บทที่ 1006 ขโมย หยุด

“ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าคุณลุง แต่ตายเพราะผม คุณโกรธแค้นผมได้ รวมถึงคนในหมู่บ้าน ต่างก็ควรโกรธแค้นผม”

“แต่ว่า ก่อนอื่นผมต้องให้คำอธิบายต่อคนทั้งหมู่บ้าน”

“ผมต้องแก้แค้นแทนคุณลุง และคนทั้งหมู่บ้าน”

“เมื่อผมแก้แค้นแล้ว คุณสือหยุนค่อยมาคิดบัญชีกับผมละกัน”

“สำหรับว่าผมเป็นใคร?”

“ผมชื่อไป๋ยี่เฟย”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก้าวเท้าเดินจากไป

“ไป๋ยี่เฟย.......” สือหยุนอ่านชื่อของไป๋ยี่เฟย แต่ไม่รู้ว่าคนคนนี้คือใคร

หมีฉาเห็นแล้วก็อธิบายให้ฟังอย่างใจดี “เขาอยู่ในแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือ เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่ง”

สือหยุนยังคงงุนงง

เพราะว่าเธอใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านตั้งแต่เด็ก สถานที่ไกลสุดที่เคยไปก็คือเมืองหมิงเฉิง เพราะฉะนั้นเธอไม่รู้จักคนใหญ่โตอะไรของแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือแม้แต่นิดเดียว

หมีฉาเห็นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่รีบเดินตามไป๋ยี่เฟยไป

เมื่อตามถึงไป๋ยี่เฟยแล้ว หมีฉาถามอย่างกังวลมาก “คุณจะไปจริงเหรอ?”

เวลานี้ไป๋ยี่เฟยไปหาท่านดยุกเพื่อแก้แค้น อีกอย่างยังไปแก้นอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ถึงเวลาต้องเป็นเรื่องราวใหญ่โตแน่นอน ถ้าอย่างนั้นข่าวของเขาก็จะถูกแพร่ออกไป

เมื่อคนของสหพันธ์วรยุทธรู้แล้ว ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่นอน

อีกอย่างหมีฉายิ่งกังวลคนของสหพันธ์วรยุทธที่มาในตอนนั้น ฐานะของเขาก็จะถูกคนอื่นรู้

ไป๋ยี่เฟยหยุดเดิน สายตาจ้องอยู่ที่หมีฉา พูดเสียงเรียบ “ถ้าอย่างนั้นคุณบอกผม ผมมีเหตุผลอะไรที่ไม่ไป?”

หมีฉาอึ้งไปทันที

หมีฉาอยากพูดว่าเพื่อชีวิตของคนทั้งครอบครัวของเขา แต่เขาก็คิดถึง ไป๋ยี่เฟยอาจจะไม่ยอมละทิ้งไปเพราะเหตุนี้แน่ เพราะอย่างไรแล้ว เมื่อคืนหมู่บ้านถูกเผาไปทั้งหมู่บ้าน คนที่ถูกฆ่าก็คือทั้งหมู่บ้าน

ส่วนทั้งหมดนี้เป็นเพราะไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยจะสละการแก้แค้นไปได้อย่างไร?

แต่สีหน้าของหมีฉามีความลังเล แต่ก็ยังคงอยากลองดูสักครั้ง “แต่.......”

ไป๋ยี่เฟยตัดคำพูดของหมีฉาทันที “คุณกังวลเพราะว่าผมไปหาท่านดยุก จะดึงดูดความสนใจของสหพันธ์วรยุทธ สหพันธ์วรยุทธจะเข้ามาให้ความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว ถึงเวลาพวกเราใครก็หนีไม่พ้นเหรอ?”

“อืม” หมีฉาพยักหน้า

ไป๋ยี่เฟยกลับหัวเราะขึ้นกะทันหัน

หัวเราะนี้ทำให้หมีฉาประสาทตึงเครียดขึ้นมาทั้งร่าง

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยพูดเสียงเรียบ “หมีฉา ผมต้องการความช่วยเหลือของคุณ”

หมีฉาได้ยินคำพูดนี้สีหน้าเปลี่ยนไป ขอร้องด้วยน้ำเสียงอย่างจริงใจ “คุณไป๋ ขอร้องเถอะ ผมยังไม่อยากตาย”

“คุณวางใจ คุณไม่ตายหรอก” ไป๋ยี่เฟยพูด

.......

ไป๋ยี่เฟยและหมีฉาเดินเข้าเมืองด้วยเท้า พวกเขาเดินเกือบสองชั่วโมงจึงมาถึงถนนทางหลวงอันกว้างขวางราบเรียบเส้นหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปด้วยรอรถเมล์ไปด้วย

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ถึงมีรถเมล์สายสั้นคันหนึ่ง

รถเมล์ขับจากเมืองหมิงเฉิงไปยังอีกเมืองหนึ่ง

ตอนแรกหมีฉาคิดอยากจะเตือนไป๋ยี่เฟย แต่พอคิดอีกที ไป๋ยี่เฟยนั่งผิดทางแล้ว ถ้าอย่างนั้นเวลาที่เขาไปแก้แค้นกับท่านดยุกก็จะเลื่อนออกไปอีกหน่อย

ส่วนในระยะเวลานี้ บางทีเขาอาจจะคิดหาวิธีอื่น มาขัดขวางไป๋ยี่เฟย

เพราะฉะนั้น หมีฉาไม่ได้พูดอะไรเลย ขึ้นรถเมล์คันนี้ซึ่งขับไปทางตรงกันข้าม

นั่งไปครึ่งชั่วโมงกว่า พวกเขามาถึงเมืองหมังเฉิง

เมืองหมังเฉิงเล็กกว่าเมืองหมิงเฉิงหน่อย อยู่ทางด้านพวกเขา ถือว่าได้เป็นแค่เมืองเล็กๆเท่านั้น

หลังจากลงจากรถแล้ว หมีฉาก็เริ่มใจฝ่อ เพราะว่าเขาไม่ได้เตือนไป๋ยี่เฟย กลัวไป๋ยี่เฟยจะโทษเขา

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดอะไรเลย อีกอย่างดูเหมือนยังไม่รู้ตัว

เมื่อเดินออกจากสถานีรถแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็เอามือถือออกมาดูแผนที่

เห็นภาพนี้แล้ว หมีฉาก็ใจหวิวขึ้นมา คราวนี้หนีไม่พ้นแล้ว

ปรากฏว่า ไป๋ยี่เฟยดูแผนที่แล้วถามหมีฉาว่า “รู้ไหมว่าอำนาจใต้ดินของเมืองหมังเฉิงเรียกว่าอะไร?”