บทที่ 1046 พบหลี่เสว่

ไป๋ยี่เฟยชะลอความเร็วรถ ขับรถบนทางหลวงเลียบไปตามแม่น้ำ อยากเห็นว่าหลี่เสว่อยู่ที่ไหน

จนมาถึงตอนที่กำลังจะออกนอกเมืองเทียนเป่ยแล้ว ไป๋ยี่เฟยถึงได้มองเห็นหลี่เสว่

หลี่เสว่ยืนอยู่ริมแม่น้ำ สายตามองไปยังทีมกู้ภัยที่อยู่ไม่ไกล ลมกลางคืนพัดเสื้อผ้าของเธอ กลับไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากเธอเลยแม้แต่น้อย

ไป๋ยี่เฟยจอดรถ มองภรรยาของตนเองไกลๆจากกระจกรถ

เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด อดไม่ได้ที่จะปวดใจขึ้นมา ดึกขนาดนี้แล้ว ทั้งยังมีลมกลางคืน เธอจะต้องหนาวมากสินะ?

ไป๋ยี่เฟยยังเห็นเฉินห้าวมาคุยกับเธอคำหนึ่งเป็นครั้งคราว เดาว่ากำลังเกลี้ยกล่อมให้หลี่เสว่กลับไป แต่ทุกครั้งหลี่เสว่กลับส่ายหน้า จากนั้นก็ยืนตรงนั้นต่อไป

นอกจากเฉินห้าวแล้วยังมีคนอื่นๆ ก็ล้วนมาเกลี้ยกล่อมเธอเป็นครั้งคราว แต่ว่ายังคงไม่อาจเกลี้ยกล่อมได้ จนหลังจากนั้นหลายครั้ง เห็นว่ากล่อมไม่ได้ ก็ไม่มีคนมาอีกแล้ว

ไป๋ยี่เฟยเห็นแล้วยิ่งปวดใจ ร่างกายของหลี่เสว่อ่อนแอ ทนรับการทรมานแบบนี้ไม่ได้อยู่แล้ว

ดังนั้น หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง เขายังคงทนไม่ไหวส่งข้อความหนึ่งหาหลี่เสว่

“ลูกหิวแล้ว รีบกลับไป”

หลังจากหลี่เสว่เห็นข้อความนี้แล้ว ร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงทันที

หลังจากนั้นเธอก็หมุนกายหันกลับมามองในรถของตนอย่างไม่ลังเล หลังจากนั้นรีบขับรถกลับไป

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ก็ขับรถตามไป

ตอนที่มาถึงครึ่งทาง ไป๋ยี่เฟยก็หยุดรถของหลี่เสว่ไว้แล้ว

หลี่เสว่ถูกรถรถยนต์ฉางอันคนหนึ่งหยุดไว้ สิ่งแรกที่คิดคือมีคนต้องการทำไม่ดีกับเธอ ดังนั้นเธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออกหาหลี่เฉียงตง

“คุณพ่อ ตอนนี้ฉัน....”

แต่ว่าคำพูดของเธอเพิ่งจะออกมา เธอก็มองเห็นว่ารถด้านหน้าของเธอมีคนลงมาคนหนึ่ง

แม้ว่าคนผู้นี้จะสวมหมวกแก๊ป แว่นดำและหน้ากาก เธอก็ยังคงจำได้ในแวบเดียว

เขาคือไป๋ยี่เฟย

ดังนั้น คำพูดของหลี่เสว่หยุดค้างลงแล้ว

หลี่เฉียงตงในโทรศัพท์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เอ่ยถามอย่างกังวล “เสว่เอ๋อ เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”

หลี่เสว่ไม่สนใจที่จะคุยโทรศัพท์ เธอเปิดประตูรถอย่างสับสนวุ่นวาย วิ่งซวนเซไปถึงตรงหน้าของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยกางแขนสองข้างออก หลี่เสว่วิ่งน้อยๆ โถมเข้าสู่อ้อมแขนของไป๋ยี่เฟย

ทั้งสองกอดกันแนบแน่น

ไป๋ยี่เฟยเอ่ยเสียงเบา “ฉันยังมีชีวิตอยู่”

หลี่เสว่กอดไป๋ยี่เฟย ในที่สุดก็อดไม่ไหวร้องไห้ออกมา

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้หลุดหลี่เสว่ ให้หลี่เสว่พิงอกเขาร้องไห้

หลี่เสว่ร้องไห้จนเสื้อผ้าเขาเปียกชื้น ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ได้สนใจ เขาเพียงแค่กอดหลี่เสว่อย่างแนบแน่น ปวดใจอย่างมาก

รอจนหลี่เสว่ร้องไห้ไปพอสมควรแล้ว ไป๋ยี่เฟยถึงได้เอ่ยว่า “ตอนนี้ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำ ยังไม่อาจเผยหน้าได้ในขณะนี้ อย่าเอ่ยกับใครก็ตาม”

“อืม”

......

ในเวลาเดียวกัน ในบ้านพักแห่งหนึ่งที่เมืองเป่ยไห่

ในบ้านพักที่มีคนมากมายกลับไปมาอย่างวุ่นวาย พวกเขากำลังตกแต่งบ้านพัก ติดตัวอักษรมงคลสีแดงตัวใหญ่ไปบนผนัง หน้าต่างแต่ละด้าน ยังมีตำแหน่งประตูที่แขวนลูกโป่งไว้

เห็นได้ชัด นี่คือกำลังตกแต่งห้องแต่งงาน

หวังเจียจุ้นด้านหนึ่งกำลังเดินเข้าไปในบ้านพัก ทางหนึ่งมองการตกแต่งของคนเหล่านี้ ในใจมีความสุขอย่างมาก

จากนั้นเขามาถึงในห้องหนึ่งบนชั้นสาม มองชายชราที่นอนอยู่บนเตียง ยิ้มเอ่ยทักทายว่า “อาหยาง ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

และในห้องนอกจากอาหยางแล้ว ยังมีชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าที่สง่างามกำลังนั่งอยู่ และด้านหลังของเขายังมีคนสวมหน้ากากยืนอยู่

อาหยางถูกทำให้ขาทั้งคู่พิการไป แต่เห็นว่าหวังเจียจุ้นมาแล้ว ก็คิดจะลุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “คุณชายไม่ต้องกังวล ชีวิตของบ่าวชรารักษาไว้ได้แล้ว”

ชายวัยกลางคนลงมือหยุดไม่ให้อาหยางลุกขึ้น “อาหยางอย่าขยับ”

“คุณพ่อ”