ตอนที่ 1004
บทที่ 1004 ท่านดยุก
October 28, 2026
เมื่อเดินไปได้สักระยะ ทั้งสองคนมาถึงล้านกว้างแห่งหนึ่ง ไป๋ยี่เฟยก็จุดบุหรี่ม้วนหนึ่ง แล้วยื่นให้หมีฉาม้วนหนึ่ง จากนั้นถามว่า “พูดเลย ท่านดยุกเป็นคนยังไง?”
หมีฉาท่าทางชะงัก มองไป๋ยี่เฟยท่ามกลางแสงจันทร์
ไป๋ยี่เฟยก็มองเขา พูดว่า “ถ้าหากพรุ่งนี้ผมสามารถจากไปได้อย่างปลอดภัย คุณก็เป็นอิสระแล้ว ภรรยาคุณก็ปลอดภัยแล้ว ระหว่างพวกเราก็ไม่มีความเกี่ยวพันอะไรกันอีก”
หมีฉาได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่ลังเลอีกแล้ว “ผมพูด”
“หนานเหมินประเทศมากมาย อำนาจก็เยอะ ของทางการและใต้ดิน แล้วยังมีสหพันธ์วรยุทธ ล้วนใช่หมด แม้กระทั่งยังมีอำนาจของกองทัพกบฏ”
“และเพราะว่าคงอยู่ของทหารกบฏ ถึงทำให้สหพันธ์วรยุทธและอำนาจใต้ดินให้ความสำคัญเป็นเท่าตัว เพราะว่าพวกเขาต่างก็อยากได้ความสนับสนุนจากอำนาจของอีกสองฝ่าย”
“สหพันธ์วรยุทธพัฒนาได้ใหญ่โตที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งรวบรวมอำนาจ ข้างในมีนักต่อสู้มากมาย ส่วนอำนาจใต้ดินไม่มีผู้นำตัวจริงสักคน โดยทั่วไปแล้วเป็นทรายที่กระจายไปทั่ว ต่างก็เป็นราชาในถิ่นใครถิ่นมัน”
“ที่นี่ อำนาจใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดก็คือสำนักยี่เหมิงของท่านดยุก”
พูดถึงตรงนี้ ไป๋ยี่เฟยก็พูดตัดขึ้นมากะทันหัน ถามว่า “แล้วสำนักเฟยซิงล่ะ?”
หมีฉาชะงักเล็กน้อยแล้วพูดว่า “สำนักเฟยซิงเป็นอำนาจใต้ดินของประเทศเพื่อนบ้าน ประเทศเพื่อนบ้านมีอำนาจใต้ดินทั้งหมดสามเจ้า สำนักเฟยซิงเป็นหนึ่งในนั้น แต่ว่าประเทศเพื่อนบ้านใหญ่กว่าที่นี่ เพราะฉะนั้นอำนาจใดๆของเขาก็แข็งแกร่งกว่าสำนักยี่เหมิง”
ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าเล็กน้อย เพื่อแสดงว่าเข้าใจแล้ว “พูดต่อ”
“สำนักงานใหญ่ของสำนักยี่เหมิงอยู่ที่เมืองหมิงเฉิง ทั้งยังมียอดฝีมือมากมาย เท่าที่ผมรู้ อย่างน้อยมียอดฝีมือระดับที่หนึ่งห้าคน ถึงขนาดยังมียอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลาง ที่เหลือล้วนเป็นยอดฝีมือระดับที่สองและสาม จำนวนเยอะมาก”
“มียอดฝีมือมากมายนั่งบัญชาการอยู่ ถ้าหากคุณอยากไปขโมยเครื่องบินส่วนตัวของเขา ความยากสูงมาก”
ไป๋ยี่เฟยกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร มีความยากถึงจะดี”
หมีฉาฟังแล้วรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็คิดถึงเรื่องราวของไป๋ยี่เฟยที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้ ไป๋ยี่เฟยฆ่าคุณชายสาม แล้วยังฆ่าจีซือด้วย ต้องรู้ว่า จีซือนั้นเป็นถึงยอดฝีมืออันดับที่หนึ่ง
เพราะฉะนั้น “ความสามารถของคุณคือ.......”
หมีฉามองอย่างน่าสงสัย
ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเรียบเฉย “บางที เหนือกว่าระดับหนึ่งชั้นกลาง ต่ำกว่าชั้นสูงมั้ง”
ความจริงตัวเขาเองยังประมาณการไม่ชัดเจน
หมีฉาได้ยินแล้วกลับคิดได้ทันที “มิน่าคุณสามารถฆ่าคุณชายใหญ่ได้”
“ไม่” ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้าอย่างจริงจังพูดว่า “ผมไม่ได้ฆ่าเขา เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นแค่แผนอุบายเท่านั้น”
“หา?” หมีฉาสีหน้าตะลึง
ตอนแรกไป๋ยี่เฟยอยากอธิบายกับเขา แต่ว่าอธิบายกับเขาแล้วมีความหมายอะไรล่ะ?
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรเลย สูบบุหรี่จนหมด ทิ้งก้นบุหรี่แล้วก็เหยียบให้ไฟดับ “ช่างเถอะ ไม่จำเป็น”
หมีฉายิ่งงงไปอีก
ไป๋ยี่เฟยเปลี่ยนเรื่อง ถามหมีฉา “เคยมีประสบการณ์ตั้งแคมป์กลางแจ้งไหม?”
“ไม่มี”
“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้คุณก็มีแล้ว” ไป๋ยี่เฟยพูดเรียบเฉย “บ้านสือหลู่ไม่มีเตียงว่าง คืนนี้พวกเราก็นอนที่นี่คืนหนึ่งละกัน”
หมีฉาฟังแล้วไม่รู้เพราะอะไร รู้สึกว่าคำพูดนี้มันแปลกๆ
ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้คิดอะไรมาก หากิ่งไม้ที่ค่อนข้างใหญ่อันหนึ่งอย่างเรื่อยเปื่อย บินขึ้นไปแล้วก็เอนตัวพักผ่อน
หมีฉาเห็นแล้วก็ทำตาม
เพียงครู่เดียว ไป๋ยี่เฟยก็หลับแล้ว
แต่ว่านอนไปไม่นาน เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติกะทันหัน การหมุนเวียนของอากาศรอบด้านผันผวนเล็กน้อย ส่วนท่ามกลางอากาศนั้นมีกลิ่นควันจางๆและความอบอ้าวร้อนเล็กน้อย
ดังนั้นเขาจึงตกใจตื่นมา
วินาทีแรกที่เขาตื่นมา ไป๋ยี่เฟยก็เห็นแสงไฟอันแรงกล้าจากที่ไม่ไกลนัก
ไป๋ยี่เฟยตกใจ รีบโดดลงมาจากต้นไม้
หมีฉาก็ตกใจตื่น กระโดดลงจากต้นไม้ตาม
ส่วนหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา ได้จมอยู่ใต้ทะเลเพลิงไหม้แล้ว
........
ศูนย์กลางเมืองหมิงเฉิง