บทที่ 1047 ส่งเธอกลับบ้าน

ส่วนในคฤหาสน์ ฉุงเฉ่าซินกับฉุงโยวหมิงกำลังโต้เถียงกันหน้าแดง

“งั้นนายบอกฉันมา คนๆหนึ่งทำไมถึงหายตัวไปอย่างลึกลับได้? หา? อ้อ นายไม่ใช่ว่าไปขอพึ่งพาเจ้านายหรือ? ตอนนี้ก็ไปถามสิ!”

“คุณพ่อ ฉันไม่ได้เต็มใจนะ ตอนนี้สามารถปกป้องพวกท่านได้ก็ไม่เลวแล้ว!” ฉุงโยวหมิงยิ่งพูดยิ่งน้อยใจ “อีกทั้งน้องสาวก็แค่หายไป ส่งคนออกไปหามากหน่อย จะต้องหาเจอแน่”

แม่ของฉุงโยวหมิงเป็นหญิงวัยกลางคนที่หน้าตาดี เห็นเธอก็รู้แล้วว่าทำไมฉุงลี่ซือถึงเกิดมางดงามขนาดนั้น

“ที่รัก คุณอย่าโทษหมิงหมิงเลย เขาเพียงแค่ทำเพื่อตระกูลฉุงของพวกเรา ไม่เช่นนั้นก็ไม่แน่ว่าพวกเราตอนนี้ทั้งหมดล้วน....” แม่ของฉุงโยวหมิงเอ่ยเกลี้ยกล่อม

ฟางหยัน ภรรยาของฉุงโยวหมิง เธอยืนอยู่ด้านข้างไม่กล้าสอดคำ

ฉุงโยวหมิงเอ่ยประโยคหนึ่งอย่างไม่พอใจยิ่งว่า “ยิ่งไปกว่านั้นน้องสาวก็แต่งออกไปแล้วด้วย เธอเป็นคนของตระกูลอื่นแล้ว ยังจะกังวลขนาดนี้อีกทำไม?”

“ไอ้สารเลว!”

ฉุงเฉ่าซินชี้หน้าฉุงโยวหมิงคำรามว่า “ถ้าไม่ใช่ว่าน้องสาวของนายแต่งให้กับคุณชายของหนานเหมิน นายยังคิดว่าตระกูลของพวกเราทั้งแก่ทั้งเด็กยังจะรักษาไว้ได้อยู่หรือ?”

“ตอนนี้จีซือตายไปแล้ว น้องสาวนายอยู่ที่นั่นคนเดียว เธอควรจะทำอย่างไร?”

แต่ทว่าฉุงโยวหมิงกลับสมองแล่นคิดออกมาว่า “คุณพ่อ ฉันวิเคราะห์ให้คุณพ่อฟัง”

“น้องสาวแต่งให้กับจีซือ แต่จีซือตายไปแล้ว แต่น้องสาวก็นับว่าเป็นคนของตระกูลจี เป็นคุณนายน้อยของสหพันธ์วรยุทธที่ถูกต้อง งั้นคุณพ่อก็ลองคิดดูถึงสถานะตอนนี้ของเธอ?”

“ถึงจะบอกว่าเทียบไม่ได้กับจีซือ แต่ว่าดีร้ายอย่างไรก็เอ่ยคำพูดออกมาได้ เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ใช่มีผู้ประสานภายในของสหพันธ์วรยุทธแล้วหรือ? ถึงเวลานั้นทำธุรกิจก็ไม่ใช่ว่ายิ่งสะดวกหรือ?”

ฉุงโยวหมิงชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง เดิมทีสีหน้าที่เต็มไปด้วยโกรธเกรี้ยว ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสงบนิ่งขึ้น

แต่ว่าเขายังพูดอีกประโยค “ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องหาน้องสาวของนายให้เจอก่อน อีกอย่างถ้าเกิดจีไซให้น้องสาวของนายเป็นม่ายต่อไป ภายหลังก็พูดยากแล้ว”

ฉุงโยวหมิงยิ้มเอ่ย “คุณพ่อ วางใจเถอะ น้องสาวก็แต่งให้กับจีซือแล้ว จีไซไม่มีทางให้คนมาคุกคามเพราะเรื่องเล็กน้อยนี่หรอก”

“น้องสาวเป็นภรรยาของจีซือ พวกจีไซจะต้องดีต่อน้องสาวแน่”

ฉุงเฉ่าซินถอนหายใจแผ่วเบา “ฉันหวังว่าแบบนั้น”

แม่ของฉุงโยวหมิงรินชาถ้วยหนึ่งให้ฉุงเฉ่าซิน แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มีลูกชายอยู่ ก็อย่ากังวลใจขนาดนั้นเลย ฉันก็รู้ว่าคุณกังวลเรื่องลูกสาว แต่ว่าตอนนี้เธอแต่งให้จีซือแล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเรามากมายแล้วจริงๆ”

หลังจากฉุงเฉ่าซินดื่มชาไปอึกหนึ่งก็ถอนหายใจออกมา

หลังจากตอนนี้ ทั้งครอบครัวก็ค่อยๆกลับมาสู่ความสงบ กลับไปสู้ครอบครัวที่ดูอบอุ่นในอดีต

ในระหว่างที่ทั้งครอบครัวกำลังเป็นบรรยากาศอบอุ่นนั้น พลันนึกถึงเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งขึ้นมา

“เธอเห็นหรือยัง? นี่คือบ้านที่เธออยากจะกลับมา”

ได้ยินเสียง คนในห้องนั่งเล่นก็ตกใจขึ้นมาพร้อมกัน จากนั้นก็มองไปยังทิศทางที่เสียงดังเข้ามา

ไป๋ยี่เฟยผลักประตูออก ในมือถือโถเซรามิกขนาดเล็กที่ห่อผ้าสีขาวไว้

“ไป๋ยี่เฟย!”

ฉุงเฉ่าซินและฉุงโยวหมิงต่างเรียกด้วยความตกใจและลุกขึ้นมา

หลังจากไป๋ยี่เฟยเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวสีหน้าเฉยเมยยืนอยู่ตรงนั้นมองที่พวกเขา “ฉันไม่ตายแปลกใจมากใช่ไหม?”

ฉุงโยวหมิงแปลกใจมากจริงๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก “นาย....นายถึงกับไม่ตาย?”

ต่อมาเขาก็มีสติกลับมา “ใครก็ได้! ใครก็ได้รีบเข้ามา!”

ด้วยเสียงร้องดังของเขา บอดี้การ์ดชุดสูทสีดำกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในห้องรับแขก หลังจากนั้นก็ล้อมไป๋ยี่เฟยไว้ตรงกลาง

ไป๋ยี่เฟยมองผ่านบอดี้การ์ดที่ล้อมอยู่ เพียงแค่มองฉุงโยวหมิงเอ่ยว่า “ฉันไม่ตาย แล้วก็ไม่อาจตาย”

“เพราะว่าฉันรับปากเธอไว้แล้ว จะพาเธอกลับบ้าน”

“เธอคือใคร?” ฉุงเฉ่าซินในใจตื่นตระหนก รีบเอ่ยถาม

ไป๋ยี่เฟยใช้สีหน้าเรียบเฉยมองฉุงเฉ่าซิน “ฉุงลี่ซือ”

ฉุงเฉ่าซินมึนงงชั่วครู่ จากนั้นรีบเอ่ยถาม “เธอกลับมากับนายแล้ว? เธออยู่ที่ไหน?”

ไป๋ยี่เฟยเดินไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าว บอดี้การ์ดด้านหน้าไม่ได้รับคำสั่งก็ถอยไปด้านหลัง จนกระทั่งไป๋ยี่เฟยมาถึงด้านหน้าโต๊ะ หลังจากนั้นเขาเอาสิ่งที่อยู่ในมือวางลงไป เปิดผ้าที่ห่ออยู่ด้านนอกออก

ไป๋ยี่เฟยเอ่ย “เธอก็อยู่ในนี้ไง หรือว่าพวกนายมองไม่เห็นหรือ?”

ฉุงเฉ่าซินโง่งมไปแล้ว

แม่ของฉุงโยวหมิงเหม่อไปแล้ว