ตอนที่ 112
บทที่ 112
October 22, 2026
บทที่ 112
หลี่ฝานเห็นเช่นนั้น รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่เขาคิดแน่นอน เขาจึงหวาดกลัวขึ้นมาทันที
“คุณปู่ๆ ผมจะทำยังไงดี? ผม...” เขาไม่อยากเป็นผู้อำนวยการห้องน้ำอะไรนั่น
ไป๋ยี่เฟยมองหลี่ฝานและหัวเราะ “ตำแหน่งนี้ไม่ดีเหรอ? ฉันรู้สึกว่าเหมาะสมกับนายมากเลยนะ”
“เหมาะสม? นายตั้งใจเล่นแง่กับฉัน?” หลี่ฝานพูดด้วยความโกรธ
ไป๋ยี่เฟยหุบยิ้มทันที พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “นายต่างหากที่เล่นแง่!”
หลี่ฝานจ้องมองตาเขม็ง ยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร เสียงของไป๋ยี่เฟยก็ดังขึ้นต่อ
“โง่ งานการไม่ทำ ถือตัวเองเป็นใหญ่ ไม่มีความสามารถยังอยากมีตำแหน่งสูง ถ้าหลี่ซื่ออยู่ในกำมือของนาย แม้ว่าจะมีโหวจวี๋ แต่นายก็คงทำให้หลี่ซื่อล่มจมได้แน่นอน!”
“ฉันให้ตำแหน่งนี้กับนาย ไม่ได้ไล่นายออก เพราะถือว่าเห็นแก่นายท่านหลี่ นายทำตัวดีๆให้ฉันก็พอ อย่าทำตัวอวดดีอีก! ไม่เช่นนั้น นายก็ออกไปจากหลี่ซื่อได้เลย!”
ภายในห้องประชุมเงียบกริบทันที
สุดท้ายไป๋ยี่เฟยกระแอมขึ้น “โอเค งั้นตามนี้ สิ่งที่ผมพูดมีผลทันที”
เมื่อพูดจบ ไป๋ยี่เฟยจูงมือหลี่เสว่ออกไปจากห้องประชุมทันที
ทุกคนต่างพากันมองหน้ากันไปมา
นายท่านหลี่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
หลังจากไป๋ยี่เฟยออกไป ผ่านไปนานสักพัก จู่ๆหลี่ฝานเงยหน้าขึ้น พูดต่อว่า: “ไป๋ยี่เฟย! นายมันเป็นใครกัน? เรื่องของหลี่ซื่อนายมีสิทธิ์พูดด้วยเหรอ?”
“หุบปาก!” หลี่ต้าไห่พูดตะคอก “ยังขายหน้าไม่พองั้นเหรอ?”
“ไป๋ยี่เฟยเขา...”
นายท่านหลี่ตบโต๊ะ “หุบปากเดี๋ยวนี้!”
......
บนรถ หลี่เสว่หันหลังไปถาม: “ทำไมนายถึงตัดสินใจเรื่องการแต่งตั้งบุคลากรในหลินซื่อได้ล่ะ? นายมีเรื่องปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม?”
ไป๋ยี่เฟยหัวเราะจากนั้นพูดขึ้น: “มีที่ไหนล่ะ? อะไรที่ควรบอกก็บอกไปหมดแล้ว”
“หึ!” หลี่เสว่เบ้ปาก “งั้นนายก็เล่ามาว่าทำไมฉันต้องไปเป็นประธานของหลี่ซื่อ? และไม่ยอมบอกฉันล่วงหน้าสักคำ”
“อันที่จริงนี่ถือเป็นการตัดสินใจกะทันหันของฉัน แต่เธอเหมาะสมจริงๆ เมื่อก่อนเธอเคยเป็นผู้จัดการโครงการของหลี่ซื่อไม่ใช่เหรอ? มีความเข้าใจหลี่ซื่อบ้างแล้ว รับตำแหน่งนี้ไปคงทำงานง่ายขึ้น”
หลี่เสว่ตกใจ “ตัดสินใจกะทันหัน?” “ไม่สิ การตัดสินใจกะทันหันแบบนี้ นายตัดสินใจกะทันหันได้แบบไม่ต้องปรึกษากับโหวจวี๋เลย?”
“ฉันก็คือประธานของโหวจวี๋กรุ๊ป ฉันคิดจะทำอะไรก็ทำได้”
เมื่อหลี่เสว่ได้ยินเช่นนั้น หัวเราะเหอะๆ: “ช่างเถอะ นายก็ใช้มุกนี้มาเล่นตลกกับฉันอีกแล้ว”
ไป๋ยี่เฟยจนปัญญา ปีนี้ พูดความจริงอะไรก็ไม่มีใครเชื่อ จะโทษเขาไม่ได้นะ!
ทั้งสองขับรถกลับถึงบ้าน
เมื่อเพิ่งเข้าไปในบ้าน กลับเห็นเงาดำของใครบางคนกระโดดข้ามกำแพงไป ทั้งสองตกใจตะลึง
ขโมย? ไม่น่าจะใช่? ที่นี่เป็นถึงเขตบ้านพักของหลันโปกั่ง
ทันใดนั้น มีเงาดำปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่เขากลับไม่ได้กระโดดข้ามกำแพงออกไป กลับกำลังหาอะไรบางอย่าง
ไม่นานนัก เงาดำนั้นก็เห็นรถของไป๋ยี่เฟยและหลี่เสว่ จึงค่อยๆเดินเข้ามา
ไป๋ยี่เฟยและหลี่เสว่ตกใจขึ้นมาทันที เพราะพวกเขารู้จักคนนั้น
คือฆาตกรที่เคยจะฆ่าไป๋ยี่เฟยเมื่อครั้งที่แล้ว
เมื่อเดินเข้าไป เห็นเขาใส่ชุดกันหนาวสีดำทั้งตัว ผมยุ่งเหยิง ใบหน้ารกรุงรังไปด้วยหนวดเคราที่ไม่ได้โกน ดูเหมือนเป็นคนเร่ร่อน
แต่พวกเขารู้ดีว่า นี่คือฆาตกร
หลี่เสว่ถามด้วยความตื่นตกใจ: “จะกลับรถขับออกไปไหม?”
ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า เขาเห็นสีหน้าอารมณ์ของฆาตกรคนนั้น เขาไม่มีแววตาที่ต้องการฆ่าเขาเหมือนตอนแรก คงเป็นเพราะตอนนี้ไม่มีความคิดจะฆ่าเขาอีกแล้ว