บทที่ 1050 ฉันเป็นผู้ชายเลว

ไป๋ยี่เฟยดูถูกเขามาก

คิดว่าตอนนั้นเมิ่งฉิงเกือบจะฆ่าไป๋ยี่เฟยได้ แต่ตอนนี้ แม้แต่กระบวนท่าเดียวของไป๋ยี่เฟยเขาก็นังไม่ไหว

ไป๋ยี่เฟยหมุนกายไปทางเหลียงเหว่ยชาว เขาย่อกายลง ยื่นนิ้วหนึ่งออกไป จิ้มไปบนหน้าผากของเหลียงเหว่ยชาว

เหลียงเหว่ยชาวอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าหนี ในใจไม่ยินยอม เขาตะคอก “นี่มันเป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! นายจะเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?”

ไป๋ยี่เฟยสีหน้าไร้อารมณ์เอ่ยว่า “เพียงแค่ฉันใช้แรงนิดเดียว วันนี้เธอก็ต้องตายอยู่ที่นี่”

เหลียงเหว่ยชาวถลึงตามองไป๋ยี่เฟย ในดวงตาไม่ความไม่อยากจะเชื่อ ในเวลาเดียวกันก็เต็มไปด้วยเจตนาร้าย

แต่ทว่า ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ต้านทานไป๋ยี่เฟยไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เขากดขี่

เพียงแต่ ไป๋ยี่เฟยพลันหัวเราะเสียงหนึ่ง ก็ค่อยๆเก็บมือของตัวเองกลับมา “เหอะ ล้วนเป็นหมากที่น่าสงสารกลุ่มหนึ่งเท่านั้น”

เอ่ยคำพูดนี้จบ เขาลุกขึ้นยืน หมุนกายเตรียมจากไป

ก็เป็นในตอนนี้ ในดวงตาของเหลียงเหว่ยชาวปรากฏร่องรอยของความเกลียดชังสายหนึ่ง เสียง“ฉึก”ครั้งหนึ่ง มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งออกจากมือของเธอออกไป ชี้ไปที่หัวใจของไป๋ยี่เฟย

กลับเป็นในตอนนี้ เงาร่างของไป๋ยี่เฟยพลันหายไปจากสายตาของเหลียงเหว่ยชาวทันที

รอจนเมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ไป๋ยี่เฟยก็มาถึงด้านหน้าของเธอ ชี้นิ้วหนึ่งไปที่กลางหว่างคิ้วของเธอ

“อึก!”

เหลียงเหว่ยชาวเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ แม้แต่คำพูดสุดท้ายก็พูดไม่ออก จากนั้น “ผลั่ก”เสียงหนึ่ง ล้มลงไปบนพื้น

ตายแล้ว

ส่วนมีดสั้นเล่มนั้นที่ลอยออกไป เพราะว่าไม่มีเป้าหมาย หลังจากอยู่ในอากาศก็ตกลงไปบนพื้น

“แกร๊ง....”

เห็นฉากนี้ เต้าจ่างและเมิ่งฉิงอดไม่ได้ตัวสั่นขึ้นมา พวกเขาลากร่างกายที่บาดเจ็บถอยหลังไปทีละก้าว หลังจากถอยไปจนถึงตำแหน่งที่แน่นอนแล้ว ก็รีบลุกขึ้นมา หมุนกายวิ่งหนีไป

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจพวกเขา แต่ว่าเดินกลับไป หยิบกล่องเถ้ากระดูกของฉุงลี่ซือขึ้นมาอีกครั้ง

ส่วนฉุงเฉ่าซินถูกทำให้ตกใจจนล้มลงกับพื้นตั้งนานแล้ว

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ได้สนใจเขา ก้าวเท้าเดินจากไป

ทันใดนั้น ฉุงโยวหมิงหยิบมีดเล่มหนึ่งพุ่งไปทางไป๋ยี่เฟย “ฆ่านาย!”

ไป๋ยี่เฟยเตะเบาๆก็ทำให้เขาลอยออกไปแล้ว แล้วก็มาถึงข้างกายเขาด้วยความรวดเร็ว จับมือของเขาไว้ แต่ว่ามีดของเขา ฟันไปทางฉุงโยวหมิง

กลับเป็นในตอนนี้ ฟางหยันพลันพุ่งเข้ามา บังอยู่ด้านหน้าร่างของฉุงโยวหมิง แล้วคุกเข่าลงไป ขอร้องอย่างขมขื่น “พี่ไป๋ อย่า! อย่าฆ่าเขา!”

มีดของไป๋ยี่เฟยหยุดลงที่บนศีรษะของฟางหยัน เห็นความตื่นตระหนกและขอร้องในดวงตาเธอ อดไม่ได้ที่เผยความโกรธออกมาสายหนึ่ง

“คนที่แม้แต่ความเป็นตายของน้องสาวแท้ก็ยังไม่สนใจแบบนี้ คนที่ไม่เลือกวิธีการเพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย เธอปกป้องเขาทำไม? เขาสามารถเสียสละได้แม้กระทั่งญาติสนิท เขาก็เป็นสัตว์เลือดเย็นที่ไรความรู้สึกตัวหนึ่งเท่านั้น!”

ฟางหยันสั่นสะท้าน น้ำตาไหลออกจากหางตาทันที “แต่ว่า ถึงอย่างไรเขาก็เป็นสามีของฉันนะ!”

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึง หลังจากนั้นได้สติขึ้นมา

สำหรับฟางหยันแล้ว ไป๋ยี่เฟยเป็นเพียงแค่เพื่อนคนหนึ่ง ส่วนฉุงโยวหมิงเป็นสามีของเธอ คนในครอบครัวเธอ

“แคร๊ง!”

ไป๋ยี่เฟยปักมีดลงบนพื้น จากนั้นก็เอ่ยเสียงเย็นชากับคนตระกูลฉุง “ตั้งแต่วันนี้ไป ฉุงลี่ซือและตระกูลฉุงของพวกนายไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก”

พูดเสร็จเขาก็เดินไปที่ประตู

แต่ว่าเดินไปได้ครึ่งทางก็ถูกฟางหยันขวางไว้ เธอยังคงคุกเข่าอยู่ด้านหน้าไป๋ยี่เฟย “พี่ไป๋ พี่จะพาเธอไปที่ไหน?”

“เธอตายไปแล้ว พาไปด้วยมีประโยชน์อะไร? มากที่สุดก็สามารถลบหลู่ตระกูลฉุง ตระกูลฉุงก็จะโดนคนเยาะหยัน แต่ถ้าพี่ให้เธออยู่ ตระกูลฉุงจะต้องจัดงานฝังให้ลี่ซืออย่างยิ่งใหญ่”

ไป๋ยี่เฟยกลับหัวเราะเสียงเย็น “จัดงานฝังอย่างยิ่งใหญ่?”

“พวกเขาไม่มีคุณสมบัตินี้”

ไป๋ยี่เฟยเอ่ยจบก็จะจากไป ฟางหยันรีบลุกขึ้นมา ตะโกนเสียงดังว่า “งั้นพี่ล่ะ? อาศัยฐานะอะไรมาพาเธอไปด้วย? แล้วใช้ฐานะอะไรมาฝังเธอ?”

“หรือว่าพี่ต้องการให้เธอเป็นวิญญาณไร้บ้านให้กลับหรือ?”

คำพูดหลุดออกมา เท้าของไป๋ยี่เฟยก็หยุดลง จากนั้นเขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆครั้งหนึ่ง สุดท้ายมุมปากก็ประดับรอยยิ้มแล้วจากไป

......