บทที่ 113

บทที่ 113

เมื่อประตูถูกเปิดออก

ภายในห้องน้ำ เห็นเพียงแค่ก๊อกน้ำที่มีน้ำไหลอออกมา และหลี่เสว่ที่นอนเปลือยอยู่บนพื้น

ไป๋ยี่เฟยใจเต้นแรงจนถึงขีดสุด รูปร่างของหลี่เสว่ช่างดีเหลือเกิน ผิวพรรณทั้งขาวทั้งเนียน และไม่มีร่องรอยของไขมันเลยแม้แต่น้อย

แต่ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยไม่มีอารมณ์มาคิดถึงเรื่องพวกนั้น หลี่เสว่ยังนอนอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ไป๋ยี่เฟยเดินเข้าไปเรียกหล่อน ตีที่หน้าของหล่อนเบาๆ จากนั้นยื่นหัวเข้าไปฟังลมหายใจของหล่อน

“ยังโชคดีๆ” ไป๋ยี่เฟยได้ยินเสียงลมหายใจ หลี่เสว่ยังมีลมหายใจ...

ขณะที่กำลังอุ้มหลี่เสว่ออกไป เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นข้างหู

“อ๊าก!”

ไป๋ยี่เฟยไหวพริบไว เพิ่งจะกอดหลี่เสว่ไว้ได้ แต่ตกใจจนต้องปล่อยมือออก โชคดีที่ยังไม่ทันได้อุ้มขึ้นมา ไม่เช่นนั้นหล่อนคงล้มไปกองกับพื้น จากไม่มีเรื่องอะไรจะกลายเป็นเกิดเรื่องขึ้น

หลี่เสว่จ้องตาเขา ถามขึ้น: “นายจะทำอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยเขินจนบี้จมูก “เธอเข้าไปชั่วโมงกว่าแล้ว ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายเมื่อเข้าไปเห็นเธอสลบอยู่บนพื้น...”

“นายออกไปก่อน!” หลี่เสว่พูดด้วยความเขินอาย

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกเสียดายจนถอนหายใจ จากนั้นลุกขึ้นยืนออกไปและปิดประตูให้

หลังจากนั้นยี่สิบนาที หลี่เสว่นั่งอยู่ข้างเตียง ส่วนไป๋ยี่เฟยนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านข้าง

“เอ่อคือ เมื่อครู่ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆ เห็นไหมว่าเธอสลบไปเลย...”

หลี่เสว่ไม่พอใจ “นายเห็นอะไรบ้าง?”

อันที่จริงคำพูดนี้เหมือนเป็นแค่คำพูดไร้สาระ คนสลบไปทั้งคน และไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยเข้าไปนานเท่าไหร่ แน่นอนว่าสิ่งที่ควรเห็นก็เห็นหมดแล้ว

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะแหะๆ “คุณภรรยา ผมเป็นสามีของคุณ มองสักหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หลี่เสว่เขินจนหน้าแดง “ห้ามพูดอีกนะ!”

“โอเคๆๆ ไม่พูดแล้ว” ไป๋ยี่เฟยยิ้มเจื่อน จากนั้นถามด้วยความจริงจัง: “ทำไมเธอถึงสลบในห้องน้ำได้?”

หลี่เสว่ทำสีหน้าสงสัยเช่นกัน “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่รู้สึกอะไรเลย”

“ช่วงนี้เธอกินยาอะไรบ้างรึเปล่า?”

“เวลานอนไม่หลับ ก็กินยานอนหลับสองเม็ด”

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ทำได้เพียงส่ายหน้าพูดขึ้น: “รีบพักผ่อนเถอะ! แต่พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลตรวจดูก่อนดีกว่า ป้องกันไว้ก่อน”

หลี่เสว่ไม่คิดอะไร “คงไม่มีอะไรหรอก? อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เหนื่อยเกินไป”

“ไปตรวจที่โรงพยาบาลใช้เวลาไม่นาน อีกอย่าง คุณหมอแนะนำว่าหนึ่งปีควรจะไปตรวจสุขภาพสักครั้ง ถือซะว่าไปตรวจสุขภาพประจำปีแล้วกัน!”

“ยังจะพูดอีก” หลี่เสว่ยังคงไม่สนใจ

...

วันต่อมา เมื่อถึงโหวจวี๋ ไป๋ยี่เฟยรีบเรียกหลงหลิงหลิงเข้ามา จากนั้นยื่นผงแป้งเมื่อวานให้เขา “เอาไปตรวจสอบ ด่วน”

หลงหลิงหลิงรับของมา แม้ว่าจะรู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมากมาย

ขณะที่กำลังเตรียมตัวออกไป จู่ๆมีสายเรียกเข้ามาหาหลงหลิงหลิง

“มีอะไรเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถาม

หลงหลิงหลิงตอบ “หลี่ซื่อปฏิเสธเซ็นสัญญาการซื้อกิจการ”