บทที่ 1044 กลับไป

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่สามารถทำลายสำนักยี่เหมิงลงได้ ไม่อาจฆ่าท่านดยุกได้ แต่ว่าอย่างน้อยเขาก็สามารถพาฉุงลี่ซือส่งกลับบ้านได้

ยังมี เขาต้องการช่วยหลงหลิงหลิง

ไป๋ยี่เฟยทางหนึ่งขับรถทางหนึ่งดูเวลา เวลาที่แสดงในตอนนี้ก็คือหนึ่งทุ่มครึ่ง

แต่สิ่งที่ดวงตาของไป๋ยี่เฟยเห็นก็คือดวงอาทิตย์ที่ห้องสูงอยู่ทางทิศตะวันออก ราวกับว่าเพิ่งจะโผล่ขึ้นมาได้ไม่นาน

จากนั้นไป๋ยี่เฟยพลันถามหลิวเสีย “ขับรถเป็นไหม?”

“เป็น!”

“เธอมาขับ”

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยกลัวเล็กน้อย ถ้าเขามีปัญหาที่ระบบประสาทจริง ตนเองขับรถเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย

หลังจากรอจนเปลี่ยนตำแหน่งกันเสร็จแล้ว ไป๋ยี่เฟยเอ่ยว่า “ไปเขตคฤหาสน์หลันโปกั่ง”

“ไม่มีปัญหา!”

หลิวเสียกระตือรือร้นมาก ลูบคลำพวงมาลัยอย่างตื่นเต้น แล้วก็ลูบคลำเกียร์รถอีก

ไป๋ยี่เฟยเห็นเธอเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย “เธอขับรถเป็นจริงหรือ?”

“แน่นอน!” หลิวเสียเอ่ยอย่างลำพองใจยิ่งว่า “ฉันเพิ่งได้ใบขับขี่เมื่อสองวันก่อน”

“ครืน!”

หลังจากพูดจบ หลิวเสียก็เหยียบคันเร่งอย่างรุนแรง รถก็พุ่งออกไปทันที

......

ส่วนไป๋ยี่เฟยไม่รู้ด้วยซ้ำ หลังจากเขาจากไป ชายวัยกลางคนอายุห้าสิบเศษก็เดินออกมาจากห้องทางทิศเหนือ ในมือของเขาถือเก้าอี้พับตัวเล็กไว้อันหนึ่ง นั่งอยู่ในลาน ก้มหน้าแกะสลักดาบไม้เล่มเล็ก

ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ดูเหมือนว่าเขาสามารถมองเห็นได้เช่นนั้น แกะสลักดาบไม้เล่มเล็กอย่างละเอียด ในบางครั้งก็หยิบดาบไม้เล็กขึ้นมา มองหาเส้นแกนกลางอย่างละเอียดกลางท้องฟ้ากว้าง

ขณะนี้ เจ้าของบ้านสาวที่กำลังจะออกจากบ้านคนนั้นเอนตัวพิงกรอบประตูของห้องทางทิศเหนืออยู่ เธอจุดบุหรี่มวนหนึ่ง หลังจากสูบไปหนึ่งครั้งก็พ่นออกมา

เจ้าของบ้านสาวหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “นายไม่ใช่บอกว่าอีกคนหนึ่งพรสวรรค์สูงกว่าหรอกหรือ? ทำไมถึงเอาทรัพย์สมบัติไปสิ้นเปลืองไว้ที่เขากัน?”

ชายวัยกลางคนกลับเอ่ยกลับเรียบๆ “เติมน้ำใส่ถ้วยให้เท่ากัน”

หญิงสาวหัวเราะเยาะอีกครั้ง “คนที่คิดแต่ความสัมพันธ์ชายหญิงแบบนาย ยังจะสนใจว่าน้ำถ้วยหนึ่งจะเติมได้เท่ากันไหมอีกหรือไง?”

สำหรับการเสียดสีของหญิงสาว ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ถ้าเธอไม่อาจทนดูฉันได้ พวกเราหย่ากันก็ได้”

“เชอะ!” หญิงสาวกลอกตา หลังจากสูบบุหรี่ครั้งสุดท้ายเสร็จแล้ว ก็ตวัดก้นบุหรี่ไปทางชายคนนั้น ถึงได้หมุนกายกลับห้องไป

ชายวัยกลางคนไม่ได้ขยับสักนิด ตอนที่ก้นบุหรี่นั้นกำลังจะโดนเขานั้นก็โดนอะไรสักอย่างกั้นเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตกลงไปบนพื้นเอง

เขายังคงก้มหน้าแกะสลักดาบไม้เล่มเล็ก ผ่านไปสักพักก็ยกดาบไม้เล็กขึ้นไปบนฟ้า เอ่ยเสียงเบาว่า “อาจจะเป็นเพราะว่าเขากับพวกเราไม่เหมือนกัน”

“ในสายตาของฉันมีแต่ท้องฟ้ายามค่ำคืนเท่านั้น”

......

ไป๋ยี่เฟยไม่รู้เรื่องที่เกิดในห้องเช่า เขารู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เขานึกเสียใจอย่างมาก

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ไหวที่จะเตือนหลิวเสียว่า “เพิ่งจะขับมาได้ห้ากิโลเมตร เธอก็ทำผิดกฎไปแล้วสิบแปดครั้ง คะแนนมากกว่านี้ก็ไม่พอหักให้เธอแล้ว”

หลิวเสียในตอนนี้ก็ไม่ได้ตื่นเต้นขนาดนั้นแล้ว และหน้าผากก็ผุดเหงื่อซึมออกมา

ไป๋ยี่เฟยรู้ว่าตอนนี้เธอเคร่งเครียดมาก เขาจึงรีบเกลี้ยกล่อมเธอ “ฉันขับเองเถอะ”

“รอผ่านทางแยกถัดไปค่อยให้พี่ขับ” หลิวเสียเอ่ยเช่นนี้

อย่างไรก็ตามผ่านไปหลายทางแยก หลิวเสียไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนคนขับรถ

สุดท้าย “ปัง” เสียงหนึ่ง รถก็ชนเข้ากับราวกั้น

ไป๋ยี่เฟย “.....”

ในที่สุดหลิวเสียก็ลงรถด้วยความขัดเขิน

ไป๋ยี่เฟยลงรถไปดู พบว่ากันชนของรถบุบลงไปแล้ว แต่ว่าไม่ได้มีผลกระทบมากนัก

และก็เป็นตอนที่เขาเตรียมตัวจะขับรถอีกครั้งนั้น ก็มีมอเตอร์ไซค์ตำรวจจราจรคันหนึ่งขับมา

หลังจากตำรวจจราจรลงจากรถก็ยื่นขวดอันหนึ่งให้ไป๋ยี่เฟย เอ่ยต่อว่า “เป่าที่ปาก”

นี่คือเครื่องมือพิเศษที่ใช้วัดการดื่มแล้วขับ

ไป๋ยี่เฟยให้ความร่วมมืออย่างมากเป่าไปครั้งหนึ่ง

เสียงเตือนดังขึ้นมาทันที