บทที่ 235

บทที่ 235

“บอกความจริงกับพวก ประธานหลี่กับฉันเคยเป็นเพื่อนมาก่อน แค่ต้องการคำพูดของฉันคำเดียว การตัดสินใจขอบคุณก็จะไม่มีผลตามกฎหมายทันที!”

แต่เจียงกั๋วเทาไม่ใส่ใจกับคำพูดของซุนเหว่ย “ถ้าอย่างนั้น ประธานซุนก็โทรไปถามได้เลย”

เมื่อซุนเหว่ยเห็นว่าไม่มีขั้นบันไดให้ลง เขาจึงต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรหาประธานหลี่ และเปิดแฮนด์ฟรี

ในใจของเขายังคงเชื่อมั่นในความสัมพันธ์เป็นเพื่อนกันระหว่างประธานหลี่กับเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาเพื่อโหวจวี๋ ทุกคนก็ทำธุรกิจธนาคาร มีเหตุมีผลที่อยู่ข้างในก็ครัวเข้าใจ

เมื่อได้ยินเสียงรับสาย ทุกคนก็กลั้นหายใจ ในห้องโถงก็เงียบไปเลย เงียบจนกระทั่งได้ยินเสียงเข้มตกพื้น

แต่ทำให้ทุกคนน่าแปลกใจ เพราะไม่มีใครรับสาย

ทุกคนงงกันหมด เป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์?

ซุนเหว่ยอธิบายด้วยเองว่า“เขาต้องยุ่งแน่ ๆ ”

พอพูดเสร็จ เขาก็โทรไปอีก

หลังจากดังขึ้นสามครั้งแล้ว ในที่สุดก็มีคนรับโทรศัพท์แล้ว

“ฮัลโหล ตาหลี่ ฉันเอง ตาซุน!” ซุนเหว่ยทักทายประธานหลี่ด้วยรอยยิ้ม

เสียงของประธานหลี่ดังออกมาผ่านแฮนด์ฟรี “โอ้ ตาซุนเหรอ มีอะไรหรือ?”

“โอ้ ก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร ก็แค่โหวจวี๋กรุ๊ปกำลังชวนธุรกิจของเขตเมืองเทียนเป่ยจะเอากองทุนออกจากธนาคารเทียนเป่ยของเรา ฉันเตือนไปไม่กี่คำ แต่ในขนาดนี้ ประธานเจียงกั๋วเทาที่อยู่ฝ่ายคุณ ออกมาพูดว่าจะอยู่ฝ่ายเดียวกันกับโหวจวี๋ และร่วมมือกับธุรกิจ และจะปรับอัตราดอกเบี้ยให้อยู่ในระดับที่ต่ำสุด”

“ตาหลี่เอ๋ย! คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?”

อีกฝ่ายของโทรศัพท์เงียบสักพัก จากนั้นเขาก็ตอบว่า “คุณกำลังพูดถึงโหวจวี๋กรุ๊ปไหน? คนที่นามสกุลเป็นไป๋เหรอ?”

“ใช่ นามสกุลไป๋” ซุนเหว่ยพยักหน้า

แต่เขาไม่รู้ว่า นามสกุลไป๋ที่ประธานหลี่ถาม คือไป๋ของเมืองหลวง

ประธานหลี่ก็รู้จักฐานะของไป๋ยี่เฟย ตอนนี้ก็แค่ยืนยัน

เมื่อพูดเสร็จ ประธานหลี่ก็กล่าวว่า “ฉันคิดว่าประธานเจียงจัดการเรื่องนี้ได้ดีมาก และฉันสนับสนุนการตัดสินใจของเขา”

“หา?”

คำพูดที่เห็นด้วยของซุนเหว่ยติดอยู่ข้างปาก

และผู้คนก็ตกใจและตื่นเต้นมาก

พวกเขาได้ยินผิดใช่ไหม

ประธานหลี่สนับสนุนการตัดสินใจของประธานเจียง งั้นก็หมายความว่า ธุรกิจขนาดเล็กของพวกเขาสามารถอยู่รอดต่อไปได้อีก

เจียงกั๋วเทายิ้ม ไอ้ซุนเหว่ยเป็นคนโง่จริงๆ กล้าที่จะสู้กับไป๋ยี่เฟยโดยไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเขา ก็ชื่นชมความกล้าหาญของเขานะเนี่ย

ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจเล็กน้อย เลิกคิ้วเล็กน้อย

“ตาหลี่ ฉันคิดว่า ... ”

“ดุ๊กๆ…”

ซุนเหว่ยยังพูดไม่จบ อีกฝ่ายก็วางสายโทรศัพท์แล้ว

ซุนเหว่ยนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเขาซีด มือสั่นเล็กน้อย โทรศัพท์ก็แทบจะถือไม่มั่นคง “นี่มันเป็นไปไม่ได้ ... ”

“มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยเสียงแผ่วเบา