ” เซียวหยุนหลงพูดทีเล่นทีจริง

ฉินหมิงเยว่แทบจะหยุดหายใจ คนๆนี้หนิเมื่อกี้ดูเงียบขรึมมาก เพียงชั่วพริบตาทำไมเป็นแบบนี้ไปได้นะ?

ต่อมา ทันใดนั้นฉินหมิงเยว่ก็รู้สึกว่ามีความรู้สึกแปลกเข้ามาที่ฝ่ามือของเธอ เธอก้มลงไปมอง เห็นเวียวหยุนหลงกำลังกุมสองมือของเธอไว้แล้วลูบไล้ไม่หยุด ทำให้เธอยิ่งขวยเขิน แล้วส่งเสียงอย่างน่ารักว่า : “คุณนี่ ทำไมเป็นแบบนี้นะ? ทำตัวดีๆหน่อยได้ไหม?”

“หมิงเยว่ นี่คุณเป็นคนจับมือผมก่อนนะ ผมแค่ทำตามมารยาทน่ะ” เซียวหยุนหลงกล่าว

“คุณนี่ ฉันหมดคำจะพูดกับคุณแล้วจริงๆ!” ฉินหมิงเยว่หน้าแดง เธอดึงมือทั้งสองข้างของงเธอออกมา เธอยืนขึ้นทันใด แล้วพูดว่า “นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณควรพักผ่อนได้แล้ว ฉะฉันจะขึ้นไปข้างบนแล้ว”

พูดจบ ฉินหมิงเยว่ก็รีบร้อนขึ้นไปด้านบน

แต่ความรู้สึกเมื่อกี้ที่ทั้งสองมือถูกฝ่ามือใหญ่และอบอุ่นของเซียวหยุนหลงลูบคลำนั้นวนเวียนอยู่ในหัวใจของเธอ นี่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นดังขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่