บทที่ 1403 ความจริง

ไป๋ยี่เฟยถามด้วยความประหลาดใจ “คุณลุง ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

“นายฝันถึงฉัน ฉันจึงอยู่ที่นี่อยู่แล้ว” ชายวัยกลางคนพูดเสียงเบา

“ฝัน?” ดวงตาของไป๋ยี่เฟยเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “พวกเรากำลังอยู่ในความฝัน?”

ชายวัยกลางคนตอบว่า “ดังนั้นทุกสิ่งที่นี่คือของปลอม ทุกสิ่งประดิษฐ์ขึ้นจากความฝันของนาย เหมือนกับที่นายไม่สามารถมองเห็นเวลากลางคืนได้มาตลอด”

ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจมากขึ้นไปอีก “คุณลุงรู้ได้ยังไงว่าสายตาของผมมองไม่เห็นตอนกลางคืน?”

ในที่สุดชายวัยกลางคนก็เหลือบมองไป๋ยี่เฟย ทว่าสายตาของเขาเหมือนกับกำลังมองคนปัญญาอ่อนอย่างไรอย่างนั้น “แน่นอนว่าฉันรู้ สิ่งของพวกนี้ที่เจอในความฝันของนายล้วนเป็นจินตนาการที่นายสร้างขึ้นมา”

ไป๋ยี่เฟยเองก็มองไปที่ชายวัยกลางคนเช่นเดียวกัน นี่เป็นคนแรกที่พวกเขามองสบตากัน

แต่ครั้งนี้ ไป๋ยี่เฟยถึงกับตกตะลึง

ดวงตาของชายวัยกลางคนล้ำลึกมาก ดวงตาของเขาราวกับครอบจักรวาล

แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจมากที่สุดคือ เขามีความรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาคู่นี้อย่างบอกอธิบายไม่ถูก

ในตอนที่ไป๋ยี่เฟยกำลังตกตะลึง ชายวัยกลางคนก็พูดเสียงเบาขึ้นมาว่า “ที่นี่คือฝันของนาย ดังนั้นทุกอย่างล้วนเป็นของปลอม”

“นายในความเป็นจริง นายสามารถมองเห็นได้เฉพาะตอนกลางวันเท่านั้น ไม่สามารถมองเห็นตอนกลางคืน นั่นก็เป็นของปลอม”

“นายควรจะตระหนักว่านายมีปัญหา แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ประสาทสัมผัส แต่เป็นระบบประสาทของนาย”

“ลองคิดดูสิ ยังมีเรื่องอะไรที่ควรจะจัดการแต่ยังจัดการไม่เสร็จอีกไหม?”

ไป๋ยี่เฟยตกใจหลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้

เขายังไม่มีโอกาสที่จะจัดการเรื่องบางเรื่อง

เขาเคยรับปากจะล้างแค้นให้กับสือหยุนและสือหลู่ เพื่อล้างแค้นให้กับคนทั้งหมู่บ้าน อีกทั้งยังต้องพาฉุงลี่ซือกลับบ้านและช่วยหลงหลิงหลิงที่ถูกจับตัวไป

ชายวัยกลางคนลุกขึ้นยืน “พูดง่าย ๆ ก็คือสาเหตุของภาพลวงตาทั้งหมดนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะโรคจิตเภท หรือเรียกอีกอย่างว่าโรคประสาท”

“หลังจากที่บางคนรู้จุดอ่อนนี้ของเธอ พวกเขาก็ทำกู่ใส่นาย(การทำกู่เป็นประเพณีของชาวเหมียว)”

อะไรนะ? ทำกู่?

ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจอีกครั้ง

เขาจำกษัตริย์หนานเจียงคนก่อนได้ และจำได้ว่าซาเฟยหยางเคยกล่าวไว้ว่า นอกจากสหพันธ์แล้ว ยังมีอาจารย์ฮวงจุ้ย อาจารย์ตั้งค่าย อาจารย์เวทมนตร์

ทำกู่รวมกันอยู่ในอาจารย์เวทมนตร์

และเท่าที่เขารู้ อาจารย์เวทมนตร์ที่มีพลังอำนาจจริงๆ ไม่จำเป็นที่จะต้องสัมผัสกับผู้ที่ถูกพิษ พวกเขาต้องการเพียงแค่เลือดหรือกลิ่นของคนๆ นั้นเพื่อทำกู่

ไป๋ยี่เฟยถามด้วยความกลัว “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมป่วยหรือว่า ถูก...”

“นายทั้งป่วยแล้วก็ถูกกู่” ชายวัยกลางคืนตอบเสียงเรียบ “กู่นี้ทำให้อาการป่วยของนายขยายตัวออกไป และบางทีกู่นี้ก็อาจจะมีประสิทธิภาพอย่างอื่นด้วย”

“ประสิทธิภาพอะไร?” ไป๋ยี่เฟยถาม

ชายวัยกลางคนตอบ “บางทีคนรอบตัวนายอาจจะตายเพราะนาย หรือไม่นายเองก็อาจจะถูกทรมานแบบที่ตายไปยังจะดีกว่ามีชีวิตอยู่เสียอีก”

“แล้วผมควรจะแก้พิษกู่ยังไง?” ไป๋ยี่เฟยถามอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาพูดจบ ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขาจู่ ๆ ก็หายตัวไป

ไป๋ยี่เฟยโง่งมไปแล้ว

เขาเห็นเพียงดาบไม้เล่มเล็ก ๆ ที่ชายวัยกลางคนกำลังแกะสลักตกอยู่บนพื้น

ดังนั้นเขาจึงรีบเดินไปหยิบดาบไม้เล่มเล็กขึ้นมา

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเห็นดาบไม้เล่มเล็กอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

เพราะเขาเห็นคำที่สลักอยู่บนดาบไม้เล่มนั้น

เยว่(คำนี้ในภาษาจีนมีความหมายว่า (พรจันทร์)

คนผู้นั้นเขาเคยได้ยินว่าร้ายกาจมาก ทุกคนล้วนคิดว่าเขาตายไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยตกใจมาก

เขาคือเยว่จริง ๆ เหรอ?

ความคิดของไป๋ยี่เฟยตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

ขณะที่เขากำลังอยู่ในสภาวะสับสน ทันใดนั้นก็มีลมกระโชกแรงพัดเข้ามา มันพัดแรงจนเขาไม่สามารถลืมตาได้ เขาก็ใช้ความพยายามอย่างมากที่จะลืมตา