บทที่ 1007 เอาจริง

“แม่งเอ๊ย กลางวันแสกๆก็กล้าขโมยของ” คนขับรถด่าไปด้วยเดินไล่ตามไป๋ยี่เฟยไปด้วย

ส่วนเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยได้เดินมาถึงหน้าประตูเมืองบันเทิงแล้ว ต่อจากนั้น ไป๋ยี่เฟยก็ทุบเหล็กฉากในมือไปที่ประตูกระจกทองอย่างแรง

“เพล้ง”

ประตูกระจกถูกทุบจนละเอียด เศษกระจกก็ร่วงเต็มพื้น

คนขับรถที่ไล่ตามมาพอเห็นภาพนี้แล้วคำด่าในปากก็ชะงักทันที จากนั้นก็หมุนตัวฉับพลัน สีหน้าหวาดกลัวกลับไปที่รถบรรทุกของตัวเอง

“โอ้โห”

รถแท็กซี่ยังไม่ได้ไป ก็เห็นภาพนี้เช่นกัน ดังนั้นก็ตกใจเช่นกัน “บ้าเอ้ยเอาจริงหรือเนี่ย”

.......

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ทุบเพียงครั้งเดียว แต่จับเหล็กฉากทุบไปที่ประตูครั้งแล้วครั้งเล่า ยังถือโอกาสทุบป้ายไฟที่อยู่ด้านข้างพวกนั้นด้วย

การเคลื่อนไหวในการทุบประตูไม่เล็กเลย เพียงครู่เดียวก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย คนที่เดินผ่านด้านนอกต่างหยุดเดินเพื่อดูเหตุการณ์

ส่วนบอดี้การ์ดในเมืองบันเทิงก็ได้ยินการเคลื่อนไหว พากันวิ่งออกมา

ชายวัยกลางคนใส่สูทชุดดำคนนั้นที่เป็นหัวหน้า เห็นไป๋ยี่เฟยแล้วเขาก็ตะคอกด่าเสียงดัง “ไอ้เหี้ยที่ไหน หยุดเดี๋ยวนี้”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเสียงแล้วก็หยุดทำโดยให้ความร่วมมืออย่างมาก

ชายวัยกลางคนพูดอย่างโมโห “แม่งเอ้ยแกเป็นใคร? รู้หรือไม่ว่าที่นี่มันสถานที่อะไร? กลับกล้ามาทุกประตูของเมืองบันเทิงของเรา?”

“ที่นี่ไม่ใช่เมืองบันเทิงหมิงจินเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถาม

ชายวัยกลางคนพยักหน้า แล้วถามว่า “แล้วแกรู้ไหมว่าที่นี่ใครเป็นคนคุ้มครอง?”

“ไม่ใช่สำนักหลิ่วเหมินเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถามอีก

ชายวัยกลางคนเห็นแล้วก็ทำเสียงเย็นชา “ในเมื่อแกรู้แล้ว งั้นก็ดี ไม่ต้องพูดอะไรไร้สาระมาก ทั้งหมดที่แกทุบไป ทั้งหมดสิบล้าน ชดใช้หมดแล้ว ค่อยคุกเข่าให้เจ้านายเราเพื่อรับผิด”

ปรากฏว่าเขาเพิ่งพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็เอาเหล็กฉากในมือขึ้นมาทุบประตูอีก ทุบจนขอบประตูเอียงไปทันที

ชายวัยกลางคนและบอดี้การ์ดต่างก็อึ้งไปเลย

ผู้คนที่มามุงดูก็อึ้งไปตามกัน

ในเมื่อเขารู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และยังรู้ว่าที่นี่ใครเป็นคนคุ้มครอง แต่กลับกล้าทุบอีก? ไอ้บ้านี่มันสมองมีปัญหา? หรือจะไม่กลัวจริง?

ส่วนไป๋ยี่เฟยในตอนนี้เข้าไปในเมืองบันเทิงแล้ว เห็นข้าวของก็ทุบ

ขายวัยกลางคนตั้งสติได้แล้ว ชี้หน้าไป๋ยี่เฟยด้วยความโมโห ออกคำสั่งกับบอดี้การ์ด “เร็ว ขวางมันไว้เดี๋ยวนี้ ต่อย เอาให้ตายไปเลย”

ดังนั้นบอดี้การ์ดก็พากันพุ่งเข้าไปข้างใน

ชายวัยกลางคนไม่ได้ขยับ ยืนดูอยู่กับที่ ปากก็ด่าไปด้วย “ไอ้สัตว์ แม้แต่เมืองบันเทิงหมิงจินของเรายังกล้าทุบ วันนี้ฉันจะให้แกรู้ เมืองบันเทิงของเราไม่ใช่ใคร........”

แต่ทว่า คำพูดของเขายังพูดไม่จบ ก็ถูกสถานการณ์ด้านในทำให้ตะลึง

“ปัง”

“อ้าก”

“ฮวั๊ก”

บอดี้การ์ดที่พุ่งเข้าไปพวกนั้นถูกไป๋ยี่เฟยต่อยจนกระเด็นออกไปคนละหมัด

พอดีทิศทางที่บอดี้การ์ดพวกนั้นกระเด็นออกไปเป็นทางประตู แต่ละคนต่างก็กระแทกลงมาที่ข้างเท้าของชายวัยกลางคน

ชายวัยกลางคนอึ้งตาค้าง

ส่วนเสียงทุบข้าวของภายในเมืองบันเทิงยังไม่ได้หยุดลง

เสียงพวกนี้ทำให้ชายวัยกลางคนเรียกสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขารีบหยิบมือถือออกมาเพื่อโทรออก

ผลลัพธ์คือเขาเพิ่งจะโทรออก ไป๋ยี่เฟยก็ต่อยมาจากด้านใน ยังจ้องอยู่ที่มือถือในมือของชายวัยกลางคนตาเขม่น

ชายวัยกลางคนชะงัก จากนั้นก็โยนมือถือทิ้งโดยสัญชาตญาณ ยิ้มอย่างคลุมเครือต่อไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยกลับทำเสียงเย็นชาทีหนึ่ง โยนเหล็กฉากแล้วจากไป

เขาเดินไปถึงหน้ารถแท็กซี่พอดี เห็นคนขับรถก่อนหน้านี้ ส่วนคนขับรถตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว ส่วนไป๋ยี่เฟยกลับยิ้มแล้วพูดว่า “คุณยังไม่ไปเหรอ? พอดีเลย ผมนั่งรถคุณต่อ ไปเลย”

คนขับรถได้ยินคำพูดนี้แล้วรู้สึกขนหัวลุก เขารีบพูดขึ้นว่า “พี่ชายท่านนี้ ผม.......ผมไม่รู้จักคุณนะ คุณ.......อย่าทำร้ายผมเด็ดขาดนะ”