บทที่ 1048 ฉุงเฉ่าซิน

“เพล้ง!”

เศษกระจกที่แตกเต็มพื้น ทำให้ทุกคนยิ่งหวาดกลัว พวกเขาพากันถอยหลัง ไม่กล้าขึ้นหน้ามาอีก

ปฏิกิริยาของไป๋ยี่เฟยนิ่งสงบมาก ก็เหมือนเขาตบแมลงวันจนตายไปอย่างสบายๆ เขาถอนหายใจครั้งหนึ่ง เอ่ยว่า “บางทีตอนนั้นอาจจะโกรธเกินไป ฉันวู่วามแล้ว”

“ฉันคิดว่าฉันไม่อาจจะฆ่าทุกคนจนหมดจริงๆ อย่างไรเสียฉันก็ไม่ได้มีไอสังหารที่มากขนาดนั้น”

“ฉุงโยวหมิงถึงแม้จะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ แต่ดีร้ายอย่างไรเขาก็เป็นพี่ชายของเธอ อีกทั้งเขาก็แค่ถูกคนใช้เป็นปืนเท่านั้น”

พอเอ่ยคำพูดนี้ ฉุงเฉ่าซินก็โกรธขึ้นมาทันที “ไป๋ยี่เฟย! นายพูดไร้สาระอะไร?”ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่มองฉุงเฉ่าซินอย่างเย็นชา หลังจากนั้นยกมือขึ้นชี้เขา คำรามเสียงดัง “เป็นนาย! เป็นเพราะนาย!”

“นายกำลังพูดอะไรกันแน่?” ฉุงเฉ่าซินตะโกนอย่างพลุ่งพล่าน แต่ว่าสามารถมองเห็นได้ว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดขาวแล้ว “เป็นนายที่ฆ่าจีซือ! เป็นเพราะนาย ลูกสาวฉันถึงได้ตาย!”

ไป๋ยี่เฟยพลันเดินไปทางฉุงเฉ่าซิน ในดวงตามีความโกรธ แววตากลับทั้งเยียบเย็นถึงขีดสุด

ฉุงเฉ่าซินเห็นเช่นนี้ก็อดไม่ไหวถอยหลังไป “ไป๋ยี่เฟย! นายจะทำอะไร? ฉันบอกนายไว้ ฉันและพ่อของนายสนิทสนมกันแนบแน่น หรือว่านายจะทุบตีฉัน?”

“เพี๊ยะ!”

เสียงของเขาเพิ่งจะหลุดออกมา ไป๋ยี่เฟยก็ตบเขาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ฝ่ามือนี้ทำให้ทุกคนในห้องนั่งเล่นล้วนกลั้นหายใจ

ในสายตาของพวกเขา ไป๋ยี่เฟยไม่กล้าตบฝ่ามือนี้

อย่างไรสี่ตระกูลใหญ่ประลองกันก็ล้วนประลองกันในที่ลับ เปลือกนอกการต่อสู้ทำได้สมบูรณ์แบบ อยู่ด้านนอกก็ล้วนเป็นการทักทายอย่างสนิทสนม

ใครจะคิดว่าไป๋ยี่เฟยถึงกับใจกล้าขนาดนี้ ตบฉุงเฉ่าซินไปหนึ่งฝ่ามือตรงๆกันล่ะ?

นายหญิงฉุงเห็นเช่นนี้ก็รีบขึ้นหน้าไปก้าวหนึ่งทันที ตะคอกอย่างโมโหว่า “ไป๋ยี่เฟย นายถึงกับกล้ากำเริบต่อคนที่สถานะสูงกว่า? นายรังแกคนตระกูลฉุงหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินก็หัวเราะเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “กำเริบต่อคนสถานะสูงกว่า?”

“ฉุงลี่ซือเพิ่งจะกลับบ้าน กระดูกยังไม่ทันเย็น พวกนายถึงกลับกล้าพูดเรื่องกำเริบต่อคนที่สถานะสูงกว่ากับฉันที่นี่?”

ไป๋ยี่เฟยหยุดลงชั่วครู่ หลังจากนั้นมองไปทางฉุงเฉ่าซิน “ฉุงโยวหมิงประจบเหลียงเหว่ยชาวได้ ก็คิดว่าตัวเองมีที่พึ่งแล้ว แต่ว่าทั้งหมดนี้ก็เป็นแค่กับดักของสหพันธ์วรยุทธเท่านั้น”

“ส่วนคนที่วางกับดักนี้ ก็คือนายฉุงเฉ่าซิน!”

คำพูดเอ่ยออกมา ทุกคนล้วนมองไปทางฉุงเฉ่าซินอย่างตกตะลึง

ฝ่ามือนั้นของไป๋ยี่เฟยตบจนดวงตาของฉุงเฉ่าซินมีดวงดาววนรอบ ตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นสภาพกลับมา

ไป๋ยี่เฟยเอ่ยต่อไป “นายสมรู้ร่วมคิดอย่างลับๆกับสหพันธ์วรยุทธแห่งหนานเหมินนานแล้ว ใช่ไหม?”

“ฉันเคยให้คนสืบหาแล้ว รถปอร์เช่นำเข้าที่ภายนอกเห็นนั้นไม่เข้ากับของที่วางขายในตลาดเลย”

“ตระกูลฉุงนำเข้ารถยนต์ระดับไฮเอนด์จากหนานเหมินมาโดยตลอด”

“ฉุงเฉ่าซิน นายสมรู้ร่วมคิดกับหนานเหมินมาตั้งนานแล้ว!”

“ใช่หรือไม่?”

ฉุงโยวหมิงสีหน้างุนงงมองไปทางฉุงเฉ่าซิน

ฉุงเฉ่าซินใบหน้าขาวสลับแดง

เขาไม่ได้โต้แย้ง เพราะว่าเรื่องแบบนี้โดยพื้นฐานแล้วไม่มีคนไปใส่ใจด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยปกปิดเลย ต้องการสืบละก็แน่นอนว่าสืบได้ง่ายมาก อีกทั้งตรวจสอบครั้งหนึ่งตรงครั้งหนึ่ง

แต่ว่าเขายังคงเอ่ยอย่างไม่ยินยอมว่า “นั่นแล้วจะอย่างไร? คนตระกูลฉุงมีเยอะมากมาย? อาศัยอะไรมาคิดว่าฉันกับหนานเหมินร่วมมือกัน?”

“ยิ่งไปกว่านั้นลูกสาวของฉันตายอยู่ไกลบ้าน ยังตายอย่างไม่รู้สาเหตุ นายไม่ปลอบพ่อคนนี้ที่สูญเสียลูกสาวก็แล้วไปเถอะ ยังจะมาตำหนิฉัน ถึงขั้นลงมือตบฉัน นายมีจิตใจหรือไม่?”

“ฉันว่า เป็นเพราะนายฆ่าลูกสาวของฉัน ถึงได้ต้องการลงมือชี้คนผิดก่อน เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าเธอฆ่าลูกสาวของฉัน!”

คำพูดของฉุงเฉ่าซินทำให้ทุกคนล้วนเข้ามาทันที

ฉุงโยวหมิงชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟยแล้วเอ่ยว่า “เป็นนายที่ฆ่าน้องสาวของฉัน นายมันฆาตกรฆ่าคน ถึงกับยังมาที่นี่เพื่อประณามพวกเรา?”

ไป๋ยี่เฟยมองฉุงโยวหมิงครั้งหนึ่งนิ่งๆ สายตานั้นมีความเห็นอกเห็นใจและดูถูก

“ฉุงโยวหมิง ฉันนับถือนายจริงๆ พ่อของนายวางแผนการใส่นาย เอาชีวิตของนายไปขายแล้ว นายถึงกับยังช่วยเขานับเงินอีก?”

ฉุงโยวหมิงตอบอย่างโมโหทันที “นายพูดไร้สาระ!”