บทที่ 1057 สนับสนุนตระกูลหวัง

เพราะว่าชายหนุ่มคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอไม่ได้ชอบเลยแม้แต่น้อย กลับรังเกียจเขาเป็นอย่างมากแทนเสียด้วยซ้ำ

เธอคือประธานของโหวจวี๋กรุ๊ป คือหญิงแกร่งที่มีทั้งหน้าตาที่งดงาม ทั้งมีความสามารถ แล้วก็มีสถานะคนหนึ่ง

แต่หญิงแกร่งก็คือผู้หญิง

ในใจของเธอก็ปรารถนาที่จะมีคนหนึ่งที่สามารถรักใคร่เอ็นดูตนเอง ปรารถนาว่าตนเองจะสามารถมีคนหนึ่งที่พึ่งพาได้ ปรารถนาที่จะมีคนสามารถคอยรับฟังความในใจในยามที่เธอเหนื่อย

และคนๆนั้นที่เธอปรารถนาภายในจิตใจ ไม่ใช่คนนี้ที่ยืนอยู่ข้างกายของเธอ

ดังนั้น “ยินดี” สองคำนี้ไม่ว่าอย่างไรเธอก็พูดไม่ออก

หวังเจียจุ้นมองความลังเลของหลงหลิงหลิงออก แนบรอยยิ้มไปด้วย เอ่ยคำข่มขู่ไปด้วยว่า “พ่อแม่คุณยังมองดูอยู่นะ?”

หลงหลิงหลิงตกใจในทันที หันไปทางพ่อแม่ของตนเอง

ในใจของเธอเกิดความทรมานและขัดขืนขึ้นอีกครั้ง สุดท้าย เธอทำได้เพียงหลับตาลง เอ่ยขึ้นในใจว่า ยอมรับชะตากรรมเถอะ！

“ฉัน…” ตอนที่หลงหลิงหลิงลืมตาขึ้นอีกครั้งไม่ได้มีความลังเลและขัดขืนอีกต่อไปแล้ว

แต่ในตอนที่เธอกำลังจะเอ่ยปาก กลับมีคนขัดจังหวะเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“รอก่อน！”

เสียงนี้ดังมาก ดึงดูดความสนใจจากทุกคน

หวังเจียจุ้นมองไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

หลงหลิงหลิงก็ตกตะลึงไปทั้งใบหน้าเช่นเดียวกัน

จากนั้นกลุ่มคนก็ค่อยๆแยกออก มีคนสวมชุดสูทรองเท้าหนังสิบกว่าคนมาถึงที่ใจกลางงาน และคนที่เดินนำหน้าสุดคิดไม่ถึงว่าจะเป็นไป๋หยุนเผิง

หวังเจียจุ้นเห็นแล้วคำรามเสียงดังออกไปว่า “แกเป็นใคร? มาที่นี่คิดจะก่อเรื่องหรอ?”

ไป๋หยุนเผิงมองดูหวังเจียจุ้นอย่างเยือกเย็น “แกคือหวังเจียจุ้น?”

หวังเจียจุ้นเอ่ยด้วยความโมโหในทันที “ใช่！แกคิดจะทำอะไรกันแน่?”

ไป๋หยุนเผิงพยักหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาทั้งสองข้างที่เยือกเย็นเปล่งประกายจิตสังหารออกมา เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “เรื่องของแกกับลูกชายฉันเดี๋ยวค่อยคิดบัญชีทีหลัง สำหรับตอนนี้ แกยังไม่มีสิทธิ์พูดจากับฉัน！”

พูดจบ คนภายในงานก็ช็อกกันไปเป็นแถบ

ต้องรู้ว่าไป๋หยุนเผิงเป็นถึงหัวหน้าตระกูลไป๋หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง และคนที่เขาพามาด้วยที่ด้านหลังยังมีเย่เจี่ยและเย่ฮวนแห่งตระกูลเย่ รวมไปถึงหลินขวางผู้นำตระกูลหลิน

นอกเหนือจากนี้ยังมีหวังโหลวประธานเฟยเสว่กรุ๊ปอีกคน

คนเหล่านี้ต่อให้ถือออกมาเดี่ยวๆ ก็สามารถทำให้วงการธุรกิจของทั้งมณฑลเจียงเป่ยสั่นคลอนได้

แต่พี่ใหญ่เหล่านี้มารวมตัวกันทั้งหมด

“พระเจ้า นั่นคือสามตระกูลใหญ่แห่งสี่ตระกูลใหญ่เลยนะ！”

“วันนี้คนใหญ่คนโตมากมายขนาดนี้จะทำอะไรกันแน่นะ?”

“เกรงว่าจะมีละครสนุกให้ดูแล้ว！”

หวังเจียจุ้นในใจกลับไม่ยอม คิดจะเอ่ยปากพูดอะไร แต่กลับถูกมือหนึ่งรั้งเอาไว้ นี่คือพ่อของหวังเจียจุ้น “แกหุบปาก！”

หวังเจียจุ้นมองไปทางพ่อของเขาแวบหนึ่งอย่างไม่เข้าใจ

จากนั้นพ่อของหวังเจียจุ้นก็มาถึงยังด้านหน้าของเขา เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ถ่อมตนเป็นอย่างยิ่ง “หัวหน้าตระกูลไป๋ วันนี้เป็นวันมงคลใหญ่ของลูกชายผม หัวหน้าตระกูลทั้งหลายมาด้วยตนเอง เพิ่มแสงสว่างให้กับตระกูลหวังของเราจริงๆครับ！”

“พี่สือชิ่งเกรงใจเกินไปแล้ว แต่พวกเราในวันนี้ไม่ได้มาเพื่อดื่มเหล้ามงคล” ไป๋หยุนเผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าตระกูลหวังจะผงาดขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่คนจำนวนมากภายในงานต่างไม่รู้ว่าหัวหน้าตระกูลหวังมีชื่อว่าอะไร

ดีที่เมื่อครู่นี้ไป๋หยุนเผิงเรียกชื่อของเขา คนในงานในที่สุดถึงได้รู้ว่าหัวหน้าตระกูลหวังชื่อหวังสือชิ่ง

หวังสือชิ่งเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อย “งั้นเขามาที่นี่คือต้องการทำอะไรล่ะครับ?”

ไป๋หยุนเผิงไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่หันกลับไปพยักหน้าให้กับสองคนที่อยู่ทางด้านหลัง

จากนั้นก็มีชายสองคนที่สวมชุดเครื่องแบบเดินขึ้นมา ไป๋หยุนเผิงจึงเอ่ยว่า “แนะนำกับคุณสักหน่อย พวกเขาคือเจ้าหน้าที่รับรองเอกสารจากสำนักงานรับรองเอกสาร”

ในขณะที่พูดไปด้วยก็หยิบแฟ้มเอกสารแฟ้มหนึ่งออกมา ยื่นให้กับหวังสือชิ่งที่อยู่บนเวที “คุณสามารถลองดูให้ดีได้ ในนี้คือสำเนาของเอกสารรับรอง”

หวังสือชิ่งขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที “นี่คืออะไร?”

หวังเจียจุ้นเห็นดังนั้นก็รีบมารับไปในทันที แล้วก็ยื่นให้กับหวังสือชิ่ง