บทที่ 114

บทที่ 114

สีหน้าของหลี่เสว่เต็มไปด้วยความโกรธโมโห หล่อนยื่นมือเข้าไปจะตบ แต่เสียดายที่ถูกยามจับข้อมือไว้ก่อน

หลี่ฝานเหลือบมองมือที่ยามจับไว้อยู่ “เธออยากตบฉัน?”

หลี่เสว่จ้องหน้าหลี่ฝานด้วยความโมโห “ใช่ นายอย่ามาเปิดโอกาสนี้ให้ฉันเป็นดีที่สุด ไม่เช่นนั้น ตบฉาดนี้ ฉันจะตบคืนสองเท่าให้นาย!”

“หึ!” หลี่ฝานหัวเราะเย้ย “ฝันไปเถอะ! ตบคืนสองเท่า เธอมีความสามารถพอเหรอ? เธอไม่คิดจะพึ่งพาสามีไม่เอาไหนนั่นแล้วหรือไง?”

“ฮ่าๆ...ฉันก็ไม่กลัวที่จะบอกเธอว่า วันนี้ไป๋ยี่เฟย อย่าคิดแม้แต่จะเยื้องก้าวเข้ามาในตึกหลี่ซื่อ!”

“อ๋อ งั้นเหรอ?”

เสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง ดึงดูดของสายตาของทุกคน ต่างพากันหันไปมองตรงประตูหน้าห้องประชุม

“ปั้ง” เสียงดังขึ้น ยามหน้าประตูสองคนล้มลงไปกองกับพื้น

ไป๋ยี่เฟยและไป๋หู่เดินตามหลังกันเข้ามา

หลี่ฝานตกใจ “แก...”

หลี่เสว่กลับรู้สึกชื่นชมมาก

ทุกคนพร้อมใจกันมองไปที่ไป๋ยี่เฟยและไป๋หู่ที่กำลังเดินเข้ามา รู้สึกประหลาดใจกันมากเช่นกัน

โดยเฉพาะเมื่อไป๋หู่เข้ามา ทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงความกดดัน ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าหายใจเสียงดัง

ไป๋ยี่เฟยเหลือบตามองหลี่ฝานด้วยสายตาเย็นชา “ฉันเข้ามาแล้วนี่ไง”

หลี่ฝานตกใจตะลึง “ไป๋ยี่เฟย! แกเข้ามาในหลี่ซื่อโดยพลการฉันขอไม่พูด แต่นี่ยังทำร้ายคนของฉันด้วย! วันนี้แกอย่าคิดว่าจะได้ออกไปจากหลี่ซื่อ! ”

ไป๋ยี่เฟยเดินไปหยุดข้างหลี่เสว่ เห็นรอยนิ้วมือทั้งห้าบนหน้าของหล่อน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาหันหลังขวับ มองหน้าหลี่ฝานด้วยสายตาเยือกเย็น

“นี่นายเป็นคนตบงั้นเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าสะพรึงกลัว

หลี่ฝานไม่มีท่าทีสนใจแม้แต่น้อย ยังพูดด้วยความหยิ่งผยอง: “ถ้าฉันตบแล้วจะทำไม?”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนั้น หัวเราะอย่างดุร้าย จากนั้นสีหน้านิ่งขรึมขึ้นมาทันที เดินไปหยุดตรงหน้าหลี่ฝาน ยกมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างจัง

“เพี้ยะ!”

ตบฉากนี้ไป๋ยี่เฟยตบด้วยกำลังและแรงทั้งหมดที่เขามี จนทำให้หลี่ฝานมึนสลบล้มกองลงไปกับพื้นทันที

หลี่ฝานจ้องหน้าไป๋ยี่เฟยด้วยความโกรธแค้น “ไป๋ยี่เฟย! แกกล้าตบฉันเหรอ! ฉันจะบอกแกให้...”

“เพี้ยะ!”

ตบอีกครั้งหนึ่ง

“ไป๋ยี่เฟย! ฉัน...”

“เพี้ยะ!”

“ฉัน...”

“เพี้ยะ!”

ทำซ้ำวนไปเช่นนี้ ภายในห้องประชุมได้ยินเพียงแค่เสียงตบ “เพี้ยะๆ”

ทุกคนตกตะลึงกันหมด และไม่รู้เป็นเพราะสะเทือนใจเกินไป หรือหวาดกลัว จึงไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม

หากในสถานการณ์ปกติ รูปร่างของไป๋ยี่เฟยเทียบไม่ได้กับหลี่ฝาน แต่ตอนนี้ในสถานการณ์คับขัน ภายใต้ความโกรธแค้นของไป๋ยี่เฟย ทำให้เทียบกับปกติไม่ได้

ไป๋ยี่เฟยกดตัวหลี่ฝานลงกับพื้น ตบตีกันอยู่นานจนมือด้านขวาเลือดออก แต่ยังคงตบต่อ จนใจเย็นลง จึงจะยอมหยุด

ขณะนั้น หลี่ฝานถูกตบจนมึนงง ใบหน้าบวมเป่ง รวมถึงเลือดบนมือของไป๋ยี่เฟย ใครเห็นเป็นต้องสะพรึงกลัว

เมื่อคนของตระกูลหลี่ที่อยู่ในสถานการณ์ตั้งสติขึ้นมาได้ เห็นใบหน้าของหลี่ฝานที่เต็มไปด้วยเลือด ตกใจขึ้นมาทันใด

“คงไม่ตบจนตายใช่ไหม?”